Μπήκαμε λοιπόν στην τελική ευθεία των ευρωεκλογών και την Κυριακή το βράδυ θα ξέρουμε ποιοι θα είναι οι 21 άνθρωποι που θα μας εκπροσωπήσουν τα επόμενα 5 χρόνια στο Ευρωκοινοβούλιο. Δυστυχώς στην χώρα μας, με ευθύνη όλων των κομμάτων, έχουμε μετατρέψει αυτή την, κορυφαία για το μέλλον της Ευρώπης, διαδικασία σε μία κοκορομαχία και ένα είδος επανάληψης των εθνικών εκλογών που διεξήχθησαν μόλις 12 μήνες πρίν.
Για να μην χάνουμε λοιπόν το νόημα των κυριακάτικων εκλογών αξίζει να δούμε με μία πιο ψύχραιμη ματιά γιατί πράγμα ακριβώς θα ψηφίσουμε την επόμενη Κυριακή. Το σίγουρο είναι ότι δεν θα ψηφίσουμε για Πρωθυπουργό. Αυτόν τον εκλέξαμε πέρυσι και όποιο και να είναι το αποτέλεσμα το βράδυ της Κυριακής, θα συνεχίσει να κάνει αυτή τη δουλειά τουλάχιστον μέχρι τον Ιούλιο του 2027.
Την Κυριακή λοιπόν ψηφίζουμε για 2 πράγματα. Το ένα είναι για το ποια κατεύθυνση θέλουμε να πάρει αυτό το δημιούργημα που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση και το άλλο για το ποιοι είναι οι άνθρωποι που θα καθορίσουν την κατεύθυνση αυτή.
Όσον αφορά το πρώτο, οφείλουμε να κάνουμε μία αναδρομή στο παρελθόν ώστε να εκτιμήσουμε πραγματικά το τί είναι και το τι έχει προσφέρει η Ένωση στη γηραιά μας Ήπειρο και σε όλους εμάς που είχαμε την τύχη να γεννηθούμε σε αυτήν.
Τους τελευταίους 20 αιώνες η Ευρώπη εκτός από τον πολιτισμό της «πρόσφερε» απλόχερα στην ανθρωπότητα και τις μεγαλύτερες συγκρούσεις και πολέμους, με αποκορύφωμα τους 2 παγκοσμίους πολέμους τον προηγούμενο αιώνα με εκατομμύρια νεκρούς.
Μετά τον τέλος του Β`Π.Π. και υπό το βάρος του αίματος και των καταστροφών που αυτός προκάλεσε, διάφορα φωτισμένα μυαλά της εποχής προώθησαν την ιδέα μίας, οικονομικής αρχικά και στην συνέχεια πολιτικής, συνεργασίας μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών ώστε να αποφευχθεί το ενδεχόμενο μίας νέας καταστροφικής σύρραξης.
Αυτό οδήγησε στην ίδρυση της Ε.Ο.Κ. η οποία το 1992 με την συνθήκη του Μάαστριχ μετεξελίχθηκε σε αυτό που σήμερα ονομάζουμε Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή σε μία -για να μιλήσουμε με όρους πολιτικής επιστήμης- αρκετά αυστηρή συνομοσπονδία 27 κρατών.
Το μεγαλύτερο επίτευγμα της συνομοσπονδίας αυτής είναι ότι δημιούργησε και εξασφάλισε στο έδαφος της μία διαρκή ειρήνη η οποία 100 χρόνια πρίν φάνταζε αδύνατη.
Κανένας πολίτης της Ένωσης κάτω των 80 ετών δεν έχει γνωρίσει πόλεμο σε μία ήπειρο όπου ο μέσος χρόνος που μεσολαβούσε μεταξύ ειρήνης και πολέμου τα τελευταία 200 χρόνια, ήταν η εικοσαετία.
Περαιτέρω εξασφάλισε ένα επίπεδο οικονομικής ευημερίας στους πολίτες της το οποίο βρίσκεται πολύ πάνω από τον παγκόσμιο μέσο όρο και ένα πλαίσιο προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων πρωτοφανές στην ιστορία της ανθρωπότητας. Στο έδαφος της Ένωσης ουδείς διώκεται για τις πολιτικές του ιδέες, τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις η τον σεξουαλικό του προσανατολισμό. Ουδείς φυλακίζεται χωρίς προηγούμενη απόφαση Δικαστηρίου και ουδείς στερείται του δικαιώματος της ελεύθερης κυκλοφορίας και εγκατάστασης σε όποιο μέρος της επιθυμεί.
