Η έκφραση που θα ακούγεται ολοένα και περισσότερο αυτήν την εβδομάδα θα είναι «ανεβαίνει το πολιτικό θερμόμετρο». Τουλάχιστον αυτή θα κυριαρχεί στα περισσότερα -για να μην πω σε όλα- τα ΜΜΕ. Αυτό είναι το πρώτο θερμόμετρο. Λογικό κι αναμενόμενο, αφού διανύουμε πλέον τις τελευταίες μέρες πριν από τις κάλπες της 25ης Ιουνίου. Θα ανεβάζουν τους τόνους τα κόμματα, θα πυκνώσουν στο έπακρο ομιλίες – περιοδείες - συνεντεύξεις των αρχηγών με διπλό στόχο: προσέλκυση ψηφοφόρων – περιορισμό της αποχής. Όλα αυτά φυσικά μετά το ταμείο της 21ης Μάη, που όσο κι αν λέγεται πως μιλάμε τώρα για νέες εκλογές και κάλπες άδειες, το μήνυμα που έστειλαν με την ψήφο τους οι πολίτες μάλλον δεν έχει και πολλά θαμπά σημεία - φάνηκε να προτάσσει την κυβερνησιμότητα του τόπου. Είναι ένας ξεκάθαρος πολιτικός οδοδείκτης, αφήνοντας στην άκρη τα όποια στραβά της προηγούμενης περιόδου. Υπάρχει μια διάθεση φυγής προς τα εμπρός, «έλα μωρέ, να τελειώνουμε, πάμε παρακάτω».
Βέβαια, παρά τα γκάζια που δίνουν τα κόμματα κι ανεβάζουν στροφές όπως λέμε, μάλλον η πλειονότητα των πολιτών δεν φαίνεται να ακολουθεί. Είναι σε άλλο… mood. Έχοντας ψηφίσει μια φορά, είναι πια στο mood πώς θα βγάλουν τον μήνα, πώς θα αντιμετωπίσουν τις τιμές στα ράφια, πώς θα πληρώσουν τη λυπητερή της εφορίας, πώς θα ξεφύγουν μερικά 24ωρα σε κάποια θάλασσα, για να μπορούν να γεμίσουν τις μπαταρίες τους για τον επόμενο χειμώνα. Ίσως όλα αυτά να δημιουργούν σκηνικά αποχής στις κάλπες της Κυριακής -το απεύχομαι ξεκάθαρα- κι εδώ είναι που ανεβαίνει το άλλο, το δεύτερο θερμόμετρο: η ανησυχία των κομμάτων για τη συμμετοχή στις εκλογές, για το πώς θα εκφραστεί ο ψηφοφόρος που θα προσέλθει, πού θα κάτσουν οι έδρες, πόσα κόμματα θα μπουν τελικά στη Βουλή.
Υπάρχει κι ένα τρίτο θερμόμετρο, κυριολεκτικό αυτήν τη φορά: το περιβαλλοντικό. Αυτό που μας δείχνει τις πραγματικές θερμοκρασίες που ζούμε. Αυτές που μας κάνουν να ζούμε έναν Ιούνιο που μοιάζει μέχρι σήμερα με… Οκτώβριο. Αυτές τις θερμοκρασίες που μας κάνουν να ξεχνάμε πλέον σιγά σιγά δυο εποχές, όπως εξηγούσε ο καθηγητής Α. Μπάης στο ρεπορτάζ της συναδέλφου Φ. Χαρίση στη Voria.gr : χάνονται το φθινόπωρο κι η άνοιξη! Δεν χρειάζεται να έχουμε στη φαρέτρα μας φοβερές γνώσεις οικολογίας ή ιδιαίτερη περιβαλλοντική ευαισθησία, για να καταλάβουμε ή να ανησυχούμε γι΄ αυτά που οι επιστήμονες προειδοποιούν εδώ και χρόνια. Δεν απαιτούνται διδακτορικά για να αντιληφθούμε πως η κλιματική κρίση είναι εδώ και διαμορφώνει τη ζωή μας. Μόλις λίγα 24ωρα νωρίτερα έπεσαν τόσοι τόνοι νερού μέσα σε λίγες ώρες στη Θεσσαλονίκη προκαλώντας σοβαρά προβλήματα. Ας μη δούμε τώρα ποιος μπάζωσε το τάδε ρέμα ή ποια αντιπλημμυρική μελέτη βρίσκεται ακόμη στα συρτάρια. Γνωστά είναι αυτά, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.
Οι αριθμοί και τα θύματα του περιβαλλοντικού πολέμου δεν έχουν τελειωμό, η κλιματική κρίση δεν αφορά κάτι σκόρπιες ατόλες μπαίνοντας… αριστερά στην Πολυνησία του Ειρηνικού. Είναι και εδώ. Λίγες μέρες πριν ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Περιβάλλοντος έδωσε συγκλονιστικά στοιχεία στη δημοσιότητα: τα ακραία μετεωρολογικά φαινόμενα -καύσωνες και πλημμύρες- πήραν τη ζωή περίπου 195.000 ανθρώπων, έσπειραν καταστροφές και ζημιές που αγγίζουν τα 560 δισ. ευρώ από το 1980 μέχρι τώρα. Επίσης, σε ευρωπαϊκή έκθεση των τελευταίων ημερών γίνεται λόγος για σχολεία και νοσοκομεία σε ευρωπαϊκές πόλεις που κινδυνεύουν από ακραία ζέστη λόγω κλιματικής κρίσης. Τι σημαίνει αυτό; Πως σχεδόν τα μισά σχολεία και νοσοκομεία σε ευρωπαϊκές πόλεις βρίσκονται σε «αστικές θερμονησίδες» εκθέτοντας έτσι τους ευάλωτους πληθυσμούς τους σε θερμοκρασίες απειλητικές για την υγεία τους, καθώς οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής αυξάνονται. Αν μιλήσετε αυτές τις μέρες με ελαιοπαραγωγούς, μελισσοκόμους ή άλλους καλλιεργητές, θα σας πουν πως οι σοδειές τους χτυπιούνται αλύπητα το τελευταίο διάστημα λόγω των καιρικών μεταβολών. Κι αυτό δεν αφορά μόνον αυτούς, μας αγγίζει όλους.
Στις προεκλογικές ομιλίες δεν διέκρινα και ιδιαίτερες αναφορές στην κλιματική κρίση. Περισσότερη έγνοια είδα για το εάν μια πολιτική συγκέντρωση θα γίνει σε κλειστό ή ανοιχτό χώρο, μήπως και βρέξει, αφού τελευταία μας μούλιασε ο καιρός. Ίσως νομίζουν πως κι αυτά είναι θέματα που θα τα λύσουν άλλοι, κάπου στις Βρυξέλλες, κάπου αόριστα. Τρέχει ο πολιτικός κόσμος, ιδρώνει, αγωνιά για το ενδιαφέρον του κόσμου για την κάλπη και αγνοεί αυτό το μείζον, που θα ενδιέφερε τους πάντες και θα τους έφερνε και στην κάλπη, την κλιματική κρίση με όλα τα συμπαρομαρτούντα της καθημερινότητάς μας. Χάσαμε την κυριολεξία μας και κυνηγάμε τις μεταφορές μας μου φαίνεται…