Το 2019 ο «Λαϊκός Σύνδεσμος - Χρυσή Αυγή» έπαιρνε ποσοστό 2,93% και 165.620 ψήφους. Έπειτα από πολυετή αγώνα του πολιτικού και όχι μόνο συστήματος, η εγκληματική οργάνωση (με δικαστική απόφαση) έμενε εκτός Βουλής.
Η κατάρρευση των ποσοστών της συγκριτικά με τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 (ποσοστό 6,99% και 379.722 ψήφοι), εκτιμήθηκε ως το τέλος της Χρυσής Αυγής.
Η εκτίμηση αποδείχτηκε λανθασμένη. Το ακροδεξιό στοιχείο παραμένει με μια κάποια ισχύ, ικανή να του δίνει εκπροσώπηση στο Κοινοβούλιο. Πρέπει να το αποδεχτούμε πια για να μπορέσουμε όλοι να προχωρήσουμε παρακάτω σε αυτή την κοινωνία. Αν και δεν θεωρώ ότι είναι ζήτημα κοινωνίας, αλλά ζήτημα πολιτικό. Για να είμαι συνεπώς σωστότερος: για να μπορέσει το πολιτικό σύστημα να πάει παρακάτω.
Η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Είναι στον πυρήνα της ΕΕ και βιώνει όλες τις ωφέλειες, όπως και όλες τις παθογένειες της ΕΕ. Ο ευρωσκεπτικισμός είναι καταγεγραμμένη και ισχυρή τάση στην ΕΕ. Τα ακροδεξιά κόμματα σε όλες τις αναπτυγμένες και αναπτυσσόμενες ευρωπαϊκές χώρες έχουν υπόσταση. Το ίδιο συμβαίνει και στην Ελλάδα. Δεν είναι ιδιαιτερότητα, δεν είναι καινοτομία. Είναι μια τάση γενικότερη και πάντως συνηθισμένη. Το παράξενο θα ήταν να μην υπάρχει.
Τα «ορφανά» της «κραταιής» Χρυσής Αυγής των προηγούμενων ετών έψαχναν κόμμα για να εκφραστούν. Ο έγκλειστος, Ηλίας Κασιδιάρης, επιβίωσε πολιτικά της ηγετικής ομάδας της πάλαι ποτέ Χρυσής Αυγής. Επιχείρησε μέσα από τον δικό του «ανένδοτο» να δημιουργήσει κόμμα, να μπει στη Βουλή, να συσπειρώσει όλους τους οπαδούς της συγκεκριμένης τάσης και να αποδείξει ότι αυτή η ακροδεξιά φράξια έχει υπόσταση, έχει ανταπόκριση στην κοινωνία. Ανταπόκριση ικανή να εκπροσωπηθεί και να έχει λόγο στην κοινοβουλευτική δημοκρατία.
Με πρωτοβουλία του Κυριάκου Μητσοτάκη και προφανώς της ΝΔ, το κόμμα «Έλληνες» στις εκλογές του Μαΐου αποκλείστηκε. Τότε ορισμένοι από το πολιτικό σύστημα σφύριζαν αδιάφορα. Ο κ. Κασιδιάρης επέστρεψε ένα μήνα μετά νικητής. Γιατί;
Γιατί κατόρθωσε, όπως ήταν αναμενόμενο, να βρει το παράθυρο των «Σπαρτιατών». Και μέσω αυτών να καταλάβει ένα σημαντικό τμήμα της νέας Βουλής. Να έχει φωνή, να έχει πολιτική υπόσταση, να έχει ρόλο στην επόμενη τετραετία.
