Το χθεσινό Συμβούλιο Αρχηγών έφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Τίποτε δηλαδή το ουσιαστικό, πλην της επαναβεβαιώσεως ότι ο πολιτικός κόσμος αδιαφορεί πλήρως για την πορεία της χώρας, ενδιαφερόμενος αποκλειστικώς για την πολιτική επιβίωσή του.
Δεν αποτελεί υπερβολή η ανωτέρω διαπίστωση. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι πολιτικοί μας συμφωνούν ότι διαφωνούν, στις δε περιπτώσεις αποδοχής κυβέρνησης οικουμενικής ή τεχνοκρατών, αυτό οφειλόταν στις ισχυρές πιέσεις εξωθεσμικών ιθαγενών ή αλλοδαπών κέντρων. Το γεγονός ότι δεν παρατηρείται και τώρα ή ίδια πρακτική, αποτελεί θέμα προς αναζήτηση των λόγων.
Θεωρώ, πως η πιθανότερη εκδοχή που αυτό δεν συμβαίνει, είναι πως οι έχοντες ισχυρό παρασκηνιακό λόγο, επιθυμούν τις επώδυνες και αντιλαϊκές αποφάσεις να τις λάβει και υλοποιήσει η παρούσα κυβέρνηση. Έτσι μόνο, μπορεί να εξηγηθεί η εκτίναξη στα ύψη του παραπαίοντος ΣΥΡΙΖΑ, έτσι μπορεί να εξηγηθεί και η έλλειψη ενδιαφέροντος για ισχυροποίηση των αστικών κομμάτων της αντιπολίτευσης.
Τους λόγους για τους οποίους επιθυμούν αυτήν την πορεία, τους αναπτύξαμε πολλές φορές, αποτελούν δε συνήθη πρακτική των ισχυρών, να αναθέτουν στις αριστερές κυβερνήσεις την λήψη μέτρων, τα οποία σε άλλη περίπτωση θα συναντούσαν αντιδράσεις που θα απέτρεπαν την εφαρμογή τους. (Να μη λησμονούμε, ότι την συντριβή της ένοπλης κομμουνιστικής ανταρσίας το 1949, κεντροαριστερές κυβερνήσεις την επέτυχαν, και αυτές ήσαν που γέμισαν τα ξερονήσια με εξόριστους).
Όπως δηλαδή συναντούσαν αντιδράσεις επί δεκαετίες στην χώρα μας, όταν τα σήμερον επιβαλλόμενα μέτρα ήσαν εμφανώς ηπιότερα των σημερινών, όμως ο ΣΥΡΙΖΑ με τους συνοδοιπόρους του δεν επέτρεπαν όχι την εφαρμογή, αλλά ούτε την συζήτηση, χρησιμοποιώντας ενίοτε και βίαια, αντιδημοκρατικά μέσα.
Δεν πρόκειται όμως μόνον περί αυτού. Αλλά αναμφιβόλως εξακολουθεί να κυριαρχεί η «κατάρα» του βίου των Ελλήνων, από της αρχαίας ακόμη εποχής, της δημαγωγίας δηλαδή, που ετυμολογικώς μεν έχει θετικό πρόσημο, αλλά μετεβλήθη με την χρήση της σε όργανο καθοδήγησης των λαών προς υπηρέτηση των συμφερόντων των δημαγωγών.
Επομένως, αυτό που σήμερα καλούμε «πολιτικό κόστος», δηλαδή προσωπική ζημία του πολιτικού αν δεν ικανοποιήσει μερίδα του λαού πρόσκαιρα, πράξη που όμως θα επιφέρει δυσμενή αποτελέσματα για το σύνολο βραχυπροθέσμως, στέκεται εμπόδιο σε οιαδήποτε προσπάθεια βελτίωσης της τραγικής εικόνας που εμφανίζει σήμερα η Ελλάδα. Κυρίαρχο κίνητρο για λήψη αποφάσεων, είναι η ικανοποίηση των υπαρχόντων και προσέλκυση μελλόντων ψηφοφόρων, αδιαφόρως αν οι αποφάσεις αυτές είναι επιζήμιες. Αρκεί, που είναι αρεστές, και ας μη είναι άριστες.
Είναι φυσικό λοιπόν, ότι οι με αυτόν τον τρόπο σκεπτόμενοι πολιτικοί να έχουν κίνητρο τη ζημία του αντιπάλου, ασκώντας αντιπολιτευτική τακτική ακόμη και σε θέματα που σε ακαδημαϊκή συζήτηση θα συμφωνούσαν με την κυβερνητική πρόταση. Αυτό καταδεικνύεται με ευκολία, αρκεί να αναλογιστεί κάποιος ότι η σημερινή αντιπολίτευση δεν συμφωνεί σε μέτρα τα οποία είχε υπερψηφίσει το καλοκαίρι, και τα οποία αποτελούσαν εν πολλοίς μέτρα του προγράμματός της.
Βεβαίως, υπάρχει το πρόσχημα, ότι ο τρόπος που πολιτεύεται ο κ. Τσίπρας δεν του προσδίδει αξιοπιστία, απεναντίας μάλιστα, κατά κανόνα άλλα υπόσχεται σε λαό και πολιτικούς, άλλα πράττει. Δεν έχει σημασία αν αυτό το πράττει συνειδητώς εκ χαρακτήρος, παραπλανώντας τους αντιπάλους προς ίδιον όφελος, ή -και το πιθανότερο- λόγω της διαπιστούμενης πλέον αγνοίας του περί την πολιτική.
Αν όντως επιθυμούσε την εθνική συνεννόηση θα έπρεπε να αποφύγει τα επικοινωνιακά τεχνάσματα -στα οποία και μόνον διακρίνεται, αλλά ως πότε;- και να αποδείξει την ειλικρίνεια των προθέσεών του. Δεν συγκαλείται Συμβούλιο Αρχηγών με τηλεφωνήματα της τελευταίας στιγμής, χωρίς ημερήσια διάταξη των μελλόντων να συζητηθούν, και με την γνώση ότι η αξιωματική αντιπολίτευση δεν είναι σε θέση, λόγω της ανυπαρξίας προέδρου, να πάρει αποφάσεις.
Δεν κουραζόμαστε να επιμένουμε σ’ αυτήν την στήλη, περί της ανάγκης συνεργασίας και συναινετικών λύσεων. Με δεδομένο όμως ότι δεν θέλουν, ούτε μπορούν -ή δεν τους το επιτρέπουν οι εντολείς τους- θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε όχι για βελτίωση της κατάστασης, αλλά μόνον για την επιβίωσή μας. Αυτό θα φέρει φυσικά το τέλος του σημερινού πολιτικού κόσμου, ελπίζοντας να συμβεί πριν από το δικό μας τέλος.
Ο Μακεδών
Υ.Γ. Πότε θα διεξαχθεί Συμβούλιο Αρχηγών για θέματα εξωτερικής πολιτικής; Οι «γκάφες» συνεχίζονται με ταχύ ρυθμό.
Μ.