Οι χθεσινές κάλπες έβγαλαν νέους δημάρχους σε τρεις δήμους της Δυτικής Θεσσαλονίκης. Έχει ενδιαφέρον λοιπόν η ανάλυση των συσχετισμών, των στρατηγικών, τα τακτικών και των λαθών που οδήγησαν στην εκλογή των κ.κ. Λευτέρη Αλεξανδρίδη στον δήμο Κορδελιού Ευόσμου, Δημήτρη Ασλανίδη στον δήμο Παύλου Μελά και Γερακίνας Μπισμπινά στον δήμ Δέλτα.
Δήμος Κορδελιού – Ευόσμου
Ο Λευτέρης Αλεξανδρίδης είναι νέος δήμαρχος Κορδελιού – Ευόσμου. Σε έναν δήμο, όπου ο απερχόμενος δήμαρχος, Κλεάνθης Μανδαλιανός, είχε να αντιμετωπίσει το κοινό αίτημα της αντιπολίτευσης για αλλαγή, αλλά και μια σειρά από διεργασίες στην τοπική κοινωνία, που πήραν πολύ χρόνο και τον φόρτωσαν με μεγάλη φθορά.
Σε έναν δήμο, που πολιτικά δεν είχε εμφανείς στηρίξεις. Κι αυτό επειδή η κεντροδεξιά, που είναι κυρίαρχη είχε διασπαστεί ανάμεσα σε τρεις παρατάξεις (Αλεξανδρίδη, Μανδαλιανού και Μαρίας Μανούκα), ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ επίσης είχε μοιραστεί και έμεινε σε πολλές περιπτώσεις αμέτοχος και το ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής παρά τις διαφορετικές τοποθετήσεις στελεχών του, στον μεγαλύτερο βαθμό του ήταν με το πλευρό του κ. Μανδαλιανού.
Με αυτά τα δεδομένα πολιτικό διακύβευμα δεν υπήρχε. Οι παρατάξεις ήταν σχεδόν στο σύνολό τους πολυσυλλεκτικές, με πιο γαλαζωπό χρώμα στην περίπτωση του κ. Αλεξανδρίδη και πιο πρασινωπό στην περίπτωση του κ. Μανδαλιανού.
Οι 3,5 μονάδες διαφορά υπέρ του κ. Αλεξανδρίδη στις κάλπες της πρώτης Κυριακής άφηναν ανοιχτό παράθυρο και στους δυο να διεκδικήσουν τη δημαρχία. Επικράτησε ο κ. Αλεξανδρίδης, που θα είναι ο νέος δήμαρχος Κορδελιού – Ευόσμου.
Ο κ. Μανδαλιανός κυρίως πληρώνει την αδυναμία του να αντιμετωπίσει κάποια σημαντικά ζητήματα που απασχολούν την τοπική κοινωνία διαχρονικά. Και την αδυναμία του στην επικοινωνία του έργου του, που θα μπορούσε να πείσει τους πολίτες ότι είχε μια επιτυχημένη θητεία. Άλλωστε, το 2019 ήρθε δυναμικά να κάνει τη μεγάλη αλλαγή στον δήμο, απέναντι στους κεντροδεξιούς κ.κ. Πέτρο Σούλα και Γιάννη Καμαρινό. Όμως, παρότι κέρδισε το παλιό, δεν μπόρεσε στην τετραετία να το αποδυναμώσει σε επίπεδο στελεχών και κοινωνίας. Έτσι, το μόνο που είχαν να κάνουν οι αντίπαλοί του ήταν να πάρουν τα γνωστά στελέχη και τους παράγοντες, που κουβαλάνε και πολλές ψήφους ο καθένας μαζί τους και να δώσουν απέναντί του τη νέα μάχη του 2023.
