Τις μέρες αυτές κορυφώνονται οι διαβουλεύσεις ανάμεσα στη διοίκηση του δήμου Θεσσαλονίκης και τους επιχειρηματίες της εστίασης, καθώς τη Δευτέρα στο Δημοτικό Συμβούλιο θα ψηφιστεί η νέα κανονιστική διάταξη, που θα ρυθμίζει τα φλέγοντα ζητήματα, τα οποία σχετίζονται με τα τραπεζοκαθίσματα. Το μέγεθος του κλάδου στη Θεσσαλονίκη και η συνακόλουθη επιρροή του στην οικονομική και κοινωνική ζωή, αλλά και στην απασχόληση, αναβαθμίζει εξ’ ορισμού τα ζητήματα που τον αφορούν, ενώ παράλληλα δυσκολεύει τις όποιες συζητήσεις. Το ρεπορτάζ από τη συνάντηση του δημάρχου Στέλιου Αγγελούδη με τους εκπροσώπους του κλάδου λέει ότι στα βασικά υπήρξε συμφωνία.
Διαβάστε - Θεσσαλονίκη: Συμφωνία Αγγελούδη-επαγγελματιών για τα τραπεζοκαθίσματα - Οι αλλαγές που θα ισχύσουν
Επειδή, όμως, είναι γνωστό πως «ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες», προκαλεί εντύπωση το αίτημα – παράκληση – υπόδειξη των ανθρώπων της εστίασης προς τον δήμαρχο για… χαλαρότητα στους ελέγχους το Παρασκευο - Σαββατοκύριακο. Στη χώρα τού… περίπου, όπως έχει ευφυώς χαρακτηριστεί η Ελλάδα, όπου ο χρόνος συστέλλεται και διαστέλλεται αναλόγως των πολιτικών, κοινωνικών και ιδιωτικών συμφερόντων -και όχι απαραιτήτως με αυτήν τη σειρά- έχει αποδειχθεί ότι τα παραθυράκια είναι μοιραίο να γίνουν αρχικά πορτοπαράθυρα και στη συνέχεια… πύλες. Του Παραδείσου ή της Κολάσεως, αναλόγως της οπτικής γωνίας που ο καθένας βλέπει κάθε φορά τα ζητήματα. Διότι σε μια κοινωνία, που δεν έχει συνηθίσει ούτε να τηρεί προθεσμίες ούτε να σέβεται συμφωνίες, είναι εξαιρετικά παρακινδυνευμένο -στην πραγματικότητα απολύτως αυτοκτονικό- το να δώσει αυτός που βάζει τους κανόνες περιθώρια μερικής χαλάρωσης. Τον πήρε και τον σήκωσε… Άσε που στην Ελλάδα οι εκκρεμότητες είναι σπορ ή μάλλον δουλειά και μεροκάματο.
Με αυτά τα δεδομένα η θέση του κ. Στέλιου Αγγελούδη το επόμενο διάστημα επί του θέματος θα είναι αρκετά δύσκολη. Από τη μία ο ίδιος αντιλαμβάνεται -το έλεγε προεκλογικά, το επαναλαμβάνει μετεκλογικά- την αξία του δημοσίου χώρου, από την οποία προκύπτει η ανάγκη να τον σεβόμαστε. Από την άλλη είναι υποχρεωμένος να δει την οικονομική διάσταση του θέματος, αλλά και τις πολιτικές του προεκτάσεις, αφού ο ίδιος είναι αιρετός, η δουλειά του δημάρχου απαιτεί συναινέσεις και κοινωνική υποστήριξη, ενώ ο συγκεκριμένος κλάδος λόγω του μεγέθους του στην πόλη διαθέτει επιρροή. Πρόκειται για άσκηση εύθραυστης ισορροπίας, αν όχι για «σταυρόλεξο για πολύ δυνατούς λύτες».
