Η εβδομάδα που μας πέρασε τελείωσε για την Ελλάδα με τα Τέμπη. Για την ακρίβεια με τις μεγάλες διαδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν την ημέρα της συμπλήρωσης δύο ετών από τη μεγάλη σιδηροδρομική τραγωδία. Στην πραγματικότητα οι Έλληνες διαδήλωσαν με αφορμή το δυστύχημα επειδή το ελληνικό κράτος είναι ελλειμματικό, γραφειοκρατικό και αναποτελεσματικό στην αποστολή του να εξυπηρετεί -και να υπηρετεί- την οργάνωση της κοινωνίας υπέρ των πολιτών.
Η εβδομάδα που ξεκινάει σήμερα έχει και πάλι στο επίκεντρό της τα Τέμπη. Θα ξεκινήσει με τη σημερινή συζήτηση για την σύσταση προανακριτικής επιτροπής, που θα διερευνήσει τις ευθύνες του υφυπουργού Χρήστου Τριαντόπουλου, ο οποίος δύο χρόνια πριν βρισκόταν υπό τον πρωθυπουργό στο Μέγαρο Μαξίμου. Θα συνεχιστεί αύριο με την προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή σε επίπεδο αρχηγών κομμάτων για τα Τέμπη. Μια συζήτηση που πιθανότατα δεν θα γίνει αφού η αντιπολίτευση θα καταθέσει πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης και η διαδικασία θα εξελιχθεί σε τριήμερη εφ’ όλης της ύλης συζήτηση για τη δυνατότητα της κυβέρνησης να βρίσκεται στο τιμόνι. Στην ουσία η συζήτηση θα αφορά την κατάσταση της χώρας.
Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, δηλαδή, τα Τέμπη λειτουργούν ως παραμορφωτικός καθρέφτης. Άλλα λέμε, άλλα εννοούμε, άλλα ακούμε. Από το ίδιο το δυστύχημα, μέχρι το πόρισμα για το πώς και τι ακριβώς συνέβη το μοιραίο βράδυ και από τις καταγγελίες των συγγενών για συγκάλυψη και πολιτικές ευθύνες, μέχρι τη συνολική διαμαρτυρία των Ελλήνων, η παραδοχή είναι ότι δεν έχουμε οργανωμένο κράτος, που να εγγυάται την πορεία της κοινωνίας μέσω κανόνων ασφάλειας, δικαιοσύνης και αξιοκρατίας.
Πέρα από την ουσία της που διερευνά η δικαιοσύνη -έστω η ελληνική και όχι η… θεϊκή δικαιοσύνη-, η υπόθεση των Τεμπών λειτουργεί ως καθρέφτης - ανάχωμα της πολιτικής και κοινωνικής ζωής του τόπου. Για να κρυφτούν από πίσω του σκοπιμότητες και νοοτροπίες. Διότι όποιος δει τον καθρέφτη από μπροστά θα βρεθεί αντιμέτωπος όχι μόνο με το είδωλό του, δηλαδή με τον εαυτό του, αλλά και με όσα ο ίδιος πρεσβεύει, κάτι που δύσκολα γίνεται ανεκτό, τουλάχιστον από τους περισσότερους.
Οι διεθνείς εξελίξεις
Την ίδια ώρα οι διεθνείς εξελίξεις είναι ραγδαίες - ήδη ο Τραμπ φέρεται να αποφάσισε τη διακοπή της στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία. Οι μεγάλοι του κόσμου αποφάσισαν να τον ξαναμοιράσουν με αφορμή κυρίως την Ουκρανία, αλλά και το Μεσανατολικό. Η προβολή ισχύος αποδεικνύεται το πρώτο μέλημα των ΗΠΑ, της Κίνας, της Ρωσίας, αλλά ακόμη και της ασθμένουσας Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μέχρι και περιφερειακές δυνάμεις όπως η Γαλλία, η Βρετανία και η Τουρκία σπεύδουν να δηλώσουν «παρών». Ξεδιπλώνουν τους σχεδιασμούς τους με βάση τα δικά τους συμφέροντα, αδιαφορώντας για ό,τι δεν τους ευνοεί, αλλά και για το διεθνές δίκαιο, ακόμη κι όταν το επικαλούνται.
Στο υπό διαμόρφωση σκηνικό η Αθήνα κρατάει την αναπνοή της, αφού περιορίζεται σε δεύτερο ρόλο. Εάν και η ανάπτυξη και ευημερία της Ελλάδας εξαρτάται άμεσα και απολύτως από τις ευρύτερες εξελίξεις στην Ευρώπη και στην Ανατολική Μεσόγειο, οι προτεραιότητες της ελληνικής κοινωνίας -κυρίως όσων διεκδικούν να την εκφράσουν, δηλαδή των πολιτικών κομμάτων και πάσης φύσεως επαγγελματικών ή ερασιτεχνικών συλλογικοτήτων- είναι διαφορετικές. Όσο σκληρό κι αν ακούγεται η δυνατότητα να… καβαλήσουν το τρέχον κύμα δυσαρέσκειας των Ελλήνων πολιτών είναι για κάποιους πολιτικούς κάτι πιο σημαντικό από την ουσία των εξελίξεων που αφορούν τον τόπο. Τα τελευταία χρόνια, αρχικά με την πανδημία, που διατάραξε τις παγκόσμιες οικονομικές ισορροπίες, αλλά κυρίως την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και την αναζωπύρωση της σύγκρουσης του Ισραήλ με τον Αραβικό κόσμο, οι Έλληνες πλήρωσαν ακριβό… εισαγόμενο τίμημα. Ακριβώς τη στιγμή που η χώρα άρχισε να βγαίνει σιγά σιγά από το τούνελ της οικονομικής κλίσης της δεκαετίας του 2010. Είναι, μάλλον, αυταπόδεικτο ότι σε αυτόν τον τόπο τα παθήματα δεν γίνονται μαθήματα.
Διότι στο τέλος όλης αυτής της εξωτερικής και εσωτερικής αναταραχής -ίσως όχι μόνο στο τέλος, αλλά και κατά τη διάρκειά τους- βρίσκονται οι οικονομικές συνέπειες. Και σε μια οικονομία όπως η ελληνική, στην οποία το 50% παράγει το κράτος ή οφείλεται στο κράτος -πρακτικά ένα στα δύο ευρώ που κυκλοφορούν στην αγορά είναι αποτέλεσμα της δραστηριότητα του ελληνικού δημοσίου- οι ισορροπίες είναι λεπτές. Όπως πολύ καλά έχουμε μάθει τα τελευταία χρόνια -εκτός εάν ήδη έχουμε ξεχάσει τα παθήματά μας- το πού τελικά κάθεται κάθε φορά η… μπίλια αφορά άμεσα τον καθένα μας.