Πολλά πράγματα κάνει ο άνθρωπος από ανάγκη. Αν ανάμεσα σε αυτά συμπεριλαμβάνεται η δημιουργία κόμματος είναι συζητήσιμο, αν και κάποιοι ανάμεσά μας το πιστεύουν. Όπως η κ. Καρυστιανού που δήλωσε ότι το κόμμα που έφτιαξε -για την ακρίβεια που φτιάχνει αυτήν την περίοδο- γεννήθηκε από την ανάγκη της κοινωνίας. Η οποία κοινωνία -γενικώς κι αορίστως- προφανώς κάποια στιγμή τής… κτύπησε την πόρτα και την ενημέρωσε σχετικά. Το ότι η ίδια έγινε «πρόσωπο της ημέρας» ως χαροκαμένη μάνα μετά την τραγωδία των Τεμπών, όπου έχασε την κόρη της, δεν έπαιξε ρόλο στην απόφαση για το νέο κόμμα. Ούτε το ότι ως χαροκαμένη μάνα είναι από την πρώτη στιγμή σίγουρη ότι η κυβέρνηση διά των κρατικών μηχανισμών πάει να… μπαζώσει τις ευθύνες όσων φταίνε, κρύβοντας -μεταξύ άλλων- την παράνομη μεταφορά του εύφλεκτου… ξυλόλιου, έπαιξε ρόλο στην απόφαση. Ούτε καν η πεποίθησή της, την οποία διαλαλεί από το βήμα των μέσων ενημέρωσης, που τη φιλοξενούν επίσης ως χαροκαμένη μάνα και όχι ως παιδίατρο, ότι για να δικαιωθούν τα 57 θύματα πρέπει να μπουν στη φυλακή το λιγότερο δυο-τρεις υπουργοί κι ένας πρωθυπουργός έπαιξε ρόλο στην απόφασή της. Ούτε καν η μεγάλη συμμετοχή των πολιτών στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, οι οποίοι ζητούν αφενός να πέσει άπλετο φως στην τραγωδία των Τεμπών και αφετέρου να γίνουν όσα πρέπει ώστε να μην ξανασυμβεί κάτι ανάλογο, επηρέασε την κ. Καρυστιανού. Εκείνη αφουγκράστηκε την κοινωνία -γενικά κι αόριστα- και υπάκουσε στην ανάγκη για τη δημιουργία νέου κόμματος.
Είναι πραγματικά κρίμα να λέγονται, να ακούγονται, να γράφονται και να διαβάζονται όλα αυτά στην Ελλάδα του 2026 και μάλιστα σε ζωντανή μετάδοση. Διότι αν για κάθε μεγάλο -αφήστε τα μικρότερα- πρόβλημα που έχει αυτή η χώρα η λύση ήταν η δημιουργία ενός κόμματος, τότε ο αριθμός των σχηματισμών που διεκδικούν τη ψήφο των πολιτών θα ήταν πολλαπλάσιος από τον σημερινό, ενώ τα προβλήματα θα ήταν λιγότερα ή τουλάχιστον καλύτερα διαχειρίσιμα. Και δυστυχώς αυτό που συμβαίνει με τη δημιουργία προσωποπαγών κομμάτων, στα οποία οι μετέχοντες προσπαθούν να εκμεταλλευτούν είτε το ταπεραμέντο κάποιου ανθρώπου είτε κάποια -συνήθως αρνητική- συγκυρία, χρεώνεται στα μείον της χώρας. Διότι τα μονοθεματικά κόμματα -από αυτά του «όχι σε όλα» μέχρι όσα υιοθετούν και προπαγανδίζουν κάθε «θεωρία συνομωσίας» που κυκλοφορεί-, δεν μπορεί παρά να λειτουργήσουν ως «κινήματα» διαμαρτυρίας, που φωνάζουν για να… φωνάζουν, συνηθέστατα χωρίς κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Μόνο που τα προβλήματα μιας χώρας και μιας κοινωνίας (οικονομία, ανάπτυξη, παραγωγή, ασφάλεια, άμυνα, παιδεία, υγεία, κοινωνικό κράτος, υποδομές κλπ.) χρειάζονται διεξόδους, ενώ στη δημοκρατία ο διαγκωνισμός (πρέπει να) γίνεται για το ποιο κόμμα προσφέρει την πιο ρεαλιστική λύση και την πιο βιώσιμη προοπτική. Προφανώς είναι καλύτερα για κάποιον να είναι νέος, όμορφος, πλούσιος και υγιής, παρά γέρος, φτωχός και άρρωστος. Εξίσου, όμως, προφανώς, οι περισσότεροι ανάμεσά μας θα περάσουν και από την κατάσταση του «νέος, όμορφος και υγιής» -για το πλούσιος δεν είναι βέβαιο-, αλλά και από τη συνθήκη τού «γέρος και άρρωστος». Και θα πρέπει να διαχειριστούν κάθε μία από αυτές τις καταστάσεις, αλλά και όσες θα προκύψουν ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα.
