Αν αληθεύουν τα στοιχεία του προέδρου των Αστυνομικών της Θεσσαλονίκης, Θόδωρου Τσαϊρίδη, η διαδικασία απεμπλοκής αστυνομικών από τη φύλαξη δημοσίων προσώπων δεν έχει προχωρήσει θεαματικά στην πόλη. Συγκεκριμένα -σύμφωνα με τον κ. Τσαϊρίδη- μόνο από τη φρουρά του Γραφείου του Πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη έχουν αποδεσμευτεί τρεις αστυνομικοί. Ενδεχομένως και από κάποια πρόσωπα που σήμερα έχουν την ιδιότητα του πρώην ή του τέως -όπως κάποιοι πρώην βουλευτές- έχει αφαιρεθεί η φύλαξη, κάτι που όμως δεν έχει γίνει σε κανέναν βαθμό από κανέναν εν ενεργεία παράγοντα. Το θέμα είναι σοβαρό για δύο τουλάχιστον λόγους. Ο πρώτος σχετίζεται με τον πραγματικό κίνδυνο που διατρέχουν οι υποτιθέμενοι στόχοι που φυλάγονται, αλλά κανείς δεν ξέρει -ή δεν καταλαβαίνει- ποιοι τους απειλούν. Το… παραμύθι ότι κάποτε 50 χρόνια πριν σκότωσαν τον τότε Σουηδό πρωθυπουργό Ούλαφ Πάλμε επειδή πήγαινε σινεμά μόνος με τη γυναίκα του -το γεγονός είχε συγκλονίσει την κοινή γνώμη το 1986 και παραμένει από τα πιο τραγικά, από τις πλέον άνανδρες δολοφονίες στην ιστορία- και γι’ αυτό το κάθε δημόσιο πρόσωπο αποτελεί στόχο κάποιου, έχει εξαντλήσει τη δυναμική του. Ο δεύτερος σοβαρός λόγος είναι ότι προκύπτει θέμα αρχών όταν ακόμη και μια δημόσια δήλωση – εντολή του πρωθυπουργού «πνίγεται» από την κωλυσιεργία και την γραφειοκρατία, τότε τίποτα καλό δεν μπορούμε να περιμένουμε από το υπόδουλο στους ίδιους τους μηχανισμούς του ελληνικό κράτος.
Ψάχνουν 6.000 αστυνομικούς
Αλλά τι να περιμένει κανείς όταν το ίδιο το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και η ίδια η ηγεσία της Ελληνικής Αστυνομίας, τουλάχιστον μέχρι τα τέλη του περασμένου Ιουλίου, δεν γνώριζε τον ακριβή αριθμό των αποσπασμένων για φυλάξεις αστυνομικών, ούτε τους στόχους που φυλάνε! Και μιλάμε -σύμφωνα με πληροφορίες- για περίπου 6.000 αστυνομικούς! Βέβαια- αν θέλουμε να πούμε την αλήθεια- στην πράξη πολλοί από αυτούς που φυλάνε στόχους στην Ελλάδα -και στη Θεσσαλονίκη- κάνουν οποιαδήποτε άλλη δουλειά -για τον εαυτό τους ή γι’ αυτόν που… φυλάνε- εκτός από τη φύλαξη. Έτσι λένε οι ίδιοι οι αστυνομικοί, που είναι απολύτως βέβαιον ότι γνωρίζουν καλύτερα.
Ο… αλγόριθμος του ΟΑΣΘ
Πρωί Τετάρτης και ο κόσμος περιμένει το λεωφορείο της γραμμής 12 του ΟΑΣΘ στην Κάτω Τούμπα. Άλλοι για να πάνε στις δουλειές τους, οι μαθητές στο σχολείο, οι ηλικιωμένοι για μία βόλτα στο κέντρο. Είναι τοις πάσι γνωστό πως τα δρομολόγια δεν έχουν ακριβείς ώρες άφιξης, ωστόσο πολύ νωρίς το πρωί που δεν έχει πολλή κίνηση στους δρόμους, τα λεωφορεία φτάνουν συνήθως συγκεκριμένες ώρες με πεντάλεπτη το πολύ καθυστέρηση. Έτσι λοιπόν, το 12άρι της Κάτω Τούμπας περνάει τις καθημερινές από τη στάση «Κληματαριά» κατά προσέγγιση στις 07:40. Για ακόμη μία φορά όμως, ο πολυπαραγοντικός χαρακτήρας της οδικής κυκλοφορίας στη Θεσσαλονίκη έβαλε το χέρι του για το αντίθετο. Κάτι η βροχή που οδηγεί τους πολίτες να παίρνουν τα αυτοκίνητά τους αντί του λεωφορείου, κάτι ορισμένα έργα που εκτελούνταν στη συμβολή Κατσιμίδη και Παπάφη, κάτι τα διπλοπαρκαρισμένα οχήματα -καθημερινό και ολοήμερο φαινόμενο- επί της Παπάφη, δημιούργησαν τέτοιες συνθήκες ώστε το λεωφορείο να φανεί τελικά στη συγκεκριμένη στάση στις 08.03. Πέραν του κόσμου που είχε μαζευτεί και ο οποίος κακήν κακώς επιβιβάστηκε χρειάστηκε άλλη μισή ώρα και κάτι περισσότερο για να καταφέρει να φτάσει μέχρι... την ΥΦΑΝΕΤ! Φυσικά μέσα στο λεωφορείο, πέρα από τη γνωστή «σαρδελοποίηση», επικρατούσε υπόκωφη οργή, αγανάκτηση και διαρκείς… αναστεναγμοί. Το τι ακριβώς θα συμβεί όταν τα έργα για την κατασκευή του Fly Over ξεκινήσουν κανείς δεν το ξέρει με ακρίβεια. Αλλά ο καθένας μας μπορεί να το υποθέσει -καλύτερα να το εκτιμήσει- με σχετική αξιοπιστία και ακρίβεια εάν δημιουργήσει έναν πολυπαραγοντικό αλγόριθμο στον οποίο θα «φορτώσει» τις εμπειρίες του από τη στάση «Κληματαριά» και κάθε άλλη στάση του ΟΑΣΘ.
