Ο εκλογικός νόμος προβλέπει ότι εφόσον οι εκλογές επαναλαμβάνονται για δεύτερη φορά μέσα σε 18 μήνες, αυτές δεν γίνονται με σταυρό προτιμήσεως αλλά με λίστα την οποία καθορίζουν τα κόμματα. Στη λίστα αυτή, είθισται, οι υποψήφιοι να τοποθετούνται με τη σειρά κατάταξης που είχαν στις τελευταίες εκλογές, δηλαδή με βάση τους σταυρούς προτίμησης που έλαβαν.
Αυτό είναι απολύτως λογικό αφού έτσι διασφαλίζεται, κατά το δυνατόν, ότι υπάρχει ταύτιση ανάμεσα στην προτίμηση των εκλογέων και στα πρόσωπα που εκλέγονται από το κάθε κόμμα.
Δυστυχώς όμως αυτό δεν αποτελεί ρητή δεσμευτική διάταξη του νόμου, αλλά έχει επικρατήσει να γίνεται «εθιμικώ δικαίω». Και μπορεί αυτός ο άγραφος κανόνας να τηρείται ευλαβικά από τα τέσσερα μεγάλα κόμματα, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ & ΚΚΕ, αλλά όχι από τα μικρότερα, με αποτέλεσμα τις τελευταίες μέρες να βλέπουμε να συμβαίνει ένα απίστευτο - συγχωρήστε μου την έκφραση αλλά δεν υπάρχει άλλη - καραγκιοζιλίκι με τις λίστες των υποψηφίων βουλευτών στα μικρά κόμματα εκ δεξιών της ΝΔ και εξ αριστερών του ΣΥΡΙΖΑ.
Ειδικότερα οι αρχηγοί των κομμάτων αυτών, που με βάση και τα ποσοστά τους στις εκλογές της 25ης Μαΐου, έχουν -δημοσκοπικά τουλάχιστον -πιθανότητες να εισέλθουν στη νέα Βουλή, επιδίδονται σε ένα απίστευτο παιχνίδι μεθοδεύσεων με τις εκλογικές λίστες των υποψηφίων βουλευτών τους, αλλάζοντας κατά το δοκούν τη σειρά στα ψηφοδέλτια τους, εκπαραθυρώνοντας υποψήφιους που πρώτευσαν και τοποθετώντας στις θέσεις τους άλλους, με τους οποίους είτε διατηρούν στενότερες προσωπικές σχέσεις είτε θεωρούν ότι θα είναι περισσότερο ελέγξιμοι, για να μην αναφερθώ και σε ένα τρίτο ενδεχόμενο, το οποίο εγώ τουλάχιστον απορρίπτω μετά βδελυγμίας και δεν τολμώ ούτε καν να αναφέρω.
Χαρακτηριστικό, αλλά δυστυχώς όχι μοναδικό παράδειγμα, η απόφαση μιας Προέδρου κόμματος που που θέλησε εν μια νυκτί να μετατρέψει τον εκλεκτό της καρδιάς της και σε εκλεκτό των ψηφοφόρων.
Υποκλίνομαι στη δύναμη του έρωτα και φαντάζομαι ότι αυτή τη δύναμη των συναισθημάτων της θα την εκτιμήσουν το ίδιο και όσοι την ψήφισαν την προηγούμενη φορά!
Αλλά για να επανέλθω, επί της ουσίας βρισκόμαστε ενώπιον ενός φαινομένου όπου οι κύριοι -και οι κύριες- που ηγούνται των κομμάτων αυτών, επικαλούμενοι τη Θεία Φώτιση, το προνόμιο του αρχηγού, την αυθεντία του προπονητή η το όνειρο που είδαν, καθορίζουν ανεξέλεγκτα το ποιοι θα είναι οι βουλευτές που θα αποτελέσουν την κοινοβουλευτική τους ομάδα στην επόμενη Βουλή, εάν και εφόσον βεβαίως πιάσουν το όριο του 3%.
Τούτο όμως συνιστά ευτελισμό της Δημοκρατίας και νόθευση της ψήφου των πολιτών, αφού υποψήφιοι που ήρθαν πρώτοι στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων και βοήθησαν στην αύξηση της εκλογικής δύναμης των κομμάτων τους, βρίσκονται ξαφνικά είτε σε μη εκλόγιμη θέση στην λίστα είτε εξοβελίζονται σε περιφέρειες στις οποίες δεν έχουν καμμία πιθανότητα να εκλεγούν.
Και η Δημοκρατία είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να παίζουμε μαζί της το παιχνίδι που παίζαμε δεκάχρονοι, τις «Μουσικές Καρέκλες».
Αν δεν μπορούν να το καταλάβουν κάποιοι πολιτικοί αρχηγοί και επίδοξοι σωτήρες μας, ας το καταλάβουν τουλάχιστον όσοι σκέφτονται να τους ψηφίσουν.
*Ο Χρήστος Γιαννακούλας είναι δικηγόρος