Το ξεκαθαρίζω με το «καλημέρα», για να μην παρεξηγούμαστε: ο καθένας μας έχει το δικαίωμα (ή το τεκμήριο) της αθωότητας, που σημαίνει πως κάθε άνθρωπος θεωρείται αθώος μέχρι να αποδειχθεί ένοχος με νόμιμη και τελεσίδικη δικαστική απόφαση. Φυσικά, βεβαίως, το ίδιο ισχύει και για τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ, Γιάννη Παναγόπουλο, που έτσι κι αλλιώς ακόμη δεν κατηγορείται για κάτι, αλλά ελέγχεται προς ώρας για δύο κακουργήματα: υπεξαίρεση και ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Ο έλεγχος του κ. Παναγόπουλου αφορά σε οικονομικά αδικήματα και γίνεται από την Αρχή για την Καταπολέμηση της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες και την Εισαγγελία, οι οποίες διερευνούν οικονομικές δραστηριότητες που σχετίζονται με κονδύλια για εκπαιδευτικά προγράμματα και προγράμματα κατάρτισης. Με εντολή τους άλλωστε δεσμεύτηκαν οι τραπεζικοί λογαριασμοί του, καθώς και οι λογαριασμοί άλλων φυσικών προσώπων και εταιρειών που εμπλέκονται στην έρευνα και αφορούν σε ποσά που ξεπερνούν τα 2 εκατ. ευρώ. Η υπόθεση που έχει μπει στο μικροσκόπιο των αρχών αφορά σε ποσά που φέρονται να διακινήθηκαν κατά την περίοδο 2020-2025 και σχετίζονται με χρηματοδοτήσεις κυρίως από εθνικούς, αλλά και ευρωπαϊκούς πόρους, συνολικού ύψους περίπου 73 εκατ. ευρώ.
‘Όλα τα παραπάνω είναι αυτά που έχουν μπει, όπως ξέρουμε, στο μικροσκόπιο, όλα αυτά διερευνώνται. Το τι θα προκύψει θα το δείξει η έρευνα. Όπως επίσης και το τι θα επακολουθήσει.
Όμως εάν πάμε στο άλλο… μικροσκόπιο, αυτό που χρησιμοποιεί η κοινωνία, θα δούμε πως η υπόθεση αγγίζει τελικά εκατομμύρια πολιτών, που είναι βέβαιο ότι έπεσαν από τα σύννεφα στο άκουσμα της είδησης για τον κ. Παναγόπουλο και για όσα έχουν γίνει γνωστά μέχρι τώρα που τον εμπλέκουν.
Πρώτα από όλα να σημειώσω πως ο κ. Παναγόπουλος είναι πρόεδρος -με εκλογές βεβαίως βεβαίως- από το 2006 μέχρι και τώρα. Μια εικοσαετία, κάτι ως ισόβιος πρόεδρος θα λέγαμε. Δευτερευόντως ας θυμηθούμε τι σημαίνει ΓΣΕΕ. Η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας (ΓΣΕΕ) είναι ο κύριος συνδικαλιστικός φορέας των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα στη χώρα μας και εκπροσωπεί μεγάλο μέρος των συνδικαλιστικών οργανώσεων και των εργαζομένων. Συνοπτικά και με κάποιες επιφυλάξεις για την ακρίβεια των δεδομένων, που όμως δεν είναι καθοριστική, να σημειώσω πως η ΓΣΕΕ απαρτίζεται σε δευτεροβάθμιο επίπεδο από περίπου 83 εργατοϋπαλληλικά κέντρα και 74 ομοσπονδίες, που με τη σειρά τους περιλαμβάνουν πολλά πρωτοβάθμια σωματεία. Οι εκτιμήσεις των ειδικών του χώρου κάνουν λόγο για περίπου 2.400 σωματεία κι ο αριθμός των συνδικαλισμένων εργαζόμενων ξεπερνά τις 450.000, ενώ όταν μιλάμε για το συνολικό πλήθος των εργαζομένων στην Ελλάδα στον ιδιωτικό τομέα αγγίζουμε τα 4 εκατομμύρια, που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, με συλλογικές ή ατομικές συμβάσεις βρίσκονται υπό την ομπρέλα ή καλύτερα τη σκέπη της ΓΣΕΕ.
Η συνοπτική παράθεση των αριθμών μας βοηθάει να καταλάβουμε πως η ΓΣΕΕ είναι φορέας-μαμούθ, που συνδικαλιστικά εκπροσωπεί τα εκατομμύρια των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Η πρωτοφανής λοιπόν ιστορία που γράφεται αυτήν την περίοδο με τα όσα διερευνώνται για «τα έργα και τις ημέρες» του πρόεδρου της ΓΣΕΕ, πέρα από το βάρος της παρονομίας για τους εμπλεκόμενους, επιφέρει κυρίως ένα βαρύτατο χτύπημα στο πληγωμένο κορμί της ΓΣΕΕ και αυτή είναι η σημαντικότερη, νομίζω, πτυχή του θέματος.
Η ΓΣΕΕ επί των ημερών της προεδρίας Παναγόπουλου και ειδικά τα τελευταία χρόνια έχασε κατά πολύ στην εκτίμηση των εργαζομένων για την προάσπιση των συμφερόντων τους, ακολουθώντας πολλές φορές μια τακτική σιωπής, συμβιβασμού έναντι της εξουσίας, με μικρή επομένως διείσδυση στην κοινωνία και κατ΄ επέκταση γενικότερη απαξίωση της συνδικαλιστικής δράσης. Σπάνιες είναι άλλωστε οι γενικές απεργίες τα τελευταία χρόνια και η πραγματική συμμετοχή των εργαζομένων πανελλαδικά πολύ μικρή.
Σε όλες τις δημοσκοπήσεις καταγράφεται μια εξαιρετικά μειούμενη εμπιστοσύνη στους θεσμούς και η ΓΣΕΕ εν δυνάμει ανήκει σε αυτούς. Το να γίνεται έρευνα για εκατομμύρια ευρώ που πηγαινοέρχονταν με rotation μεταξύ «ημετέρων», υπό την μπαγκέτα του πρόεδρου Παναγόπουλου σύμφωνα με τις κατηγορίες, ε, αυτό είναι αν μη τι άλλο ένα τρομακτικό χτύπημα στη Γενική Συνομοσπονδία και ευρύτερα στο συνδικαλιστικό κίνημα, πολύ περισσότερο σε αυτές τις εποχές γενικού τσουβαλιάσματος που ζούμε. Πώς το έγραψε στο «Άξιον εστί» ο Οδυσσέας Ελύτης «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή», τόση κι άλλη τόση δουλειά θέλει για να γυρίσει ξανά η εμπιστοσύνη στη ΓΣΕΕ και τον συνδικαλισμό γενικότερα.
Η στάση αυτή αδικεί προφανώς την ιστορία της ΓΣΕΕ κι αδίκως τους παίρνει η μπάλα όλους. Ρίχνει νερό στο μύλο του «όλοι ίδιοι είναι» και δεν «υπάρχει σωτηρία» και μάλιστα στον απολύτως ευάλωτο εργασιακό κλάδο. Άλλη μια υπόθεση λοιπόν που μας καλεί να σφίξουμε τα δόντια και με κόπο να ξεχωρίσουμε την ήρα από το στάρι, για να πάμε με ελπίδα μπροστά. Όση απ’ αυτήν μας έμεινε…