Και μπορεί η Ευρωπαϊκή Ένωση να μην είναι ο παράδεισος με την βιβλική του έννοια, είναι όμως σίγουρα ότι εγγύτερο σε παράδεισο επί της γής. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι αποτελεί το όνειρο κάθε κατατρεγμένου και δυστυχούς ο οποίος δεν διστάζει να θέσει την ζωή του σε τρομερούς κινδύνους προκειμένου να καταφέρει να βρεθεί στο έδαφος της.
Όπως όμως όλοι οι παράδεισοι έτσι και αυτός δεν είναι τέλειος.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει τα προβλήματα της. Γραφειοκρατία, αδυναμία ενιαίας εξωτερικής πολιτικής, διαφθορά και ένα πολυδαίδαλο σύστημα λήψης σημαντικών αποφάσεων είναι τα κυριότερα. Όμως η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μία μεγάλη Δημοκρατία. Προχωρά μπροστά, μαθαίνει από τα λάθη της και βελτιώνεται συνεχώς. Και ο στόχος για όσους από εμάς είμαστε φανατικοί υπέρμαχοι της, είναι η πλήρης Ευρωπαϊκή ενοποίηση. Η μετάλλαξη από μία Συνομοσπονδία Κρατών σε μία Ομοσπονδία Κρατών, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης.
Για να το πετύχουμε αυτό χρειαζόμαστε και τους κατάλληλους ανθρώπους. Την Κυριακή λοιπόν καλούμαστε να εκλέξουμε κάποιους εξ` αυτών. Όταν λοιπόν την Κυριακή θα πάτε στην κάλπη αναλογιστείτε όλα τα παραπάνω. Κλείστε τα αφτιά στις φωνές του λαϊκισμού, του εθνικισμού και της πατριδοκαπηλίας και ψηφίστε κόμματα που πιστεύουν στο όραμα της ενωμένης Ευρώπης. Υπάρχουν αρκετά και ευτυχώς τα 3 μεγαλύτερα αλλά και 1-2 μικρότερα, τουλάχιστον σε αυτό, συμφωνούν.
Και κυρίως επιλέξτε ανθρώπους που έχουν το βιογραφικό, τη γνώση, και τις ικανότητες για να το πραγματοποιήσουν. Γιατί σίγουρα το ταλέντο κάποιων να κάνουν καλές σέντρες, να βάζουν τρίποντα η να συμμετέχουν σε πετυχημένα πρωινάδικα δεν αποτελεί κριτήριο για την επιλογή τους.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι ένα πολύ σημαντικό Όργανο, είναι αυτό που νομοθετεί. Και η νομοθεσία αυτή μετά γίνεται υποχρεωτικά μέρος της εθνικής νομοθεσίας. Το πρόσφατο σκάνδαλο διαφθοράς με τον χρηματισμό ευρωβουλευτών από τρίτες χώρες, προκειμένου να επηρεάσουν την λήψη αποφάσεων, αποδεικνύει το πόσο σημαντικές είναι οι αποφάσεις που το Ευρωκοινοβούλιο λαμβάνει. Προσέξτε λοιπόν καλά τα πρόσωπα που θα επιλέξετε για να μας εκπροσωπήσουν.
Διότι αν η Ελλάδα είναι η γειτονιά μας, η Ευρώπη είναι η κοινή μας Πατρίδα. Μια μεγάλη Πατρίδα 450 και πλέον εκατομμυρίων ανθρώπων για την οποία πρέπει να είμαστε υπερήφανοι και οφείλουμε να την προστατεύσουμε ως κόρη οφθαλμού. Μια Πατρίδα που μας εξασφαλίζει ότι εμείς και τα παιδιά μας θα έχουμε ένα καλύτερο και κυρίως ειρηνικότερο μέλλον. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η μεγάλη μας Πατρίδα έχει τον μοναδικό εθνικό ύμνο που δεν μιλά για πολέμους και ενδόξους θανάτους στα πεδία των μαχών, αλλά για την χαρά του ανθρώπου, την υπέροχη «Ωδή στην Χαρά» Και μπορεί ο Μπετόβεν όταν έγραφε την περίφημη 9η Συμφωνία του να μην ήξερε ότι μία μέρα θα αποτελούσε τον Εθνικό Ύμνο μιας Ενωμένης Ευρώπης, είμαι όμως σίγουρος ότι θα ήταν πολύ υπερήφανος για αυτό.
Καλές εκλογές!