Το λέγαμε παλαιότερα για τον κ. Θ. Πάγκαλο, αλλά βρέθηκε ο μιμητής του. Ο οποίος, παρ’ όλες τις συστάσεις του πρωθυπουργού να αποφεύγονται οι άνευ λόγου εμφανίσεις στην τηλεόραση, φαίνεται πως το απωθημένο του είναι να γίνει τηλεοπτικός αστήρ, και πού τον χάνεις πού τον βρίσκεις, σε κάποιο παράθυρο της TV θα είναι, ή δηλώσεις θα κάνει.
Το κακό είναι ότι δεν αντιλήφθηκε πως τώρα είναι υπουργός, εκπροσωπεί μια κυβέρνηση, η οποία με την σειρά της εκπροσωπεί έναν λαό. Όσο διατύπωνε τις βαθυστόχαστες αναλύσεις του στην «Αυγή» τις διάβαζαν «οι τρεις κι ο κούκος» και ουδαμώς λαμβάνονταν υπόψη, εκ του λόγου ότι είναι απολύτως γνωστές οι περί του έθνους θέσεις του κόμματός του. Μία επί πλέον επιζήμια τοποθέτηση, περνούσε απαρατήρητη, όπως άλλωστε και όλες οι τοποθετήσεις των συντρόφων του.
Τώρα όμως, που οι ισχυροί, για δικούς τους λόγους, εκτόξευσαν τον ΣΥΡΙΖΑ στην κορυφή, όλες οι πομφόλυγες αποκτούν άλλη σημασία. Ακόμη και του Νίκου Φίλη, αποκλειστικώς επιμορφωμένου με μαρξιστικά τσιτάτα, αφού δεν ευδόκησε να αποκτήσει γενικότερη παιδεία. Συνεχίζει να υποστηρίζει ότι δεν υπήρξε γενοκτονία Ποντίων «συμμεριζόμενος απόψεις πολλών ιστορικών και πολλών διεθνολόγων», είπε. Λησμόνησε να πει ότι οι επιστήμονες στους οποίους αναφέρεται είναι οι περί την κα. Ρεπούση γνωστοί αποδομητές της ιστορίας (η κατεδάφιση είναι εύκολη υπόθεση, η δημιουργία παρουσιάζει δυσκολίες).
Δεν ήταν γενοκτονία, είπε, αλλά εθνοκάθαρση. Συμφώνως προς τον επίσημο ορισμό του ΟΗΕ «εθνοκάθαρση είναι το να καταστήσει κάποιος μια περιοχή εθνικά ομογενοποιημένη, χρησιμοποιώντας μέσα όπως τη βία και τον φόβο, προκειμένου να διώξει από την περιοχή εκείνους τους πληθυσμούς που ανήκουν σε μια άλλη εθνική ή φυλετική ομάδα».
Ο δε ορισμός της γενοκτονίας, πάλι κατά τον ΟΗΕ, είναι «μια από τις ακόλουθες πράξεις που λαμβάνει χώρα με στόχο την ηθελημένη καταστροφή ή τον αφανισμό ενός μέρους ή μιας ολόκληρης εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας ανθρώπων: Την δολοφονία μελών της ομάδας αυτής. Την πρόκληση σοβαρών σωματικών ή ψυχολογικών τραυμάτων σε μέλη της ομάδας. Την ηθελημένη επέμβαση στις συνθήκες ζωής των ομάδων αυτών, με στόχο τον φυσικό αφανισμό τους. Την επιβολή μέτρων με στόχο τον εμποδισμό των γεννήσεων εντός της ομάδας αυτής. Και τέλος την βίαιη μετατόπιση παιδιών από την ομάδα αυτή σε μια άλλη ομάδα ανθρώπων».
Ομολογουμένως, δεν είναι απολύτως σαφή τα όρια μεταξύ του ενός και του άλλου ορισμού, όμως πέραν της αμφισβήτησης του όρου «γενοκτονία» από τους αποδομητές της ιστορίας, υπάρχει νόμος του ελληνικού κράτους. Και αν η κυβέρνηση θέλει να αποδείξει πως η δικαιοσύνη υπό την εξουσία της, είναι όντως ανεξάρτητη, έπρεπε ήδη ο αρμόδιος υπουργός να εγκαλέσει την δικαστική Αρχή, η οποία λησμόνησε να εφαρμόσει το νόμο. Επειδή, κατά την ελληνική νομοθεσία, όποιος δεν αναγνωρίζει την γενοκτονία των Ποντίων, διώκεται ποινικά. (Αν κάποιος αμφισβητήσει την γενοκτονία των Εβραίων, τι θα συνέβαινε;)
Αυτή η άκρως φιλική προς την Τουρκία τοποθέτηση του κ. Φίλη, που τον κατέστησε εξαιρετικώς συμπαθή στο τουρκικό κατεστημένο, θα μπορούσε -εκτός από ανιστόρητη- να θεωρηθεί και πολιτική ενέργεια. Αυτό δήλωσε ο γνωστός ηθοποιός Τζορτζ Κλούνεϊ, ο οποίος μιλώντας στο κρατικό ραδιόφωνο της Νότιας Καλιφόρνιας είπε πως «Το 1915 έγινε γενοκτονία στους Αρμένιους και αυτό είναι κάτι που δεν σηκώνει συζήτηση».
Και συνέχισε λέγοντας πως «Αμερικανοί πολιτικοί που παλιότερα το είχαν αποδεχτεί αυτό, τώρα αποφεύγουν να μιλήσουν λόγω των βάσεων που έχουν οι ΗΠΑ στην Τουρκία». Ο Κλούνεϊ πρόσθεσε πως όταν συναντά κάποιους γερουσιαστές των ΗΠΑ και τους ρωτά αν μπορούμε να μιλήσουμε για την αρμενική γενοκτονία, αυτοί του απαντάνε πως «Φυσικά και όχι, η Τουρκία είναι σύμμαχός μας στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας». (Η κα. Αμάλ Αλαμουντίν -σύζυγος του Κλούνει- είχε εκπροσωπήσει την αρμενική πλευρά σε δίκη).
Πιστός, ίσως, ο κ. Φίλης στις συστάσεις των ΗΠΑ να μη ενοχλείται η Τουρκία, αφού «είναι σύμμαχός μας», τής πρόσφερε απλόχερα ένα επιχείρημα να χρησιμοποιεί κατά του ελληνισμού.
Το έγραψα και άλλες φορές, το επαναλαμβάνω. Κάποια στιγμή θα απαλλαχτούμε από τα Μνημόνια. Τα προβλήματα όμως που θα δημιουργηθούν με την υλοποίηση σχεδίων σοβιετικής και νεοταξίτικης αντίληψης, θα αφήσουν ανεπούλωτες πληγές.