Ο Πρωθυπουργός όπως και στην πρώτη έκρηξη της ακρίβειας το 2021-2022, έτσι και τώρα, αξιοποιεί την ακρίβεια για να υπερφορολογεί τους καταναλωτές, δημιουργώντας τα υπερπλεονάσματα, στην πράξη είναι ο μεγαλύτερος κερδοσκόπος και επιστρέφει ως φιλάνθρωπος με το pass και τα επιδόματα ένα μικρό μέρος στους καταναλωτές.
Για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπως και στην πρώτη δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, αντικατέστησε τους υπουργούς που αναφέρονται στη νέα δικογραφία και συνεχίζει, μέχρι την επόμενη.
Για το σκάνδαλο των υποκλοπών, ένα Μονομελές Πρωτοδικείο, του διέλυσε όλη τη μεθόδευση συγκάλυψης.
Για την τραγωδία των Τεμπών, το αναμενόμενο έγκλημα από τις αβελτηρίες δηλαδή, στις αίθουσες των δικαστηρίων βλέπουμε ακόμη μια επιλογή συγκάλυψης των ευθυνών της.
Πόσο πιο κάτω μπορεί να φθάσουν η Δημοκρατία, η οικονομία, οι πολίτες, για να υπάρξει αλλαγή πορείας;
Οι οικονομικές αποτυχίες των τελευταίων δεκαετιών στις ανεπτυγμένες χώρες είναι ο βασικός λόγος που εντάθηκε σε μεγάλο μέρος των κοινωνιών, η ανασφάλεια, το άγχος, η αγανάκτηση και η καχυποψία. Αυτά οδήγησαν στην απαξίωση των φορέων της κοινωνικής και πολιτικής εκπροσώπησης και την ανάδειξη των λαϊκιστών-δημαγωγών. Η διαφθορά υπονομεύει τη Δημοκρατία και την οικονομία.
Οι πολίτες που θεωρούν διεφθαρμένους τους πολιτικούς εύκολα πέφτουν θύματα πλούσιων δημαγωγών. Ο Τραμπ είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, με το απλοϊκό επιχείρημα: αυτός είναι πλούσιος, δεν θα κλέψει.
Ο δρόμος για τον νταή δημαγωγό, για τον απολυταρχισμό ανοίγει και ο περισσότερος κόσμος θα τον πιστέψει, διότι «φαίνεται» ότι λέει αλήθειες το βλέπουμε στις ΗΠΑ και όχι μόνο.
Η αναχαίτιση αυτού του ρεύματος μπορεί να υπάρξει όταν τα κόμματα πείσουν τις κοινωνικές ομάδες ότι εκτός από το συμφέρον της ομάδας τους και το προσωπικό συμφέρον, υπάρχει και το συλλογικό συμφέρον και χωρίς αυτό θα χαθεί και το ατομικό των πολλών. Αυτό θα μπορέσει να γίνει αν όλοι μας νιώσουμε πολίτες, γιατί ο πολίτης είναι ο συνδετικός κρίκος της Δημοκρατίας, η απουσία πολιτών οδηγεί στην επικράτηση των λίγων και ισχυρών δηλαδή στην ολιγαρχία.
Όμως κάθε άτομο πρέπει να νιώθει ότι το κράτος και αυτοί που το διευθύνουν επιδιώκουν και τη δική του ευημερία και ό,τι σημαίνει αυτό για τη ζωή, τη μόρφωση, την εργασία, την υγεία, την ασφάλεια. Οι πολιτικές πρέπει να στοχεύουν σε μια εύρωστη μεσαία τάξη και σε μια ασφαλή κοινωνία.
Είναι η χώρα κοντά σε τέτοιες εξελίξεις; Δεν πιστεύω ότι είναι κοντά, όμως στις μεγάλες γεωπολιτικές και γεωοικονομικές ανατροπές που συντελούνται, η χώρα μας είναι ευάλωτη, όπως και στις τελευταίες κρίσεις, με πιο χαρακτηριστική την πολύπλευρη κρίση του 2008, όταν έφθασε στην ΕΕ και στη χώρα μας η χρηματοπιστωτική κρίση του 2007, που ξέσπασε στις ΗΠΑ.
Η ΝΔ, σήμερα, στο κοινωνικό-οικονομικό επίπεδο ασκεί μια ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική, που κάνει εκρηκτικές τις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες και με εργαλείο τον πληθωρισμό και την ακρίβεια υπερφορολογεί τα μεσαία στρώματα και τους πιο αδύναμους πολίτες σπέρνοντας, ακόμη πιο μεγάλη απογοήτευση στην πλειοψηφία των πολιτών, υπονομεύει ακόμη πιο πολύ και τους θεσμούς της πολιτικής εκπροσώπησης.
Με τη χρήση της κοινοβουλευτικής της πλειοψηφίας ψηφίζει νόμους που εμποδίζουν την διερεύνηση σκανδάλων, όπως οι παράνομες παρακολουθήσεις και αξιοποιεί συνταγματικές διατάξεις για να απαλλάσσει τα κυβερνητικά στελέχη από πιθανές ποινικές ευθύνες, όπως στην τραγωδία των Τεμπών και την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Δυστυχώς, όταν αυτό δεν επαρκεί για να πετύχει τους στόχους της παρεμβαίνει και στα ανώτερα κλιμάκια της Δικαιοσύνης, «κλείνοντας» σκάνδαλα, όπως των υποκλοπών.
Όμως, μπορεί προσωρινά να πετυχαίνει τη συγκάλυψη, σύντομα όμως νέες αποκαλύψεις, είτε από αποφάσεις χαμηλόβαθμων δικαστηρίων για τις παράνομες παρακολουθήσεις είτε από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για τα Τέμπη και τον ΟΠΕΚΕΠΕ, την αναγκάζουν εκεί που στην αρχή αρνιόταν τη δικαιοδοσία της, όπως στα πορίσματά της για την σύμβαση 717/2014, της ΕΡΓΟΣΕ, στη δεύτερη δικογραφία για τις παράνομες επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ, διά του κυβερνητικό εκπροσώπου, να δηλώσει: «Είναι σοβαρό ζήτημα και θα εξετάσουμε κάθε περίπτωση ξεχωριστά».
Αν και τώρα η κυβέρνηση δεν διευκολύνει τη διερεύνηση των σκανδάλων και την απόδοση ευθυνών, όπου υπάρχουν, σε συνδυασμό με τις διαδικασίες στη δίκη των υπευθύνων για την τραγωδία των Τεμπών, τότε δεν θα χρειαστεί η χώρα τον νταή, αυταρχικό ηγέτη για να εγκαθιδρύσει απολυταρχικό καθεστώς, με επίφαση Δημοκρατίας.
Η Δημοκρατία και το κράτος δικαίου θα έχουν υποστεί βλάβες μη αντιστρεπτές, που με την πίεση της νέας ακρίβειας, από τον πόλεμο στο Ιράν και την κερδοσκοπία της κυβέρνησης και των άτυπων καρτέλ, σε κρίσιμες και ανελαστικές αγορές για την πλειοψηφία των πολιτών, θα βρεθούμε σε χειρότερη κρίση από του 2008 και της μνημονιακής δεκαετίας. Γιατί τώρα η χώρα και το πολιτικό σύστημα δεν θα έχουν εφεδρείες για να την αντιμετωπίσουν.
Η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα, αρκεί να το καταλάβουν εγκαίρους οι διαχειριστές της.
