Σοβαρότατο θέμα είναι η αντιμετώπιση του μεταναστευτικού / προσφυγικού για τη χώρα. Η γειτονική Τουρκία εργαλειοποίησε το δράμα των χιλιάδων ανθρώπων που πέρασαν στην επικράτειά μας από το ’15 μέχρι και σήμερα, λόγω των δεινών που έφεραν εμφύλιοι σπαραγμοί στα μέρη τους, λόγω ανέχειας ή ανελευθερίας. Το βιώσαμε και ξέρουμε πως σε μια επόμενη ανάποδη πολιτική στροφή στην Άγκυρα, και πάλι θα μας απασχολήσει το θέμα.
Το πώς χειρίστηκε η κάθε κυβέρνηση το μεταναστευτικό / προσφυγικό είναι γνωστό. Ένα απλό search στη μνήμη χρειάζεται. Το πώς επίσης σφύριξε τόσες φορές αδιάφορα η ΕΕ, λες και τα σύνορά μας είναι μόνο δικά μας, κι αυτό είναι γνωστό. Το πώς φτάσαμε να χτίζουμε φράχτη στον Έβρο και το πώς φτάνουμε σήμερα που μιλάμε να τον επεκτείνουμε κι αυτό είναι γνωστό. Ο καθένας λοιπόν μπορεί να κρίνει από μόνος του ποιος πολιτικός τον θέλει πιο κοντό, πιο ψηλό, πιο μακρύ ή ποιος τον θέλει και γκρεμισμένο τελικά.
Ωστόσο, μόλις 49 μέρες πριν από τις εκλογές, ειλικρινά εκτιμώ πως δεν είναι ο φράχτης στον Έβρο το μείζον πολιτικό θέμα, κι ας βάλθηκαν εδώ και 4 μέρες, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, να μας πείσουν πως γι’ αυτό ανέβηκε το πολιτικό θερμόμετρο κι ότι ο φράχτης είναι που χτίζει ένα πολωμένο πολιτικό περιβάλλον.
Ας δούμε, έτσι για παράδειγμα, τα δεδομένα που προέκυψαν μέσα στην εβδομάδα, από την τελευταία δημοσκόπηση της Metron Analysis για λογαριασμό του Mega. Σύμφωνα με αυτήν, οι Έλληνες συνεχίζουν να πιστεύουν πως το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα είναι η οικονομία (24%), με την ακρίβεια να έρχεται δεύτερη (19%) και την πεντάδα των μεγαλύτερων προβλημάτων στη χώρα συμπληρώνουν: οι πολιτικοί (17%), η ανασφάλεια (7%) και η ανεργία (6%).
Ο φράχτης των τιμών στα καθημερινά αγαθά είναι αυτός που στην πραγματικότητα απασχολεί τους πάντες. Οι συνεχείς αυξήσεις στις τιμές, οι μικρότερες ποσότητες στα είδη, το κόστος στα καύσιμα υψώνουν συνεχώς έναν δυσθεώρητο φράχτη που πραγματικά δύσκολα μπορεί να τον υπερπηδήσει κανείς. Παρά τις τονωτικές «ενέσεις» του υπουργείου Ανάπτυξης, μια με το «καλάθι του νοικοκυριού», μια με το «καλάθι της Σαρακοστής», την άλλη με το «καλάθι του νονού» ή το «καλάθι του Πάσχα», οι καταναλωτές έχουν συνεχώς να κάνουν με νέες ανατιμήσεις προϊόντων και μάλιστα ευρείας κατανάλωσης - ιδιαίτερα τροφίμων.
Μάλιστα, από σήμερα πολλοί προμηθευτές… θα προμηθεύουν μαζί με τα προϊόντα τους και νέες αυξήσεις στις τιμές των τροφίμων στα ράφια. Η Ένωση Εργαζομένων Καταναλωτών εκτιμά πως από σήμερα η φέτα δοχείου από 12,5 ευρώ το κιλό ανεβαίνει στα 13,2 ευρώ, απορρυπαντικό με 45 μεζούρες από 11,9 ευρώ πηγαίνει στα 13,8 ευρώ και βρεφικές πάνες με 44 τεμάχια από τα 15,4 ευρώ φθάνει στα 17 ευρώ. Εάν αυτά δεν είναι υλικά ενός πραγματικού φράχτη που ορθώνεται μπροστά από τους καταναλωτές στην καθημερινότητά τους, τότε ποια είναι; Σε ένα ρεπορτάζ των συναδέλφων στο Open είδα πως μόνο ένας στους τέσσερις καταναλωτές προτιμά να αγοράζει προϊόν από το καλάθι του νοικοκυριού, οι υπόλοιποι ψωνίζουν εκτός καλαθιού.
Έχουμε πολλούς… φράχτες να υπερπηδήσουμε για να προχωρήσουμε μπροστά. Φράχτες που χτίσαμε όλα τα προηγούμενα χρόνια κι έχουν να κάνουν με την οικονομία, τα ρέστα μας στα μνημόνια, τα λάθη μας που τα προσπερνάμε ελαφρά τη καρδία, χωρίς να τα βλέπουμε κατάματα, αλλά και με τις κακές… αντιγραφές στα μέτρα που ξεπατικώνουμε από άλλες χώρες, οι οποίες ασχολήθηκαν και τα έλυσαν.
Εν όψει εκλογών, ας πούμε πια τα πράγματα με το όνομά τους, ας μιλήσουμε καθαρά κι ας μην προσπαθούμε να βάζουμε θέματα που σίγουρα δεν μπορούν να κυριαρχούν στην πολιτική ατζέντα. Επιτέλους, ας κλείσουμε την πραγματική ψαλίδα που χωρίζει σε πολλές στιγμές το πολιτικό μας σύστημα με την κοινωνία. Εδώ δεν χωρά κανένας φράχτης, κανένας τοίχος.
Ας πούμε πραγματικά πού θέλουμε να πάει αυτός ο τόπος. Που συνεχίζει να γερνά, που συνεχίζει να χρωστά, που συνεχίζει παρ’ όλα αυτά να είναι όμορφος και να μας κάνει να τον αγαπάμε.