του Κωνσταντίνου Ζέρβα*
Να ‘μαστε πάλι, πέντε χρόνια μετά της έναρξης της Μεγάλης Κρίσης να βρισκόμαστε μπροστά σε διλήμματα, αγωνίες και διαφωνίες. Στην ανάγκη λήψης επώδυνων αποφάσεων και νέων μέτρων, και σίγουρα σε αβέβαια προοπτική.
Το άνοιγμα των Τραπεζών, μετά από 3 εβδομάδες αναγκαστικών ... «διακοπών» και μια βδομάδα μετά το εφιαλτικό ξενύχτι των Βρυξελλών δε βρίσκουν τίποτε ίδιο στην οικονομία, τη λειτουργία της χώρας αλλά και τον ψυχισμό των Ελλήνων.
Οι καταιγιστικές οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις, κατέληξαν σε μια δύσκολα εφαρμόσιμη και διαχειρίσιμη συμφωνία. Ανέδειξαν όμως για άλλη μια φορά μια σειρά από παθογένειες του πολιτικού συστήματος, το οποίο –επιτέλους!- μπαίνει σε φάση ολοκληρωτικής αναδιάρθρωσης. Απέδειξαν την κακή και πλημμελή επικοινωνία και ενημέρωση για όλα και όσους έφταιξαν και των λαθών που έγιναν. Οι «έκτακτες επικαιρότητες» και τα non stop δελτία ενημέρωσης δίνουν τη σκυτάλη στην ειλικρινή και νηφάλια –ελπίζω!- ενημέρωση. Αλλά ενεργοποίησαν και τα ανακλαστικά ενός λαού που μάλλον δεν έχει άλλα περιθώρια για να αντιληφθεί τις ευθύνες του αλλά και για να προχωρήσει στη θεραπεία των προβλημάτων του.
Αυτό το επώδυνο διάστημα, των 5 ετών, των 6 μηνών, των 17 ωρών, αλλά και των τελικών αποφάσεων, όλοι μας πρωταγωνιστές και μη, εντός και εκτός Ελλάδας, αναλωθήκαμε σε ατέρμονες οικονομικές και ιδεολογικές συζητήσεις και σε μια σειρά –κυρίως άγονους- προβληματισμούς.
Ας συμφωνήσουμε στο γεγονός ότι κανένας στο πολιτικό σύστημα της χώρας δεν επιθυμεί την καταστροφή της Ελλάδας και την εξόντωση των συμπολιτών του. Οι καλές και αγαθές προθέσεις όλων ας θεωρηθούν δεδομένες. Οι ικανότητες και οι επιλογές τους όμως; Βρισκόμαστε σε μια αδυσώπητη πραγματικότητα έλλειψης ικανότητας και ειλικρίνειας, επάρκειας και αποτελεσματικότητας.
Ποιο είναι το νόημα να τίθενται πανταχόθεν ζητήματα αξιοπρέπειας, εθνικής υπερηφάνειας, ή μειοδοσίας; Ξεπερνώντας ακόμη και τα όρια της λογικής, με όχημα γενικότητες, ευφυολογήματα και ατάκες, κάποιοι θόλωσαν το τοπίο και φρόντισαν να βάλουν σε δεύτερο πλάνο τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας μας. Ψάχνουμε λυτρωτικούς βαρβάρους και συνωμοσίες και δεν πιστεύουμε στα ίδια τα μάτια και τ’ αφτιά μας.
Σήμερα λοιπόν, όπως και πάντα, το ζητούμενο είναι η επιστροφή στην κανονικότητα.
Γιατί αυτή είναι ο μεγάλος χαμένος των τελευταίων χρόνων: Να πηγαίνεις στη δουλειά σου, από την οποία και να αμείβεσαι, να έχεις εξασφαλισμένη την ελάχιστη περίθαλψη και βασικές υποδομές, να ξέρεις τι φόρους και πότε θα πληρώσεις, να έχεις πρόσβαση στις καταθέσεις σου, να μαζεύονται τα σκουπίδια από τους δρόμους, να υπάρχει ασφάλεια στην καθημερινότητά σου. Η ζωή σου να γίνεται σταδιακά –έστω και λίγο!- καλύτερη. Να κερδίζεις την εμπιστοσύνη των άλλων για σένα, αλλά να έχεις κι εσύ εμπιστοσύνη για τη λειτουργία του κράτους, και τις κοινωνικές δομές του.
Η κανονικότητα όμως σημαίνει χρήση και τήρηση κανόνων. Χρειάζεται δουλειά, οργάνωση, προγραμματισμό και πειθαρχία. Εννοιες όχι –δυστυχώς!- ιδιαίτερα συμβατές με τη νεοελληνική πραγματικότητα. Δεν μπορεί να έχουν όλοι δίκιο σ’ ένα αξιακό σύστημα με πολλές αλήθειες. Να αντιμετωπίζονται τα προβλήματα με ιδεοληψίες, οι ασθένειες με γιατροσόφια!
Μετά από όλες αυτές τις περιπέτειες βρέθηκε μια λύση (κι ας αξιολογήσει καθένας πόσο καλή ή κακή είναι) στα μεγάλα προβλήματα της χώρας μας. Καιρός να σκύψουμε όλοι το κεφάλι και να δουλέψουμε, σε αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο, για να ξαναβρούμε τη χαμένη αξία της κανονικότητας. Το μέσο αλλά και την απόδειξη ότι ζούμε και λειτουργούμε σ’ ένα οργανωμένο κράτος δικαίου. Με βιωσιμότητα και προοπτική.
Δεν είναι εύκολο! Είναι όμως ο θεμέλιος λίθος της επιβίωσης αλλά και της ευτυχίας μας. Στο σήμερα και κυρίως στο αύριο.
* Ο Κωνσταντίνος Ζέρβας είναι Πολιτικός Μηχανικός και Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Θεσσαλονίκης