Όλοι προσπαθούν από απόψε να κρυφτούν πίσω από το δάχτυλό τους. Για να επιβιώσουν πολιτικά. Τάχα δεν έβλεπαν τους «Σπαρτιάτες» να έρχονται, όπως δεν είχαν δει την «Νίκη». Τάχα δεν έβλεπαν τον αγώνα που έδινε ο κ. Κασιδιάρης και δεν είχαν επαφή με τον κόσμο αυτό της άκρας δεξιάς, για να αντιληφθούν ότι είχαν τόση δύναμη. Τάχα οι ψηφοφόροι είναι μια χαρά, αρκεί να ρίξουν την ψήφο σε μας κι όχι εκεί που τη ρίχνουν, λες και δεν ξέρουν τι κάνουν, αλλά αν είναι να επιλέξουν εμάς ας είναι και φονιάδες, δεν πειράζει.
Πόση υποκρισία και ντροπή πια;
Δηλαδή αλήθεια τώρα μόνον ο Μητσοτάκης είχε τον νταλκά (politically correct το θάρρος) να αρθρώσει λόγο σε αυτές τις δυο προεκλογικές περιόδους ενάντια σε έναν κομματικό σχηματισμό που σήμερα όλοι οι υπόλοιποι δηλώνουν έκπληκτοι που πετυχαίνει αυτό το ποσοστό; Ναι, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, όλοι τοποθετούνται απέναντι στους «Σπαρτιάτες». Το «μόρφωμα» όπως το ονομάζουν πλέον όλοι. Το κόμμα (κι ας ενοχλεί, το δικαιούνται), που επέλεξαν 250.000 Έλληνες ψηφοφόροι. Θέλει κάποιος να κάνει έναν απολογισμό των πολιτικών λόγων όλων των αρχηγών των κομμάτων του «συνταγματικού τόξου» (όρος που επανακάμπτει πια) και να δει πόσες αναφορές στον κίνδυνο επιστροφής του φασισμού και του ναζισμού υπάρχουν σε αυτή την προεκλογική περίοδο; Πόσοι μίλησαν για τους «Σπαρτιάτες» και τον Κασιδιάρη;
Δεν είδαν, δεν άκουσαν, δεν κατάλαβαν. Μόνο ο Μητσοτάκης, άντε και λίγο ο Κουτσούμπας... Μια χαρά πάει το πολιτικό σύστημα στη χώρα μας.
Οι «Σπαρτιάτες» πρέπει να αντιμετωπιστούν πολιτικά. Ως ένα κόμμα, όχι απλώς με υπόσταση στην κοινωνία, αλλά με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Ο στρουθοκαμηλισμός δεν βοήθησε, δεν βοηθάει, δεν θα βοηθήσει. Είναι λογικό ένα 5% της κοινωνίας να έχει τέτοιες απόψεις, τέτοιες θέσεις, τέτοια νοοτροπία. Επαναλαμβάνω δεν συνιστά κάποια έκπληξη. Με την καταδίκη της Χρυσής Αυγής οι οπαδοί της δεν αφανίστηκαν από προσώπου γης, ούτε απαρνήθηκαν τα πιστεύω τους, ούτε ασπάστηκαν το αφήγημα κάποιου άλλου κόμματος και δη συστημικού. Ήταν εκεί και περίμεναν. Εμφανίστηκαν μόλις έδωσε το σύνθημα ο κ. Κασιδιάρης.
Ποιος έκανε μια σοβαρή ανάλυση αυτού του κομματιού της κοινωνίας; Ποιος ασχολήθηκε σοβαρά όλα αυτά τα χρόνια με τους λόγους που εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες της χώρας επιλέγουν μια οργισμένη έκφραση, μια εκπροσώπηση ακόμη κι από καταδικασμένους εγκληματίες και τους αχυρανθρώπους τους;
Γιατί αρνούνται όλοι να δουν ότι υπάρχει ένα σοβαρότατο ποσοστό στην κοινωνία μας, της τάξης του 20% (ναι ένας στους πέντε κι ας πάψουμε επιτέλους να τα αμπαλάρουμε όλα) που ψηφίζουν κόμματα διαμαρτυρίας; Γιατί αρνούνται να συνομολογήσουν ότι ένας στους πέντε Έλληνες δεν έχει (κι ας νομίζει ότι έχει) ιδεολογία και δημοκρατικό θεμέλιο, και απλώς διακατέχεται από απέχθεια προς το πολιτικό σύστημα και θέλει να το πολεμήσει; Προφανώς και δεν θα το κάνουν απέξω, αλλά από μέσα, διότι τα κάστρα από μέσα πέφτουν.