Ελληνοϊταλική συνάντηση μικρομεσαίων στη Θεσσαλονίκη
Για τις φυσικές καταστροφές μετά από τα πρόσφατα διδάγματα σε Έβρο και Θεσσαλία μαθαίνουμε πως θα συζητήσουν το ερχόμενο Σάββατο αντιπροσωπείες της Ιταλικής Συνομοσπονδίας Βιοτεχνικών Επαγγελμάτων και Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων (CNA), της ΓΣΕΒΕΕ και της διοίκησης του Βιοτεχνικού Επιμελητήριου Θεσσαλονίκης στα γραφεία του Επιμελητηρίου. Σίγουρα τα προβλήματα μεταξύ Ελλήνων και Ιταλών μικρομεσαίων επιχειρηματιών είναι πάνω κάτω τα ίδια όπως και τα ζητήματα που τους απασχολούν. Ζητούμενο στη συνάντηση είναι ο ρόλος των ΜμΕ σε καταστάσεις φυσικών καταστροφών, η ετοιμότητα και τα σχέδια αρωγής αλλά και ο μηχανισμός της Πολιτικής Προστασίας. Για ακόμη μια φορά φορείς που εκπροσωπούν την ιδιωτική πρωτοβουλία φαίνεται πως μπαίνουν μπροστά προκειμένου να ανταλλάξουν απόψεις και εμπειρίες, οι οποίες θα μπορούσαν να αποτελέσουν την αρχή, ώστε να χαραχτεί μια κεντρική πολιτική προκειμένου να μην ξαναζήσουμε καταστάσεις αντίστοιχες με αυτές του φετινού καλοκαιριού. Όσο για το ποια είναι η CNA, η οποία πραγματοποιεί επίσημη επίσκεψη στη χώρα μας; Εκπροσωπεί 621.000 επιχειρήσεις από ένα ευρύ επαγγελματικό φάσμα και απασχολούν πάνω από 1,2 εκατομμύρια άτομα. Αριθμός που ζαλίζει αν σκεφτεί κανείς τον αριθμό των μελών που εκπροσωπούν οι φορείς στη χώρα μας… Θα έχει μάλλον πολλά να πει για την ιταλική εμπειρία.
Το άλλο νόημα μιας εκλογής
Οι αυτοδιοικητικές εκλογές τελείωσαν. Άλλοι χαμογέλασαν και άλλοι έκλαψαν. Όπως γίνεται χρόνια τώρα κατά την «κορυφαία δημοκρατική διαδικασία», όπως συνηθίζουν να λένε οι υποψήφιοι την ημέρα των εκλογών. Τώρα που η σκόνη σιγά σιγά κάθεται, ανακύπτουν και ορισμένες πιο προσωπικές ιστορίες που έχουν να κάνουν με τη διαδικασία του εκλέγεσθαι. Για παράδειγμα, αρκετοί είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι που θέτουν ως στόχο την εκλογή στον γενέθλιο τόπο τους, είτε ως δημοτικοί, είτε ως κοινοτικοί σύμβουλοι, ώστε να μετατεθούν εκεί από την οργανική τους, που είναι χιλιόμετρα μακριά. Και εάν εκλεγούν έχει καλώς. Εάν όχι, αρχίζουν τα δύσκολα. Δυο μόνο πραγματικά παραδείγματα, εννοείται χωρίς ονόματα, που -άλλωστε- δεν έχουν και μεγάλη σημασία. Μάλλον καμία σημασία. Ένας εκπαιδευτικός σε δήμο της Θεσσαλονίκης θεωρούσε σίγουρη την επανεκλογή του, κάτι όμως που δεν συνέβη. Κι αυτό σημαίνει ότι πρέπει τώρα να τα μαζεύει και να τρέχει πίσω στην Εύβοια. Ανάλογη είναι και η ιστορία ενός αστυνομικού που είχε εξασφαλίσει μια ήρεμη μετάθεση σε αστυνομικό τμήμα, κοντά στον τόπο καταγωγής του. Οι βουλές της κάλπης όμως ήταν διαφορετικές κι έτσι επιστρέφει στη θέση του στην Αθήνα, η οποία είναι ομολογουμένως μια απαιτητική περίπτωση για τους ένστολους.