Σε αυτά προστέθηκαν και νέοι επικεφαλής παρατάξεων. Η Μαρία Μανούκα ήταν μια είσοδος φρέσκια, η οποία κατόρθωσε να πάρει ένα σημαντικό ποσοστό, χωρίς να περάσει όμως στον δεύτερο γύρο. Κυρίως πήρε κόσμο από τον κ. Μανδαλιανό και την δεξιά πλευρά του. Σημαντική αποδυνάμωση. Από την άλλη, ο κ. Αλεξανδρίδης δεν είναι ουρανοκατέβατος, ούτε εισαγόμενος στην περιοχή. Έχει σημαντικά ερείσματα και μάλιστα αν και του είχε δοθεί η ευκαιρία διοίκησης, δεν του είχε δοθεί η ευκαιρία να είναι δήμαρχος. Έτσι με την τακτική του "έδεσε" το μεγαλύτερο μέρος του κεντροδεξιού ακροατηρίου, ενώ χτύπησε τον κ. Μανδαλιανό εκεί που πονούσε, δηλαδή στη δημοτική ενότητα Ελευθερίου Κορδελιού, όπου και σε επίπεδο έργου και σε επίπεδο κοινωνικής αποδοχής ο απερχόμενος δήμαρχος γνώριζε ότι δεν τα πήγαινε καλά. Και στην προεκλογική περίοδο δεν κατάφερε να αναστρέψει τη γνώμη των ψηφοφόρων.
Ο κ. Αλεξανδρίδης, με τις διακριτικές αποστάσεις που κράτησε από τους παραδοσιακούς επικεφαλής της τοπικής κεντροδεξιάς, οι οποίοι το 2019 αποδοκιμάστηκαν για να δοξαστεί τότε ο κ. Μανδαλιανός, πέτυχε να περάσει το προφίλ του ανεξάρτητου, αυτοδιοικητικού υποψηφίου και χτυπώντας τον απερχόμενο δήμαρχο εκεί που πονούσε, δηλαδή στα άλυτα προβλήματα, συσπείρωσε την κοινωνία σε σημαντικό βαθμό, ικανό να του δώσει τη νίκη.
Τι θα μπορούσε να κάνει ο κ. Μανδαλιανός; Να κάνει την περιοδεία του στις γειτονιές πολύ νωρίτερα κι όχι την τελευταία στιγμή, να δώσει ένα νέο αφήγημα στους πολίτες και να παρουσιάσει το όποιο έργο του με πιο επικοινωνιακό τρόπο, με πιο φιλικό και λεπτομερή τρόπο στους δημότες.
Τι έκανε καλά ο κ. Αλεξανδρίδης; Κέρδισε τη μάχη του κύριου πόλου απέναντι στην απερχόμενη διοίκηση, την ορμή του νέου υποψηφίου και την εμπιστοσύνη όσων ήταν απογοητευμένοι από την τετραετία Μανδαλιανού. Μίγμα αρκετό για να τον χρίσει νέο δήμαρχο σε έναν δεύτερο γύρο, που μόνο οριακό δεν ήταν το τελικό αποτέλεσμα...
Δήμος Παύλου Μελά
Και εδώ κυρίαρχος αναδείχτηκε τη δεύτερη Κυριακή ο νέος Δημήτρης Ασλανίδης.
Ο κ. Ασλανίδης έκανε έναν πολύ υπομονετικό και έξυπνο αγώνα. Με πολύ καλή εικόνα στην τοπική κοινωνία ως πρόσωπο, με σημαντική δημοφιλία, την οποία απέδειξε στις περιφερειακές εκλογές του 2019, όταν εξελέγη τρίτος σε αριθμό ψήφων περιφερειακός σύμβουλος με την "Αλληλεγγύη" του Απόστολου Τζιτζικώστα και με συγκεκριμένες επιρροές, κομματικά ανεξάρτητες και κοινωνικά πολυδιάστατες, ο κ. Ασλανίδης αντί να κάνει αγώνα δρόμου έκανε αγώνα αντοχής και δικαιώθηκε πλήρως.
Ο κ. Ασλανίδης το 2019 ήταν για πρώτη φορά υποψήφιος σε αυτοδιοικητικές εκλογές. Στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας με την παράταξη του περιφερειάρχη, Απόστολου Τζιτζικώστα. Σε αυτή την πρώτη προσπάθειά του εξελέγη τρίτος σε σταυρούς προτίμησης, πίσω από τα "μεγαθήρια" Βούλα Πατουλίδου και Κώστα Γιουτίκα και πάνω από τον επίσης προβεβλημένο Άγγελο Χαριστέα. Ανέλαβε θέσεις ευθύνης, έγινε ακόμα και αντιπεριφερειάρχης και τελικά πολύ νωρίς ανακοίνωσε την πρόθεσή του να διεκδικήσει τον δήμο Παύλου Μελά.
