Ενώ δύσκολα μπορεί κάποιος να διαφωνήσει με την αυστηροποίηση του συστήματος υποδοχής παράτυπων προσφύγων και μεταναστών σε περιόδους έξαρσης του φαινομένου, όπως αυτή που διανύουμε, ορισμένες υπερβολές θολώνουν το τοπίο και δείχνουν ότι για μία ακόμη φορά οι εντυπώσεις επιβάλλονται της ουσίας.
Ο νέος υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Θάνος Πλεύρης επιχείρησε χθες με δηλώσεις του να πείσει ότι η διαμονή των προσφύγων στην Ελλάδα είναι μια κατάσταση πολυτελείας και όχι… πολιορκίας. Αφού μας διαβεβαίωσε ότι «το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής δεν είναι ξενοδοχείο» δημοσιοποίησε τις επιλογές των μενού στα κέντρα κράτησης και διαβεβαίωσε ότι αυτή η… large κατάσταση τελειώνει. Εκείνο που ξέχασε ή απέφυγε να πει είναι ποιος ευθύνεται γι’ αυτήν την εικόνα, ακόμη κι αν είναι πραγματική, που μάλλον δεν είναι. Σίγουρα δεν ευθύνονται οι πρόσφυγες αν μια χώρα υποδοχής τούς προσφέρει τρία γεύματα, επιλογές στο μενού και κάποιο… χαρτζιλίκι. Διότι κανείς δεν φεύγει από τον τόπο του, δεν πληρώνει τις οικονομίες χρόνων σε δουλεμπόρους και δεν διακινδυνεύει τη ζωή του για ένα… κρουασάν και δύο… αβγά. Ποιος, λοιπόν, δημιούργησε αυτές τις συνθήκες… πολυτελείας στη χώρα μας; Η ελληνική κυβέρνηση; Μήπως η προηγούμενη ελληνική κυβέρνηση; Η Ευρωπαϊκή Ένωση; Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών; Οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που είναι αναμεμειγμένες στη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών; Οι εργολάβοι των κέτερινγκ, ώστε δι’ αυτού του τρόπου, δηλαδή των πολλαπλών επιλογών φαγητού, να αυξάνουν το κόστος των υπηρεσιών που προσφέρουν;
Αυτήν την εύλογη απορία έπρεπε να μας ξεκαθαρίσει πρωτίστως ο υπουργός και μετά να εμφανιστεί ως «λογικός και νοικοκύρης». Διότι στο μεταναστευτικό, δηλαδή στην πλάτη φτωχών και απελπισμένων ανθρώπων που φεύγουν από τα σπίτια τους αναζητώντας είτε μια καλύτερη ζωή είτε τρόπο να θρέψουν όσους μένουν πίσω, παίζονται δυστυχώς πολλά παιχνίδια και πολλά… παιχνιδάκια. Πολιτικά, οικονομικά, διπλωματικά, κοινωνικά. Ανάμεσα στους… παίκτες συγκαταλέγεται από χθες και ο κ. Πλεύρης, ο οποίος στην προσπάθειά του -ενδεχομένως- να δημιουργήσει στην κοινωνία ένα κλίμα κατά των προσφύγων, ώστε τα περιοριστικά μέτρα της κυβέρνησης, τα οποία a priori καταγγέλλει σημαντικό κομμάτι της αντιπολίτευσης, να «περάσουν» στην κοινή γνώμη χωρίς συνέπειες. Εάν είναι δυνατό να φέρουν και κέρδη. Μόνο που αυτού του είδους τα κόλπα και τα… κολπάκια που στοχεύουν στο θυμικό, αλλά παραβλέπουν πλήρως τη λογική, σπανιότατα διαρκούν πάνω από λίγες ημέρες και αυτό εάν… Ειδικά στην Ελλάδα, μια χώρα που ξέρει και από προσφυγιά και από μετανάστευση. Διότι είναι άλλο πράγμα η φύλαξη των συνόρων, που εκ της φύσεως της πρέπει να είναι αυστηρή, και η εφαρμογή της νομιμότητας και άλλο η ανέξοδη… ανθρωποφαγία. Διότι μπορεί το ελληνικό υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής να μην είναι ξενοδοχείο, αλλά ούτε ως American bar, στο οποίο πιστολέρο και σερίφηδες όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν, πρέπει να εμφανίζεται.
ΥΓ. Στην πολιτική έχει πολύ μεγάλη σημασία το γήπεδο στο οποίο κάποιος θα αποφασίσει να παίξει. Γι’ αυτό πολλές φορές -μάλλον τις περισσότερες- χάνεται η ουσία των πραγμάτων και οι συζητήσεις καταλήγουν σε αδιέξοδο. Εν προκειμένω ο Θάνος Πλεύρης επέλεξε να πετάξει τη μπάλα στην κερκίδα. Να απευθυνθεί στο θυμικό των Ελλήνων, που πέρα από τις επίκαιρες σκηνές και καταστάσεις στην Κρήτη, δεν ξεχνούν τι έχει συμβεί κατά καιρούς με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες στη χώρα μας τα τελευταία δέκα χρόνια. Επέλεξε, λοιπόν, να περιγράψει την κατάσταση, ως καλύτερος ή λιγότερο καλός ρεπόρτερ. Μάλλον ξεχνάει -ή μήπως του διαφεύγει;- ότι στην πραγματική ζωή το μέγεθος κάθε προβλήματος αναδεικνύεται ή εξαφανίζεται αναλόγως της λύσης του. Εάν ξεπεραστεί δεν υπάρχει. Εάν δεν λυθεί, και το παραμικρό να είναι, παραμένει πρόβλημα. Η θέση του, λοιπόν, ο ρόλος του και η αποστολή του ως υπουργός είναι να δίνει λύσεις και να μετράει αποτελέσματα.