Ο τυφώνας Τραμπ που πέρασε από τις εκλογές στις ΗΠΑ και τα σάρωσε όλα δεν θα αλλάξει καμία κατηγορία επικινδυνότητας προς τα κάτω. Θα γνωρίζει διαρκώς αναβαθμίσεις σε ό,τι αφορά τις συνέπειες που θα έχει από όπου κι αν περνά. Όμως, όπως είναι φυσικό, δεν θα σταματήσει μόνο στην επικράτεια των ΗΠΑ, αλλά ως πλανητικό φαινόμενο θα επηρεάσει όλο τον πλανήτη. Κι αυτό δεν μπαίνει στο κάδρο κάποιας έκπληξης, αλλά αντίθετα είναι και το πλέον σίγουρο.
Οι Αμερικανοί ψηφοφόροι ψήφισαν για τους δικούς τους λόγους τον Ντόναλντ Τραμπ δίνοντάς του εν λευκώ επιταγή για τον Λευκό Οίκο, τη Βουλή των Αντιπροσώπων, τη Γερουσία, το Κογκρέσο. Του τα έδωσαν όλα ελπίζοντας πως θα φτιάξει την επόμενη μέρα τους καλύτερη. Αυτοί κάτι θα ξέρουν. Στο κάτω κάτω τα πήρε όλα μέσα από το πολύπλοκο εκλογικό τους σύστημα με όχημα τη δημοκρατία και την ψήφο εκατομμυρίων Αμερικανών. Το πώς και γιατί έχασαν οι Δημοκρατικοί τώρα πλέον δεν ενδιαφέρει κανέναν, μόνον αυτούς, αφού στο φινάλε ό,τι είπαν οι ABBA βρήκε απίστευτη εφαρμογή στην Ουάσιγκτον: “The winner takes it all”, ο νικητής τα παίρνει όλα. Ο Τραμπ λοιπόν τα παίρνει όλα και κάνει πλέον ό,τι θέλει και ό,τι έχει στο μυαλό του. Αυτά όμως που προετοιμάζονται τώρα για τις 50 αμερικανικές πολιτείες και θα ισχύσουν από τη νέα χρονιά με την επάνοδο του 47ου προέδρου στο Οβάλ Γραφείο, το ξαναείπαμε, δεν αφορούν μόνον τους Αμερικανούς, αλλά όλον τον κόσμο για πολλούς και διάφορους λόγους.
Αν για πολλά έχουν μείνει στην ιστορία οι Αμερικανοί μετά τα γεγονότα στο Ιράκ με την επιχείρηση «Καταιγίδα της Ερήμου», αλλά και με το κυνήγι της τρομοκρατίας -ειδικά μετά τους Δίδυμους Πύργους και τον Μπιν Λάντεν με την αντίστοιχη επιχείρηση «Σοκ και Δέος»-, αυτό που είναι αδιαμφισβήτητο είναι η πανίσχυρη δύναμη πυρός των ΗΠΑ που ορίζει και την παντοδυναμία τους. Παραμένει η πλέον πανίσχυρη στρατιωτική δύναμη, αλλά νομίζω ότι το… σοκ και δέος που θα προκύψει με υπογραφή Τραμπ θα είναι ισχυρότερο και όχι τόσο στα πεδία των μαχών.
Στα καθ’ ημάς, με πολλά σύννεφα ξεκινάει η επόμενη μέρα στις ΗΠΑ για την Ευρώπη. Ήδη, οι δικοί μας προσπαθούν να διαβλέψουν το μέλλον των σχέσεών μας και… το φυσάνε και δεν κρυώνει. Είναι σίγουρο πως η θητεία Τραμπ δεν θα μοιάζει σε τίποτα με αυτήν του απερχόμενου προέδρου Μπάιντεν. Τώρα πλέον το περιτύλιγμα έχει να κάνει με άλλη ηθική εξουσίας κι άλλον οικονομικό προσανατολισμό. Η ΕΕ μέχρι τώρα, με τα γνωστά αντανακλαστικά ενός βραδύποδα, προσπαθεί να βρει απλώς και μόνον αναχώματα για όσα έρχονται από την άλλη μεριά του Ατλαντικού.
Μόλις χτες ο Μπάιντεν άναψε το πράσινο φως για να χρησιμοποιηθούν αμερικανικά όπλα, ακόμη και στο βάθος της ρωσικής επικράτειας, συναινώντας σε κάτι για το οποίο παρακαλούσε εδώ και καιρό ο Ουκρανός πρόεδρος Ζελένσκι. Θέλει να εξασφαλίσει καλύτερη θέση ο Αμερικανός πρόεδρος στην εν λόγω σκακιέρα και να σώσει οτιδήποτε αν σώζεται, πριν αναλάβει ο νέος. Είναι σίγουρο πως η νέα αμερικανική απόφαση λήφθηκε υπό την πίεση της μελλοντικής θητείας Τραμπ. Ο τελευταίος βλέπει με διαφορετικό μάτι την Ουκρανία, με αλλιώτικο επίσης την Ρωσία και ομοίως τον ρόλο του ΝΑΤΟ. Λίγα 24ωρα πριν, ο Ζελένσκι είχε ήδη αρχίσει να ψελλίζει περί συζητήσεων με τη Μόσχα, με τα σενάρια πως θα τερματίσει ο πόλεμος στην Ουκρανία και θα κλείσουν οι στρόφιγγες με τα δισεκατομμύρια δολαρίων προς το Κίεβο να δίνουν και να παίρνουν.