Αποχώρησε από την Περιφέρεια και ανέλαβε να στήσει μια νέα παράταξη, με πολλούς νέους ανθρώπους από την τοπική κοινωνία, παίρνοντας στελέχη από τις παρατάξεις των μονομάχων του 2019, Δημήτρη Δεμουρτζίδη και Γιώργου Λίλτση. Ο κ. Ασλανίδης ήταν εξαιρετικά προσεχτικός στη στελέχωση του ψηφοδελτίου του. Το έβλεπε όποιος αξιολογούσε τα ονόματα των υποψηφίων του. Γι' αυτό εξάλλου και προεκλογικά ήταν φανερό ότι κανένας δεν μπορούσε να εκτιμήσει ποιος από τους τρεις υποψήφιους δημάρχους θα μπορούσε να έρθει πρώτος στις εκλογές της 8ης Οκτωβρίου, ποιος δεύτερος και ποιος τρίτος.
Με έμφαση στο κοινωνικό έργο του, στις σχέσεις του με την Εκκλησία, στις επαφές του - επαγγελματικές και κοινωνικές - με τους δημότες σε όλο τον δήμο Παύλου Μελά και με την προίκα των ψηφοφόρων από τις περιφερειακές εκλογές, ο κ. Ασλανίδης έκοψε πρώτος το νήμα των εκλογών της πρώτης Κυριακής. Οριακά, καθώς είχε σχεδόν το ίδιο ποσοστό με τον απερχόμενο δήμαρχο, Δημήτρη Δεμουρτζίδη (0,36%).
Έσπασε έτσι το δίδυμο του 2019, αφήνοντας τρίτο τον κ. Λίλτση κι από εκεί και πέρα διατηρώντας τους ίδιους χαμηλούς τόνους και τη δουλειά στη βάση, πήρε άνετα τον δήμο, καθώς η μάχη της Κυριακής δεν χαρακτηρίζεται και ντέρμπι, δεδομένου ότι η επικράτησή του ήταν ξεκάθαρη.
Ο κ. Ασλανίδης επένδυσε στο νεαρό της ηλικίας του, σε συνδυασμό με όλα όσα έχει κάνει στη σύντομη προς το παρόν παρουσία του στα αυτοδιοικητικά πράγματα της Θεσσαλονίκης, αλλά και στην πολύ καλή γνώση της τοπικής κοινωνίας του δήμου Παύλου Μελά. Επένδυσε επίσης σε έναν πιο προγραμματικό λόγο, αποφεύγοντας να μπει στην πολιτική και προσωπική κόντρα που έρχεται από παλιά μεταξύ των κ.κ. Δεμουρτζίδη και Λίλτση. Άρα εδραίωσε τη φρεσκάδα στην υποψηφιότητά του και τη δεύτερη Κυριακή εισέπραξε την όποια φθορά της διοίκησης Δεμουρτζίδη, σε έναν δήμο μάλιστα, όπου πριν τον απερχόμενο δήμαρχο κανένας άλλος δεν είχε κατορθώσει την επανεκλογή του.
Ο κ. Δεμουρτζίδης εγκλωβίστηκε κυρίως στην αντιπαλότητά του με τον κ. Λίλτση, ο οποίος του άσκησε εντός και εκτός δημοτικού συμβουλίου σκληρή κριτική. Έτσι άφησε ανοιχτό έδαφος στον κ. Ασλανίδη να λειτουργήσει στην κοινωνία και να δουλέψει εκεί μακριά από τα πολλά φώτα της δημοσιότητας.
