Διανύουμε τις τελευταίες… ενεργές ημέρες των παραγόντων του δημοσίου βίου της Θεσσαλονίκης -παραγόντων τόσο του δημοσίου, όσο και του ιδιωτικού τομέα- αφού από Δευτέρα και για δύο με τρεις εβδομάδες τον Αύγουστο, σχεδόν όλοι -πάντα κάποιοι μένουν πίσω, αλλά δεν έχει και πολύ νόημα- θα κάνουν ολιγοήμερες οικογενειακές διακοπές.
Θα επιστρέψουν μετά τον Δεκαπενταύγουστο πρωτίστως για να προετοιμαστούν για τα εγκαίνια της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης και τις επαφές με τον πρωθυπουργό και το κυβερνητικό κλιμάκιο, που θα βρεθεί στην πόλη. Όχι μόνο το διήμερο 9 και 10 Σεπτεμβρίου, αλλά και μέρες πριν. Να συζητήσουν με τους υπουργούς -ενδεχομένως και με τον ίδιο τον πρωθυπουργό- τα προβλήματα και τις προοπτικές της πόλης. Να ακούσουν για τα έργα που βρίσκονται σε εξέλιξη και όσα προγραμματίζονται, κάτι στο οποίο θα δοθεί ιδιαίτερο βάρος φέτος διότι ακολουθούν στις αρχές Οκτωβρίου οι αυτοδιοικητικές εκλογές. Εκτός συγκλονιστικού απροόπτου όλα θα κυλήσουν προβλέψιμα -μάλλον ήρεμα- και μετά τη ΔΕΘ, αλλά και τις εκλογές η χειμερινή ρουτίνα να επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη. Στα γραφεία και τα στέκια των παραγόντων.
Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά η ζωή βαδίζει στους δικούς της ρυθμούς. Η Θεσσαλονίκη, που τα τελευταία 30 και κάτι χρόνια υποβαθμίζεται διαρκώς πρωτίστως οικονομικά και επομένως κοινωνικά, θα συνεχίζει να… βουλιάζει στα ίδια και τα ίδια. Η ορατότης θα παραμείνει στο μηδέν. Χωρίς κάποια εμφανή προοπτική εξόδου προς κάποιο διαφορετικό, περισσότερο φωτεινό και πιο δημιουργικό, φως. Σε μια μετριότητα, την οποία οι πάντες δείχνουν να συνηθίζουν και γι’ αυτό να αποδέχονται, αρκεί η δική τους θέση στο παρακμιακό σκηνικό να παραμείνει άθικτη και ενεργή, στην ουσία ανενεργή. Κανείς απ’ όσους διαδραματίζουν ενεργό ρόλο στα δημόσια πράγματα της πόλης τα τελευταία αρκετά χρόνια δεν αποχωρεί οικειοθελώς από το προσκήνιο, επειδή -ας πούμε- ολοκλήρωσε κάποιον κύκλο. Ή -ας ξαναπούμε- επειδή δεν τα κατάφερε να διαπεράσει τον συγκεντρωτισμό και τον αθηνοκεντρισμό του νεοελληνικού κράτους, το οποίο κρατάει υπανάπτυκτη την περιφέρεια της χώρας. Βουλευτές δεκαετιών, αυτοδιοικητικοί δεκαετιών, πρόεδροι δεκαετιών, εντεταλμένοι δεκαετιών, μέλη διοικητικών συμβουλίων δεκαετιών. Παρατρεχάμενοι δεκαετιών. Είναι οι ίδιοι και οι ίδιοι που δήθεν σχεδιάζουν, δήθεν προγραμματίζουν, δήθεν διαπραγματεύονται και δήθεν υλοποιούν, χωρίς ποτέ κανείς τους -αλλά και κανείς άλλος- να ενδιαφέρεται για το μετρήσιμο αποτέλεσμα, παρά μόνο για τη θέση με το χαρτζιλίκι, τα… λειψά προνόμια και την καριέρα (sic). Διότι πολλά πράγματα στη ζωή είναι μετρήσιμα και καλώς είναι μετρήσιμα.
Σε χρόνια, σε μήνες, σε εβδομάδες, σε ημέρες, σε εκατομμύρια, σε δισεκατομμύρια. Σε προσλήψεις, σε ανάπτυξη, σε αύξηση του ΑΕΠ, σε απασχόληση, σε ανεργία και σε πολλά άλλα μεγέθη. Αρκεί κανείς να θέλει να αναμετρηθεί με τους αριθμούς και την πραγματικότητα. Κάτι σαφώς πιο σκληρό από τα οράματα, τις εξαγγελίες, τους σχεδιασμούς και τους αυτοσχεδιασμούς που παραπέμπουν σε ένα μέλλον που -τουλάχιστον για τη Θεσσαλονίκη- αργεί, στην ουσία δεν έρχεται ποτέ.
