Οφείλω να ομολογήσω ότι με εντυπωσίασε η ταχύτητα με την οποία η κυβέρνηση προσαρμόστηκε στον παλαιοκομματισμό. Και όχι μόνον αυτό, αλλά επιδεικνύει αξιοζήλευτο ζήλο να υπερκεράσει σε αποτελέσματα κάθε προηγούμενο κυβερνητικό σχήμα.
Υπάρχει και κάτι άλλο, αξιοσημείωτο, το οποίο δίνει τροφή για εξαγωγή συμπερασμάτων. Ότι αδιαφορούν πλήρως τα κυβερνητικά στελέχη για τις εντυπώσεις που δημιουργούν, και την απογοήτευση όσων πίστεψαν ότι τα παλαιά διεφθαρμένα, εν πολλοίς ή εν ολίγοις, κόμματα θα δώσουν την θέση τους σε «άφθαρτους» πολιτικούς, που δεν είχαν εξαρτήσεις, όπως διαβεβαίωναν.
Φαίνεται όμως, πως επιβεβαιώνεται η διαπίστωση παλαιού πολιτικού, ότι οι νεοεισερχόμενοι στην Βουλή και την Κυβέρνηση, μπορεί να είναι άπειροι στα κοινοβουλευτικά, αλλά είναι προετοιμασμένοι -με τα μαχαίρια ακονισμένα, όπως μού είπε- να αλώσουν το κράτος για ίδιον ή κομματικό όφελος.
Αξιοθαύμαστο είναι επίσης το γεγονός, ότι μετά από κάθε αποκάλυψη της «αταξίας» χρησιμοποιείται μετ’ επιτάσεως η τακτική «φωνάζει ο κλέφτης για να φύγει ο νοικοκύρης». Τους επιβουλεύεται το σύστημα (στο οποίο έχουν ενταχθεί με αξιοζήλευτους ρυθμούς), τους κυνηγούν τα ΜΜΕ (το νομοσχέδιο όμως για τον Τύπο δεν έγινε ακόμη νόμος, επειδή, ως λέγεται, χρησιμοποιείται για άσκηση πίεσης στους εκδότες και καναλάρχες να αποδεχθούν «το νέο ήθος», αλλιώς αλίμονό τους), τους εκβιάζουν οι δανειστές (αλλά δεν δέχονται ότι το ίδιο συνέβαινε και με τους προηγούμενους πρωθυπουργούς) και γενικώς παρουσιάζονται ως αδιάφθοροι, λησμονώντας όμως να το αποδείξουν στην πράξη. Απεναντίας…
Εχθές αποσύρθηκε ταχύτατα το νομοσχέδιο περί του ατυχούς «παραλλήλου προγράμματος». Όπως ατυχή και παραπλανητικά ήσαν και αυτά που προαναγγέλθηκαν πέρσι τον Σεπτέμβριο, όπου δήθεν το καταρτισθέν πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, προέβλεπε κοστολογημένες παροχές ύψους 12 δισ. ευρώ. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά, δεν απαιτείται ιδιαίτερη μνεία.
Για ποιο λόγο κατατέθηκε νομοσχέδιο, χωρίς να συνοδεύεται από την προβλεπόμενη έκθεση του γενικού λογιστηρίου του κράτους; Δεν γνώριζαν ότι είναι απαραίτητο; Ασφαλώς και το γνώριζαν, απλώς δεν έλαβαν υπόψη την αντίδραση των Θεσμών, όντες σίγουροι πως είναι απόλυτοι κυρίαρχοι στο εσωτερικό της χώρας.
Και εδώ είναι το μεγάλο πρόβλημα στην διακυβέρνηση. Οι υπόνοιες που είχα διατυπώσει ότι υπάρχουν εξωθεσμικά κέντρα που αποτρέπουν την ίδρυση μεγάλου σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, με την συνένωση των πολλών μικρών -και εξωκοινοβουλευτικών- γίνεται τώρα βεβαιότητα με την επανάληψη του φαινομένου στη Ν.Δ.
Μιας αδύναμης κεντροδεξιάς, με ορατό τον κίνδυνο της διάσπασης (ο κ. Ρουσόπουλος, σε συνέντευξή του στο Βήμα FM, αναφορικώς με τις εξελίξεις στη Ν.Δ. δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο διάσπασης, λέγοντας ότι «είναι πολύ δύσκολο να συνυπάρξουμε όλοι μετά την εκλογή αρχηγού»). Θα απορούν προφανώς οι νεοδημοκράτες ψηφοφόροι, για τους λόγους που το άλλοτε κραταιό κόμμα οδηγείται στην εντατική, με απουσία και αδιαφορία όλων των ισχυρών υποστηρικτών του να το επαναφέρουν σε δραστηριότητα.
Γιατί διέλυσαν το ΠΑΣΟΚ, και γιατί απεργάζονται το ίδιο και για τη Ν.Δ.; Μια εύκολη απάντηση είναι ότι ο κόσμος απογοητεύτηκε από την μέχρι τώρα πολιτική τους και τα εγκατέλειψε. Μα, ο ΣΥΡΙΖΑ, μέσα σε δέκα μήνες, προξένησε στη χώρα πολύ μεγαλύτερη φθορά, από τα άλλα κόμματα που έχουν ζωή δεκαετιών! Ποιοι δεν αφήνουν τον λαό να το δει αυτό;
Από τις πολλές εκδοχές που θα μπορούσε κάποιος να επικαλεστεί, ξεχωρίζω αυτήν που επιβάλλει την ανυπαρξία εμποδίων στο έργο του ΣΥΡΙΖΑ, επειδή τούτο εξυπηρετεί τόσο την Ευρώπη, όσο και τις ΗΠΑ. Να θυμίσω, ότι από το 1990 μέχρι σήμερα, πλην την διετίας του κ. Γ. Παπανδρέου, η χώρα είχε ευρωπαϊκό - γερμανικό προσανατολισμό. Τώρα επανήλθε στην αγκάλη του υπερατλαντικού προστάτη, γεγονός που δεν κρύπτεται. Ίσως, εδώ να είναι η εξήγηση στα όσα συμβαίνουν στην χώρα μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει για κάποιο διάστημα οπωσδήποτε να κυβερνήσει.