Δεν γνωρίζω εάν θεώρησε πιο δυνατό αντίπαλο τον κ. Λίλτση ο κ. Δεμουρτζίδης, όμως έχοντας συσπειρώσει το μεγαλύτερο μέρος της κεντροαριστεράς και σημαίνοντα στελέχη της στην περιοχή (Φραγκοπούλου, Λαζαρίδης κτλ.), προερχόμενος ο ίδιος από τη Νέα Δημοκρατία, είχε την ευκαιρία να αναδείξει τον πολυσυλλεκτικό χαρακτήρα του ψηφοδελτίου του και μέσω του έργου του και τα κυρίαρχα αυτοδιοικητικά χαρακτηριστικά του. Ωστόσο, επέλεξε να αναλωθεί στο πολιτικό κυρίως κομμάτι της υποψηφιότητας και στην αντιπαλότητα με τον τρίτο των εκλογών, με αποτέλεσμα να χάσει την ευκαιρία να παίξει στο δικό του γήπεδο. Ξαφνικά, με την πρωτιά Ασλανίδη και την είσοδο του νέου στον δεύτερο γύρο, ο κ. Δεμουρτζίδης έχασε το πλεονέκτημα έδρας (που λένε και στο ποδόσφαιρο) και βρέθηκε αντιμέτωπος με έναν αντίπαλο, ο οποίος δεν τον είχε πάει σκληρά προσωπικά, αλλά είχε ένα νέο σύστημα (μια νέα πρόταση) παιχνιδιού. Στον δεύτερο γύρο ήταν αργά πλέον να ανατρέψει τα δεδομένα που είχαν διαμορφωθεί και να αλλάξει τακτική προεκλογικού αγώνα. Φυσιολογικά ήρθε δεύτερος.
Δήμος Δέλτα
Μπορεί το αποτέλεσμα να είναι οριακό και για μερικές δεκάδες ψήφους η Γερακίνα Μπισμπινά να αναδεικνύεται δήμαρχος, όμως στον δήμο Δέλτα το αποτέλεσμα που μέτρησε ήταν εκείνο της πρώτης Κυριακής.
Εκεί όπου έγινε αυτό που έβλεπαν οι εκτιμήσεις και οι δημοσκοπήσεις ότι ο απερχόμενος δήμαρχος, Γιάννης Ιωαννίδης, είχε χάσει πλέον τη δυναμική του και η είσοδος στο προεκλογικό σκηνικό του Νάκου Δημητριάδη θα έπληττε κυρίως τον ίδιο.
Παρά το γεγονός ότι ο κ. Ιωαννίδης είχε καταφέρει να συσπειρώσει την κεντροαριστερά, αυτό στον συγκεκριμένο δήμο ποτέ δεν θα μπορούσε να είναι αρκετό για να δώσει τη δημαρχία. Επειδή πρόκειται για δήμο καθαρά κεντροδεξιό, όπου υπάρχουν συγκεκριμένα τοπικά κέντρα σε επίπεδο οικισμών, που πηγαίνουν μαζικά υπέρ μιας υποψηφιότητας.
Ο κ. Ιωαννίδης έχασε τους περισσότερους κεντροδεξιούς ψηφοφόρους του από την υποψηφιότητα του κ. Δημητριάδη. Αναλόγως έχασε και η κ. Μπισμπινά. Μόνο που στον κ. Ιωαννίδη αυτό κόστισε την είσοδό του στον δεύτερο γύρο και τη δυνατότητα να διεκδικήσει την επανεκλογή του, ενώ στην κ. Μπισμπινά κάποιες ψήφους, οι οποίες τελικά δεν ήταν ικανές να της στερήσουν ούτε καν την πρωτιά στις 8 Οκτωβρίου.
Η κ. Μπισμπινά για να βγει δήμαρχος δούλεψε απερίσπαστη επί πολλούς μήνες. Η αναγνωρισιμότητά της στην περιοχή είναι μεγάλη εδώ και χρόνια και απογειώθηκε από τη θητεία της στη διοίκηση του Απόστολου Τζιτζικώστα στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Μετά μια μακρά πορεία, η οποία περιλάμβανε θέσεις ευθύνης και διοίκησης στην Περιφέρεια (αντιπεριφερειάρχης, πρόεδρος Μητροπολιτικής Επιτροπής κτλ.), η κ. Μπισμπινά αποφάσισε να διεκδικήσει τον δήμο Δέλτα. Βρήκε το περιθώριο που άφησε η αποχώρηση του Μίμη Φωτόπουλου από τα δημοτικά πράγματα και κατέβηκε στις εκλογές εκπροσωπώντας την κεντροδεξιά απέναντι στη διοίκηση Ιωαννίδη, που είχε ως πυλώνα την κεντροαριστερά.