Η Ελλάδα χρειάζεται να κυβερνηθεί, ακόμη και αν για κάποιους που με την ψήφο των Ελλήνων πολιτών το δοκίμασαν είναι… μη κυβερνήσιμη. Ίσως ακριβώς γι’ αυτό. Η έλλειψη στιβαρών θεσμών της πολιτείας -η απουσία, δηλαδή, σοβαρού και αξιόπιστου κράτος, που εδώ και 200 χρόνια δεν έχει οικοδομηθεί-, αλλά και η ελέω τουρκοκρατίας απουσία θεσμικής και με παράδοση αστικής τάξης, κάνει την ανάγκη για κυβερνησιμότητα ακόμη πιο επιτακτική. Εκτός εάν υπάρχει κάποιος που πιστεύει πως αν η Ελλάδα στο επίπεδο της διακυβέρνησης διερχόταν τις περιπέτειες της Ιταλίας, που μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είχε καμμιά σαρανταριά κυβερνήσεις σε 50 χρόνια ή το αντίστροφο, θα βρισκόταν σήμερα στη… θέση της.
Είναι επίσης σαφές ότι η χώρα μας χρειάζεται καλύτερο επίπεδο διακυβέρνησης. Δηλαδή αποτελεσματική κυβέρνηση και δημιουργική -όσο και αυστηρή- αντιπολίτευση. Όπως είναι σίγουρο ότι η ανισορροπία του κατακερματισμένου πολιτικού συστήματος τα τελευταία χρόνια, που οδηγεί σε λογικές «μονόδρομου διακυβέρνησης», έχει βραχύ ορίζοντα. Μεσοπρόθεσμα οδηγεί σε τοίχο, αφού η μακρά παραμονή ενός κόμματος στην εξουσία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε δύο συνθήκες: Διαφθορά των κυβερνώντων, που ήδη παρατηρείται σε πολλές περιπτώσεις, και ατροφία του ενναλακτικού πόλου, που, επίσης, είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού. Αλλά από αυτό το σημείο μέχρι την… αθρόα δημιουργία κατ’ επίφαση και κατ’ όνομα κομμάτων και στην ουσία κομματιδίων επειδή «έχουμε δημοκρατία» ή διότι «υπάρχει η ανάγκη της κοινωνίας» ή επειδή «υπάρχουν εθνικοί κίνδυνοι» ή ακόμη διότι «ο Τσίπρας είναι πολύ νέος για να βγει στην σύνταξη» προοιωνίζουν μετά βεβαιότητος ένα… μπάχαλο, το οποίο είναι εξαιρετικά αμφίβολο εάν αντέχει να περάσει η Ελλάδα. Επίσης, συμβάλλουν αφενός στη διεύρυνση του προβλήματος ενός εντελώς ρηχού και επιφανειακού δημοσίου διαλόγου και αφετέρου στην πλήρη κατάρρευση του αισθήματος εμπιστοσύνης, που αναμφίβολα ταλανίζουν τη χώρα. Διότι εάν τα επιχειρήματα και ο πολιτικός διάλογος αντικατασταθούν από συνθήματα και πολλών ειδών… επαναστατικά κόμματα, τίποτα δεν θα λυθεί, αντίθετα τα προβλήματα θα διαιωνίζονται λόγω παραλυσίας. Και είναι κρίμα, στον αιώνα που τα ορθολογικά εργαλεία για τη χάραξη του μέλλοντος είναι πολλά και σχετικώς αποτελεσματικά, η Ελλάδα να κινδυνεύει να πορευθεί στο… άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.
ΥΓ. Σε αυτό το σκηνικό πρέπει κανείς να συνυπολογίσει ότι στην Ελλάδα η Δημοκρατία είναι… κρατικοδίαιτη. Θεσμικώς ασκείται κατά βάσιν με δημόσιους πόρους, οι οποίοι πρέπει να εξασφαλίζονται, κατά προτίμησης μέσω της ανάπτυξης της οικονομίας και όχι από «δανεικά κι αγύριστα», που μάλλον έχουν τελειώσει. Σε κάθε περίπτωση η Δημοκρατία στη χώρα μας ευνοείται από ένα σφριγηλό κράτος. Όσο πιο δυνατό και συγκροτημένο τόσο οι δημοκρατικοί θεσμοί λειτουργούν καλύτερα.