Στο ίδιο έργο θεατές
Διότι τι θα (ξανα)ακούσουμε τον Σεπτέμβριο σε αυτή την πόλη; Για το 2030 που όλα θα είναι διαφορετικά, αν φυσικά η δύσμοιρη αυτή χρονιά καταδεχθεί να έρθει, ενώ ήδη το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Κεντρικής Μακεδονίας έχει υποχωρήσει στο 55% της Αττικής. Για την ανάπλαση της Τούμπας, που κανείς δεν ξέρει αν θα γίνει, πότε θα γίνει, ποιος θα τη χρηματοδοτήσει και τι θα περιλαμβάνει. Για την ανάπλαση της ΔΕΘ, που τη βραβεύουν ως μακέτα στο εξωτερικό, αλλά αναζητούνται 15 εκατ. ευρώ για τις οριστικές μελέτες στο εσωτερικό. Για την ανάπλαση του πρώην στρατοπέδου Παύλου Μελά, την πρώτη αυτού του είδους που ακούστηκε -ως αξιοποίηση, όχι ως ανάπλαση- πριν από τρεις δεκαετίες. Για τον τουρισμό που αναπτύσσεται, αλλά τα ξενοδοχεία της Θεσσαλονίκης πωλούν τα δωμάτια 40% φτηνότερα από τα αντίστοιχα της Αθήνας. Για το λιμάνι, που πεντέμισι χρόνια από την ιδιωτικοποίηση της η ΟΛΘ ΑΕ εκπόνησε master plan 25ετίας, με επενδύσεις που αν κριθεί ότι δεν χρειάζονται δεν θα γίνουν. Για την σύνδεση του λιμανιού με τους βασικούς οδικούς και σιδηροδρομικούς άξονες της χώρας, που με ευθύνη της Πολιτείας βρίσκονται πολύ πίσω -για την ακρίβεια η σιδηροδρομική σύνδεση παραμένει στα χαρτιά και τις… προμελέτες. Για τα κρουαζιερόπλοια που θα κατακλύσουν το λιμάνι τα επόμενα χρόνια, την ώρα που άλλες πόλεις -όπως το Άμστερνταμ- τα διώχνει. Για το τεχνολογικό πάρκο 4ης γενιάς Thess Intec, που θα γινόταν με ιδιωτικά κεφάλαια σε δύο χρόνια και μετά από τέσσερα χρόνια τρέχει στα βιαστικά για να αλλάξει τη μετοχική του σύνθεση για να είναι συμβατό με το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας.
Για τα αστικά λεωφορεία της Θεσσαλονίκης, που εδώ και μια δεκαετία πλέον, κυκλοφορούν στους δρόμους της πόλης με πυκνότητα αποτυχημένης διαδήλωσης. Φυσικά για το μετρό, που μετά από δύο δεκαετίες βρίσκεται επιτέλους στην τελική του φάση και όλοι ελπίζουν ότι το 2024 θα κυκλοφορήσει. Και για την υπερυψωμένη περιφερειακή οδό fly over, που θα κατασκευαστεί για να βοηθήσει στην αποσυμφόρηση του περιφερειακού της Θεσσαλονίκης που, πλέον, έχει φρακάρει επειδή κάποιες τοπικές δυνάμεις του… σκότους επέβαλαν την αναβάθμιση του υφιστάμενου αεροδρομίου «Μακεδονία» στην ανατολική πλευρά του πολεοδομικού συγκροτήματος. Βλέπετε την κατασκευή νέου αεροδρομίου στα δυτικά -όπως κάποτε το αεροδρόμιο Αθηνών έφυγε από τη στενωσιά του Ελληνικού και ανηφόρησε στα άνετα, ευήλια και ευάερα Σπάτα- δεν ενέκριναν οι πρίγκηπες της Χαλκιδικής, που φρόντισαν να θάψουν τη σχετική συζήτηση που επιχείρησε να ανοίξει το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο, πριν καν ξεκινήσει. Ίσως ακουστεί κάποια κουβέντα για την ανάπλαση του παραλιακού μετώπου από το Καλοχώρι μέχρι το Αγγελοχώρι, που δεν θα προχωρήσει συνολικά λόγω πολυπλοκότητας, αλλά και για την αναβάθμιση της άτυπης βιομηχανικής συγκέντρωσης στο Καλοχώρι, που δεν προχωράει επειδή δεν έχει εκδοθεί η απαραίτητη Κοινή Υπουργική Απόφαση.
Και άλλα πολλά θα (ξανα)ακουστούν για τη Θεσσαλονίκη το Σεπτέμβριο. Όλα ξαναζεσταμένα. Σχεδόν όλα θεωρητικά και με… προοπτική μιας αιωνιότητας και μιας ημέρας. Η μόνη χειροπιαστή κατάσταση στα θριαμβικά του Σεπτεμβρίου στη Θεσσαλονίκη είναι οι δημόσιες σχέσεις. Χειραψίες, χαμόγελα, προπόσεις, χειροκροτήματα, δεξιώσεις, τραπεζώματα και τα σχετικά. Ούτε καν μία άρνηση ή -πολύ περισσότερο- μία παραίτηση.
ΥΓ. Πάντα υπάρχουν οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν, αλλά δεν ανατρέπουν τον κανόνα. Δεν υπάρχει λόγος ονοματολογίας, που θα δημιουργήσει παρεξηγήσεις. Η Θεσσαλονίκη είναι μικρή. Όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους…