Είναι αδύνατο να πίστευε κάποιος, τέτοια μέρα, ότι μπορούσε να συμβούν μέσα στο 2015, όσα συνέβησαν. Τραγικές καταστάσεις, φαρσοκωμωδίες, υπαναχωρήσεις (κωλοτούμπες, δηλαδή, αλλ’ ίσως δεν ταιριάζει η έκφραση στους εκατομμυριούχους του ΣΥΡΙΖΑ) και πολλά που έφεραν ανείπωτη δυστυχία στον ελληνικό λαό. Κυριάρχησε πάντως ο λαϊκισμός, η παραπλάνηση και η κατατρόπωση του ορθού και έντιμου λόγου, από την επικοινωνιακή πολιτική.
Στα θετικά, ίσως θα μπορούσε κάποιος να θεωρήσει ότι υπήρξε η αποκάλυψη του προσωπείου της «προοδευτικής» Αριστεράς, των κούφιων προσωπικοτήτων της και της πολιτικής ανικανότητάς τους να πράξουν κάτι τις το θετικό. Μια ολόκληρη ζωή πέρασαν με σαπουνόφουσκες (άλλοι με καταλήψεις και μολότωφ) και μόλις τους δόθηκε η ευκαιρία να υπηρετήσουν τον λαό, όπως μας έλεγαν, φρόντισαν να βολέψουν συγγενείς και φίλους. Κατάλαβε, επομένως ο λαός.
Θετικό θεωρώ επίσης, ότι επί τέλους τα αστικά κόμματα που επί δεκαετίες κυβερνούσαν και πίστεψαν πως έχουν την εξουσία εξ ουρανού μη φροντίζοντας να την χειριστούν υπεύθυνα, ως είχαν καθήκον και υποχρέωση, ήρθε η ώρα να μετεξελιχθούν.
Και ελπίζουμε, εκ της στάχτης να αναγεννηθεί ο πολιτικός κόσμος και να εξαφανιστεί ο υπάρχων από το προσκήνιο, όπως αποχωρεί και το 2015.
Οφείλω σήμερα να υπενθυμίσω απλώς ορισμένα από αυτά που μας ευτέλισαν διεθνώς και μας έφεραν πίσω πολλά-πολλά χρόνια.
Εκείνο που μού έκανε εντύπωση περισσότερο είναι η ευκαμψία του κ. Τσίπρα, που απεδείχθη πολύ λίγος σε πολιτικές ικανότητες, αλλά μέγας σε λαϊκισμό και επικοινωνιακή ευστροφία.
Ποιος θα φανταζόταν ότι ο «Ολαντρέου» όπως αποκάλεσε δυσφημιστικά τον πρόεδρο της Γαλλίας για να ικανοποιήσει τους εις το περιθώριο ευρισκόμενους Γάλλους κομμουνιστές, θα γινόταν ο «προστάτης» του κ. Τσίπρα που θα αντιτασσόταν στα σχέδια του κ. Σόιμπλε;
Ποιος θα φανταζόταν τον κ. Τσίπρα μεταβαλλόμενο σε ένθερμο «Μερκελιστή», απαξιωτικό χαρακτηρισμό που απέδιδε ο ίδιος στους πολιτικούς του αντιπάλους;
Ποιος περίμενε την ταχύτατη στροφή προς τον ατλαντισμό, σχεδόν χωρίς όρους και με πιστή υλοποίηση των επιθυμιών του αμερικανικού παράγοντα, όταν πείσθηκε ο λαός ότι θα γεμίσει το δημόσιο Ταμείο με ρούβλια, και μάλιστα προκαταβολικά για έργο που δεν επρόκειτο να γίνει (κι αυτό το αντιλαμβάνονταν και τα μικρά παιδιά).
Πού πήγαν οι λεονταρισμοί περί νταουλιών με τα οποία θα χορεύουν οι παγκόσμιες αγορές, που πήγε η επανειλημμένη διαβεβαίωση ότι η Μέρκελ «τι θα κάνει, θα δεχθεί τις θέσεις μας»;
Δεν θα κάνω λόγο για τις άπειρες υποσχέσεις για παροχές, που κατέληξαν σε φορολόγηση των αγροτών, σε περικοπές μισθών και συντάξεων και πτωχεύσεις επιειρηματιών. Ούτε θα ασχοληθώ με το Μνημόνιο που θα καταργείτο με ένα νόμο και ένα άρθρο, ούτε με τους γελοίους μετασχηματισμούς της Τρόικας σε Θεσμούς και του Μνημονίου με Συμφωνία, που καταδεικνύουν απλώς την απουσία σοβαρότητας.
Θα μείνω μόνο στο καταστροφικό δημοψήφισμα, που εξαιτίας του επισωρεύθηκαν τόσα βάρη στον λαό, που είναι αμφίβολο αν μπορέσει ποτέ να τα αποτινάξει. Όλα θα ήσαν διαφορετικά, αν ήδη τον Φεβρουάριο γινόταν αποδεκτό το ηπιότερο σχέδιο συμφωνίας. Αλλά, είτε οι επιθυμίες εξωθεσμικών κέντρων που επιδίωκαν την μείωση της γερμανικής ισχύος, είτε η ανικανότητα της διαπραγματευτικής ομάδας (μάλλον και τα δύο) μάς οδήγησαν σε κατάσταση τραγική.
Προφανώς και δεν είμαι αισιόδοξος για το άμεσο μέλλον. Όμως, δεν λησμόνησα τον τίτλο ενός από τα πρώτα σημειώματά μου σ’ αυτήν την στήλη. Για να υπάρξει Ανάσταση, πρέπει να προηγηθεί Θάνατος. Ο θάνατος της νοοτροπίας που αποκτήσαμε όλες αυτές τις δεκαετίες να φροντίζουμε μόνον τον εαυτούλη μας, αδιαφορώντας για τους άλλους.
Τύχη αγαθή για το 2016.