Γιατί τελικά αρνούνται όλοι το προφανές: ότι δηλαδή οι ίδιοι ψηφοφόροι που επιλέγουν τους «Σπαρτιάτες» δεν έχουν πρόβλημα να επιλέξουν οποιοδήποτε κόμμα διαμαρτυρίας, αριστερό ή δεξιό; Τα ισοπεδώνω άραγε όλα; Τα βάζω όλα στον κουβά αυθαίρετα; Πάρτε το αλλιώς και θα δείτε ποιος έχασε τις ψήφους που έβαλαν στη Βουλή τους «Σπαρτιάτες». Πάντως δεν είναι η ΝΔ του Μητσοτάκη...
Θα έλυνε πάρα πολλά προβλήματα εάν το πολιτικό σύστημα είχε τη διάθεση να έρθει αντιμέτωπο με τη γυμνή αλήθεια. Εάν αναγνώριζε επιτέλους ότι ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας (ασχέτως του κόμματος που επιλέγει τελικά ανάμεσα στα κόμματα διαμαρτυρίας) είναι τοποθετημένο στην «κόντρα» και μάλιστα τυφλά απέναντι στο κατεστημένο κομματικό σύστημα, τότε θα μπορούσε να το αντιμετωπίσει και αποτελεσματικά.
Αποτελεσματικά σημαίνει πειστικά. Με επιχειρήματα κι όχι με στρουθοκαμηλισμούς του τύπου «παραπλανημένοι» ψηφοφόροι. Κανένας δεν έχει υποστεί πλάνη. Κανένας δεν είναι αθώος. Κανένας δεν ψηφίζει χωρίς να γνωρίζει τι ψηφίζει. Όλα είναι στο φως. Αλλά όταν βάζουν ορισμένοι στο κομματικό σύστημα το δικό τους συμφέρον πάνω από το συμφέρον της δημοκρατίας, τότε πετυχαίνουν ακριβώς αυτά τα αποτελέσματα. Άσε δηλαδή που οι ίδιοι θεωρούν εαυτόν εκτός κομματικού συστήματος. Τάχα μου δήθεν αντισυστημικοί. Άλλα γι' άλλα της Παρασκευής το γάλα... Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται.
Ποιοι έβαλαν τους «Σπαρτιάτες» στη Βουλή και ποιοι έδωσαν λόγο στον Κασιδιάρη το ξέρουμε όλοι οι υπόλοιποι εκτός από τους ίδιους. Το αντιλαμβάνονται κι αυτοί, που τώρα προσπαθούν να δημιουργήσουν θέμα όταν πριν από λίγες μέρες δημοσίως αθώωναν τους ψηφοφόρους του συγκεκριμένου κόμματος. Δεν ήξεραν; Μια χαρά ήξεραν και η επιλογή τους ήταν απολύτως συνειδητή.
Ορισμένοι οφείλουν να κατανοήσουν τη θέση τους στο πολιτικό σύστημα της χώρας. Όταν θεωρείς εαυτόν εξωσυστημικό, αλλά ταυτόχρονα και κόμμα εξουσίας, ενώ δεν μπόρεσες ποτέ να ξεπεράσεις ότι είσαι κόμμα διαμαρτυρίας, τότε το πρόβλημα είναι μεγάλο και η κατάσταση μάλλον μη αναστρέψιμη...
Οι «Σπαρτιάτες» είναι λοιπόν με το σπαθί τους στη νέα Βουλή, όσο κι αν ενοχλεί, όσο κι αν με ενοχλεί. Και δεν φταίνε αυτοί, ούτε όσοι τους έβαλαν απέναντι. Να έχουν επιτέλους το θάρρος να αναγνωρίσουν το φταίξιμό τους εκείνοι που σήμερα υποκρίνονται.