Η πολιτική σύγκρουση, σε συνδυασμό με τη στελέχωση του ψηφοδελτίου της, έδωσε στην κ. Μπισμπινά ένα σημαντικό προβάδισμα στην κούρσα προς τις εκλογές. Μάλιστα, φάνηκε ότι θα μπορούσε να εκλεγεί δήμαρχος από την πρώτη Κυριακή, ειδικά μέσα στο καλοκαίρι, όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν ιδιαίτερα καλά για τον απερχόμενο δήμαρχο.
Εκεί λοιπόν η κ. Μπισμπινά δέχτηκε ένα σημαντικό πλήγμα. Ο υγιεινός περίπατος που έβλεπαν οι υποστηρικτές της διακόπηκε απότομα από την ξαφνική υποψηφιότητα ενός παραδοσιακού γαλάζιου στελέχους της περιοχής, τον Νάκο Δημητριάδη. Ο κ. Δημητριάδης, εκτός από παραδοσιακό γαλάζιο στέλεχος ξέρει να κάνει και εκλογές και ειδικά δημοτικές. Ενώ έχει και έδρα (Σίνδος ή δημοτική ενότητα Εχεδώρου), όπου όπως προαναφέρθηκε η τοπικότητα παίζει σημαντικό ρόλο στην κατεύθυνση των ψήφων.
Η έκπληξη Δημητριάδη είχε ως αντίβαρο τον χρόνο που είχε μπροστά του για να υποσκελίσει και τους δυο κυρίαρχους μέχρι τότε πόλους της εκλογικής αναμέτρησης. Κατάφερε να ξεπεράσει τον κ. Ιωαννίδη, να φτάσει πολύ κοντά σε αριθμό ψήφων την κ. Μπισμπινά την πρώτη Κυριακή, αλλά όχι και να καλύψει τη μικρή διαφορά των 800 ψήφων ως τη δεύτερη Κυριακή. Για την ακρίβεια σχεδόν την εξαφάνισε τη διαφορά. Σχεδόν, αφού υπολείπεται στο τελικό αποτέλεσμα 68 ψήφους από τη νέα δήμαρχο. Η προσπάθεια του κ. Δημητριάδη είναι εκπληκτική όπως και να τη δει κάποιος, όχι όμως και αρκετή για να τον εκλέξει δήμαρχο.
Η κ. Μπισμπινά από την πλευρά της συνέχισε και μετά το σοκ της εισόδου Δημητριάδη στον εκλογικό αγώνα τη δική της πορεία. Είχε βάλει γερές βάσεις, είχε και η ίδια έδρα (δημοτική ενότητα Χαλάστρας), ενώ είχε φροντίσει να κυριαρχήσει όλους τους προηγούμενους μήνες στο αυτοδιοικητικό σκηνικό της περιοχής, με αποτέλεσμα ακόμα και η υποστήριξη των ψηφοφόρων Ιωαννίδη προς τον κ. Δημητριάδη στον δεύτερο γύρο των εκλογών, όπως φάνηκε, να μην της στερήσει την εκλογή. Με 68 ψήφους; Και με έναν...
Έτσι πλέον είναι η κυρίαρχη στα δημοτικά πράγματα για τα επόμενα πέντε χρόνια και θα κριθεί πια από το έργο της σε έναν δήμο, ο οποίος περιμένει πολλά στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, που μπορούν είτε να ενισχύσουν περαιτέρω την κ. Μπισμπινά, είτε να την αποδυναμώσουν. Προς το παρόν έχει μπροστά της δουλειά για πέντε χρόνια και μια σπουδαία επιτυχία ως η πρώτη γυναίκα δήμαρχος στον δήμο Δέλτα.