Η συζήτηση για συγκρότηση οικουμενικής κυβέρνησης δεν πρόκειται να σταματήσει, έως ότου είτε η κυβέρνηση φέρει σύντομα θετικά αποτελέσματα στις ενέργειές της, οπότε δεν θα υποβάλλεται το αίτημα, είτε η κυβέρνηση αποτύχει, και αυτό καταστεί σαφές στον λαό, οπότε η ανάγκη θα οδηγήσει σε κυβέρνηση με την σύμπραξη των άλλων κομμάτων.
Να σημειώσω, πως δεν αρκεί η κυβερνητική αποτυχία, η οποία άλλωστε έχει συμβεί, αλλ’ αυτό πρέπει να γίνει κοινή συνείδηση, ώστε και ο λαός να συναινεί στην απομάκρυνση της κυβέρνηση, αλλά και να στερηθεί η αποτυχούσα κυβέρνηση του επιχειρήματος ότι «την έριξαν εξωθεσμικά κέντρα». Άλλωστε, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που δεν είναι τροτσκιστές ή μαοϊκοί, έχουν μελετήσει τον Λένιν που είχε υποστηρίξει πως για την επιτυχία της προλεταριακής επανάστασης, δεν αρκεί να υπάρχει αναρχία, αλλά να συνειδητοποιηθεί από τον λαό ότι υπάρχει.
Τι σημαίνει ο όρος οικουμενική κυβέρνηση, πρέπει να ανατρέξουμε στον Θ. Ζαΐμη που τον καθιέρωσε, όταν είχε δηλώσει πως «Καν έτι μη συγκροτηθή "οικουμενικόν υπουργείον", οι αρχηγοί των κομμάτων θα συμπράξωσιν εν ομονοία και ομοφωνία». Πριν από τον Ζαΐμη, υπήρξε οικουμενική κυβέρνηση υπό τον Κανάρη (1877, με τον ρωσοτουρκικό πόλεμο) και υπό τον Ζολώτα το 1989-90.
Από όλες τις εκκλήσεις περί οικουμενικής διακυβέρνησης για την αντιμετώπιση της εξαιρετικώς δύσκολης κατάστασης, απομονώνω αυτήν του κ. Στουρνάρα, ο οποίος ως εκ της αρμοδιότητάς του γνωρίζει καλύτερα από οιονδήποτε άλλον πόσο δραματική είναι η κατάσταση, και πού μπορεί να οδηγήσει αν δεν ληφθούν τάχιστα μέτρα. Μάλιστα δε, δημοσιογραφικές πληροφορίες φέρουν τον κ. Στουρνάρα να έχει συνομιλήσει με όλους τους αρχηγούς κομμάτων, καί τινων υποψηφίων της Ν.Δ., προς άσκηση πίεσης για συναίνεση.
Η οποία συναίνεση όμως δεν πρόκειται να έλθει, και αυτό είναι γνωστό, λόγω της παλαιοκομματικής αντίληψης που έχουν οι πολιτικοί μας, οι οποίοι ποτέ (ή έστω σπανίως) δεν έδωσαν δείγματα υπεροχής του συμφέροντος του λαού, έναντι του δικού τους. Ως επαγγελματίες, ενδιαφέρονται για την καριέρα τους, γαντζωμένοι με κάθε τρόπο στην όποια καρέκλα τους παραχωρηθεί.
Εκείνο που απομένει, είναι αυτό που εξ αρχής σημείωσα, να υπάρξει πανθομολογούμενη κυβερνητική αποτυχία, ώστε η ανάγκη να υποχρεώσει τους πολιτικούς σε σύμπραξη (την περίπτωση να επικαλεστεί ο πρόεδρος της Δημοκρατίας τον άρθρο 48 του Συντάγματος περί «εκτάκτου ανάγκη» δεν το συζητώ καν, γνωστής ούσης της πολιτικής συμπεριφοράς του κ. Παυλόπουλου).
Επί του θέματος, ακούγονται και αστειότητες, όπως αυτή της απόφασης της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, ότι «Οι αναγκαίες συναινέσεις πρέπει να επιτυγχάνονται στη βάση του δικού μας πολιτικού σχεδίου». Μα, αν έτσι εννοείται η συναίνεση, τότε η προσχώρηση στο πρόγραμμα της κυβέρνησης άνευ όρων, πώς θα ονομαστεί;
Από πλευράς Ν.Δ., ο κ. Πλακιωτάκης δήλωσε ότι για να δημιουργηθεί μια οικουμενική κυβέρνηση απαιτούνται δύο προϋποθέσεις: α) η κυβέρνηση να ομολογήσει την αδυναμία της να κυβερνήσει και β) να υπάρξει ευρύτερη κοινωνική συναίνεση για την αντιμετώπιση των κρίσιμων προβλημάτων της χώρας. Ο δε κ. Τζιτζικώστας πρόσθεσε και άλλη προϋπόθεση, ότι «το να συζητήσουμε μία κυβέρνηση οικουμενική θα πρέπει να γίνει σε βάση προγραμματική, χωρίς τον κ. Τσίπρα, χωρίς αυτούς τους επικίνδυνους υπουργούς».
Τέλος, ο κ. Λαφαζάνης εκτίμησε ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει μπει σε τροχιά κατάρρευσης, «εν μέσω γενικής κοινωνικής κατακραυγής». «Η πρόταση για σύγκληση των αρχηγών αποτελεί το πρώτο βήμα για δήθεν οικουμενική κυβέρνηση, νεομνημονιακών και παλαιομνημονιακών, προκειμένου όλοι μαζί να ρημάξουν και να δώσουν τη χαριστική βολή στη χώρα».
Προφανώς, δεν θέλει να λάβει υπόψη, ότι νέοι και παλαιοί μνημονιακοί πολιτικοί, στις άλλες χώρες της νότιας Ευρώπης που έχουν το ίδιο πρόβλημα μ’ εμάς, ήδη έχουν κάνει κάποια βήματα μπροστά, και κυρίως με αποκλεισμό της περίπτωσης απομάκρυνσης της χώρας τους από το ευρώ, όπως εξακολουθεί να υπάρχει ο φόβος για την δική μας χώρα.
Ο Μακεδών