Στην πραγματικότητα οι επιλογές ενός δημάρχου, που θέλει να έχει παρέμβαση και όχι να παρακολουθεί αμέτοχος και αμέριμνος, στην αγορά της εστίασης είναι συγκεκριμένες. Περιθώρια διαφυγής ή αποφυγής για κάποιον που θέλει να κάνει δουλειά δεν υπάρχουν. Κατ’ αρχάς οφείλει με θρησκευτική ευλάβεια να επιδιώκει την ισονομία. Στο παρελθόν πολλά παράπονα είχαν διατυπωθεί επειδή εκ μέρους των ελεγκτικών αρχών υπήρχε διαφορετική μεταχείριση, όχι μόνο μεταξύ γειτονικών επιχειρήσεων, αλλά και μεταξύ περιοχών. Το δεύτερο απολύτως απαραίτητο που οφείλει να κάνει ο δήμος Θεσσαλονίκης είναι να στεγανοποιήσει απολύτως το θεσμικό πλαίσιο και να το εφαρμόσει στην πράξη σαν να βρισκόμαστε στην κεντρική Ευρώπη. Τόσο καθημερινά όσο και τα Σαββατοκύριακα, από το πρωί μέχρι το βράδυ και από το βράδυ μέχρι το πρωί. Επ’ αόριστον. Όπως -κατ’ αναλογία- συμβαίνει με την Τροχαία Θεσσαλονίκης, η οποία τους τελευταίους μήνες κρατάει ανοιχτούς τους κεντρικούς δρόμους που διασχίζουν οριζόντια το πολεοδομικό συγκρότημα, με αστυνόμευση επί 24ώρου βάσεως και κόβοντας κλήσεις για παράνομο παρκάρισμα ακόμη και στις 12 τα μεσάνυχτα ή στις 2 τα ξημερώματα. Εξ’ αυτού του λόγου το μήνυμα έχει αρχίσει να περνάει. Οι οδηγοί ζορίζονται, αλλά οι μεγάλοι δρόμοι του κέντρου κινούνται ταχύτερα και ασφαλέστερα.
Στη συνάντηση της διοίκησης του δήμου με τους εκπροσώπους της εστίασης τόσο ο δήμαρχος όσο και οι αντιδήμαρχοι ξεκαθάρισαν ότι οι κανονιστικές διατάξεις ισχύουν πάντα, άρα και τα Σαββατοκύριακα. Η απάντηση είναι προφανής, αλλά η πιστοποίησή της θα κριθεί μόνο σε βάθος χρόνου. Θα αντέξουν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί της δημοτικής αστυνομίας τούς εξαντλητικούς ρυθμούς μιας συνεχούς παρακολούθησης;
Το στοίχημα παραμένει ανοιχτό. Εάν ναι, τότε η ευταξία σε σημαντικό βαθμό θα επιβληθεί. Εάν όχι, τότε το κρυφτούλι θα αποβαίνει πάντα υπέρ της εστίασης, οι άνθρωποι της οποίας έχουν την εμπειρία και τα αντανακλαστικά να αντιλαμβάνονται πότε σφίγγει και πότε χαλαρώνει ο κλοιός. Εάν ήμασταν αλλού, κάπου πιο βόρεια στην Ευρώπη, ίσως αυτή η συζήτηση να ήταν άνευ αντικειμένου και επομένως άνευ νοήματος.
Μόνο που βρισκόμαστε στα Βαλκάνια. Στην Ελλάδα -και στη Θεσσαλονίκη ειδικότερα- η αυστηρή επιτήρηση εκ μέρους των δημοτικών αρχών δεν έχει καλό προηγούμενο. Ίσως να μην έχει καν άξιο λόγου προηγούμενο. Κατά το παρελθόν στην καλύτερη περίπτωση γίναμε μάρτυρες πυροτεχνημάτων. Στη χειρότερη, αφήστε τα. Συχνά δρόμοι, πεζοδρόμια, τραπεζοκαθίσματα, θαμώνες, περαστικοί, ακόμη και αυτοκίνητα γίνονταν ένα και το αυτό. Ας πούμε στην Προξένου Κορομηλά. Ή στη διασταύρωση της Κομνηνών με τη Μητροπόλεως. Το συγκεκριμένο άθλημα μοιάζει με μαραθώνιο, όχι με κατοστάρι. Ένα πραγματικό -και γι’ αυτό σκληρό- μπρα ντε φερ!