Η υπόθεση του Μακάριου Λαζαρίδη είναι σοβαρή και ταυτόχρονα ασήμαντη, καθώς αφορά ένα υφυπουργείο. Όπως είναι ηθικά επιλήψιμη, αλλά πρακτικά αδιάφορη, αφού η πολιτική που ασκείται με κύρια βάση την ηθική συχνά υποκρύπτει τη δημιουργία άλλοθι για ένα πιθανό αποτυχημένο αποτέλεσμα. Όπως η αντίδραση του ίδιου του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων να αγανακτεί είναι σωστή και ταυτόχρονα λάθος.
Στη χώρα που μόλις λίγα χρόνια πριν υπήρχε αντιπρόεδρος της Βουλής με απολυτήριο στοιχειώδους εκπαιδεύσεως και πρωτοσύμβουλος στο Μέγαρο Μαξίμου με απευθείας μεταγραφή από ταβέρνα και μεροκάματο σερβιτόρου, όλα τα ζητήματα έχουν σχετική αξία. Ακόμη και η επίκληση της λαϊκής βούλησης. Ειδικά όπου δεν υπάρχει σαφής νομοθετική πρόβλεψη.
Εν προκειμένω οι… τυπολάτρες προσεγγίζουν τα ζητήματα όπως τους βολεύει κομματικά, δηλαδή αντιπολιτευτικά. Όσο για τους δήθεν αποτελεσματικούς είναι βέβαιον ότι θα έκαναν τα ίδια, εάν ήταν στην αντιπολίτευση και υπήρχε στην κυβέρνηση υπουργός με τυπικό προσόν ένα χαρτί κάποιου αμφιβόλου αξιοπιστίας κολλεγίου. Η Ελλάδα είναι χώρα της πλάκας κυρίως επειδή η έννοια των θεσμών ανοιγοκλείνει σαν ακορντεόν. Είναι χώρα της πλάκας διότι κατά βάσιν η επιλογή των υπουργών δεν βασίζεται στις ικανότητες ή στην προσωπικότητα, αλλά στην αφοσίωση στον αρχηγό. Είναι χώρα της πλάκας, διότι (σχεδόν) τα πάντα κρίνονται εκ των προτέρων και από τα συμφραζόμενα και όχι σε πραγματικό χρόνο από τα τεκταινόμενα. Αρκεί να σκεφτεί κανείς πως όταν κάποιος αποχωρεί από τον επαγγελματικό βίο λόγω συνταξιοδότησης, οι περισσότερες αναφορές αφορούν τις σπουδές ή τον διορισμό του -είτε στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα-, παρά στα έργα και τις ημέρες του τις δεκαετίες που εργαζόταν. Στο κάτω κάτω σηκωνόταν κάθε πρωί -απόγευμα ή βράδυ, αναλόγως- και πήγαινε να δουλέψει!
Η Ελλάδα είναι, επίσης χώρα της πλάκας επειδή για πολλούς θεσμικούς παράγοντες -και πολλούς Έλληνες επίσης- το διάστημα μεταξύ δύο εκλογικών αναμετρήσεων, ακόμη κι αν κρατάει τέσσερα χρόνια, δεν είναι τίποτε άλλο από μια προεκλογική περίοδο. Παρατεταμένη μεν, προεκλογική δε.
Όσο για τον Μακάριο Λαζαρίδη, ο οποίος προφανώς γνωρίζει το γήπεδο που παίζει, ίσως και να μην πρέπει να παραιτηθεί τώρα, αλλά σίγουρα όφειλε να μην αποδεχθεί τον διορισμό του στο κυβερνητικό σχήμα, ώστε τόσο ο ίδιος όσο και αυτός που τον επέλεξε να μη βρίσκονται σήμερα απολογούμενοι. Η εικόνα του ίδιου να επιδεικνύει τον τίτλο σπουδών του στην κάμερα δεν του περιποιεί καμία τιμή. Θύμισε λαϊκούς αοιδούς των τεράστιων νυχτοκάματων, που κάποτε τριγυρνούσαν στα κανάλια επιδεικνύοντας τις… κουτσουρομένες φορολογικές τους δηλώσεις για να πείσουν ότι είναι απλοί εργαζόμενοι, που πληρώνονται κάπως καλύτερα από τους υπόλοιπους. Διότι εάν ο εκ Καβάλας ορμώμενος πολιτικός δεν γνωρίζει ότι στην πολιτική -κυρίως στην πολιτική- «η γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει απλώς να είναι τίμια, αλλά και να φαίνεται τίμια» δεν κάνει για το σπορ. Στο κάτω κάτω από την αλλαγή -ή την κατάργηση- ενός υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων καμία χώρα -ούτε η Ελλάδα- έχασε πολλά. Μάλλον τίποτα…
Επίσης, η Ελλάδα είναι χώρα της πλάκας, διότι ο βασικός στόχος του πολιτικού προσωπικού είναι η υπουργοποίηση και η θεσμική άσκηση εξουσίας με κάθε τίμημα. Και για ένα ακόμη γενικότερο λόγο: Διότι αν στη χώρα μας -όπως λέει και το τραγούδι- «λέγαμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους / θα γέμιζε φαντάσματα το νόημά τους».
ΥΓ1: Εάν ο μέγιστος Νίκος Γκάλης ή ο μοναδικός Βασίλης Χατζηπαναγής καταδέχονταν να γίνουν προπονητές κάποιας εθνικής ομάδας, μάλλον θα τους απέρριπταν, αφού δεν διαθέτουν τα τυπικά προσόντα, δεν έχουν πάει σε σχολή και δεν έχουν δίπλωμα, σωστά;
ΥΓ2: Στην Ελλάδα της τυπολατρίας και της ακατάσχετης ηθικολογίας και της περισσής ανευθυνότητας η… πλάκα είναι γενικευμένο σπορ. Όταν η θαλαμηγός του Ωνάση «Christina» πέρασε στο ελληνικό δημόσιο για τη φιλοξενία υψηλών καλεσμένων, το Ελληνικό ναυτικό έκανε δύο πράγματα: Άλλαξε το όνομα στο πλοίο -το «Christina» δεν ήταν αρκετά ηρωικό, μάλλον ήταν εξαιρετικά λαϊκό για τα γούστα τους- και μετέφεραν τα καλόγουστα και πανάκριβα έπιπλα του στα… γραφεία τους.