Η ΕΕ αυτονόητα, μετά από αυτές τις εξελίξεις, ανεβάζει πυρετό, αφού γι’ αυτήν η ρωσική «απειλή» παραμένει και η Ουάσινγκτον δεν θα βάζει πλάτη από τον Ιανουάριο και μετά. Κι αυτό είναι μόνο ένα από τα ένα πεδία όπου ΗΠΑ και ΕΕ δεν μιλούν την ίδια γλώσσα.
Στο οικονομικό πεδίο, τα μέχρι τώρα εξαγγελθέντα σχέδια Τραμπ περί αύξησης των δασμών σε προϊόντα εκτός ΗΠΑ επηρεάζουν προφανώς τις οικονομικές σχέσεις με την ΕΕ. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τα ευρωπαϊκά προϊόντα και βέβαια τις οικονομίες των χωρών - μελών της ΕΕ.
Τις μέρες που διανύουμε, μετά τα σχέδιά του, ο Τραμπ γνωστοποιεί και ποιοι θα στελεχώσουν τη νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ. Η επιλογή των προσώπων δείχνει και με ποιους θα κάνει (όπως έλεγε κατά την προεκλογική περίοδο) την «Αμερική ξανά μεγάλη». Και σε επίπεδο προσώπων λοιπόν η προεδρία Τραμπ πηγαίνει αντίστροφα από όλο τον υπόλοιπο πλανήτη. Ας πούμε για την επιλογή του Κρις Ράιτ ως υπουργού Ενέργειας. Ο Ράιτ είναι διευθύνων σύμβουλος εταιρειών της βιομηχανίας πετρελαίου και φυσικού αερίου και ένθερμος υπερασπιστής της χρήσης ορυκτών καυσίμων. Τι θα βάλει μπροστά στην πολιτική του; Μα το πώς θα μεγιστοποιήσει την παραγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου φυσικά, αναζητώντας τρόπους για την ενίσχυση της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Αλλά το πιο σημαντικό είναι πως θα γίνει σταυροφόρος του Τραμπ ενάντια στην παγκόσμια συνεργασία για την κλιματική αλλαγή. Ο ίδιος έχει χαρακτηρίσει τους ομιλούντες για την κλιματική κρίση κινδυνολόγους και έχει παρομοιάσει τις προσπάθειες των Δημοκρατικών για την καταπολέμηση της υπερθέρμανσης του πλανήτη με κομμουνισμό… σοβιετικού τύπου. Εδώ εδράζεται ακόμη μια σημαντική διαφορά που θα προκύψει στις σχέσεις των ΗΠΑ με την ΕΕ: η δική μας ευρωπαϊκή οικογένεια θα συνεχίσει να έχει στόχο την πράσινη μετάβαση, τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και την ελαχιστοποίηση της χρήσης ορυκτών καυσίμων. Εμείς θα λέμε για τις συνέπειες της κλιματικής κρίσης στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων και η Ουάσινγκτον θα λέει πως δεν υπάρχει θέμα.
Προσπερνάω το ποιοι είναι οι δύο δικηγόροι του που αναλαμβάνουν το χαρτοφυλάκιο της Δικαιοσύνης - αυτοί που ανέλαβαν τις δίκες εναντίον του Τραμπ και έχουν κι οι ίδιοι ανοιχτούς λογαριασμούς με τη Δικαιοσύνη. Μένω περισσότερο στον ρόλο που θα έχει στο νέο υπουργικό σχήμα ο πλουσιότερος άνθρωπος στον πλανήτη, ο Έλον Μασκ. Πώς ακριβώς εξηγείται η συμμετοχή του αναλύθηκε στο τελευταίο τεύχος του γερμανικού περιοδικού “Der Spiegel”, όπου γίνεται μνεία στο απίστευτο δίδυμο που αναλαμβάνει τις τύχες της Αμερικής και κατ΄ επέκταση του πλανήτη, τον Τραμπ της εξουσίας και τον Μασκ της περι-ουσίας! Πολλοί μάλιστα θεωρούν ότι πραγματικός πρόεδρος θα είναι μάλλον ο Μασκ παρά ο Τραμπ. Κι έχει δώσει κι αυτός δείγματα του πώς διαχειρίζεται την εξουσία. Έρχονται λοιπόν απρόβλεπτα καιρικά φαινόμενα, το «112» είναι ευρωπαϊκό νούμερο, αλλά μέχρι τώρα οι ευρωπαϊκές «υποδομές» δεν έχουν δώσει και σοβαρά δείγματα βιωσιμότητας απέναντι σε αμερικανικούς τυφώνες.