Την υπάρχουσα βαριά ατμόσφαιρα στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ήρθε να επιτείνει το χθεσινό ανεπανάληπτο γεγονός της ματαίωσης των εσωκομματικών εκλογών για ανάδειξη προέδρου του κόμματος.
Η επίκληση του «τεχνικού σφάλματος» και η ευθύνη της εταιρίας, δεν απαλλάσσει καθόλου τους πολιτικούς υπευθύνους του κόμματος από τις δικές τους ευθύνες. Η προχειρότητα -ανεξαρτήτως αν οφείλεται σε αδυναμία των αρμοδίων να αντεπεξέλθουν στις δυσκολίες του έργου, ή σε ωχαδερφισμό- καλύπτει την προχειρότητα με την οποία αποφασίζει η κυβέρνηση.
Και αυτή είναι η μεγάλη ζημία την οποία υπέστη η Νέα Δημοκρατία. Τη στιγμή δηλαδή που ο ελληνικός λαός άρχισε να συνειδητοποιεί πως η σημερινή κυβέρνηση είναι αδύνατο να επιτύχει κάτι το θετικό για την χώρα, το κατά τεκμήριο διάδοχο κόμμα στην εξουσία, απέδειξε ότι την συναγωνίζεται σε αδυναμία διοίκησης.
Και η ευθύνη είναι συλλογική της νεοδημοκρατικής ηγεσίας, και δεν μπορεί να επιμεριστεί σε μερικά πρόσωπα της Εκλογικής Επιτροπής. Όταν χάνεται μια μάχη, δεν ευθύνεται μόνον ο κατώτερος αξιωματικός που προΐστατο, αλλά και οι στρατηγοί που του ανέθεσαν το έργο και δεν επέβλεψαν την ορθή εκτέλεσή του. Η ηγεσία της Ν.Δ. έπρεπε από νωρίς να απαιτήσει την δοκιμή του επιλεγμένου ηλεκτρονικού συστήματος, ώστε να διαπιστώσει την ορθή ή μη λειτουργία του. Και αναλόγως του αποτελέσματος θα επέτρεπε ή θα ανέβαλε την διεξαγωγή των εκλογών.
Να υπενθυμίσω πάντως, αυτό που έγραψα προ τριών ημερών. Ότι όλα αυτά συμβαίνουν, επειδή ο κ. Αβραμόπουλος απαίτησε, και ευγνωμόνως έγινε αποδεκτό από τον κ. Σαμαρά, η εκλογή του αρχηγού να μη γίνει από την κοινοβουλευτική ομάδα, ή τους εκλεγμένους συνέδρους του κόμματος, αλλά από την βάση, προκειμένου να εξασθενήσει την επιρροή της κας Μπακογιάννη, που είχε στα δύο ανωτέρω σώματα. Και το προσωπικό παιχνίδι ενός στελέχους, -που ποτέ δεν κατάλαβα τι πρόσθεσε στη Ν.Δ. με την παρουσία του (σωματική παρουσία, επειδή κατά άλλα ήταν ωσεί παρών)-, έβαλε τα θεμέλια για δυσάρεστες καταστάσεις στο κόμμα.
Όχι μόνον με την χθεσινή αποτυχία διεξαγωγής των εκλογών, αλλά επειδή η πολυήμερη προεκλογική περίοδος έφερε στο φως και τις μεγάλες αντιθέσεις μεταξύ των υποψηφίων για την προεδρία, οι οποίοι δεν αρκέστηκαν στην παρουσίαση του προγράμματός τους, αλλά έδωσαν την εντύπωση πώς δύσκολα θα μπορέσουν μετά να συνεργαστούν. Και αυτό επέτρεψε σε πολλούς να κάνουν λόγο και για πιθανή διάσπαση του κόμματος.
Η αλήθεια είναι, πως η Ν.Δ. δεν είχε εξ αρχής οργανωθεί ως κόμμα, πλην μια μικρής περιόδου επί ηγεσίας του Ευ. Αβέρωφ. Ο ιδρυτής Κωνσταντίνος Καραμανλής διοίκησε προσωποπαγώς, μη δεχόμενος μάλιστα ούτε συζήτηση για ύπαρξη οργανωμένης νεολαίας. Ποτέ δεν υπήρξε κομματικό όργανο που να έχει ουσιαστικές αρμοδιότητες.
Η εμφάνιση του ΠΑΣΟΚ οδήγησε τη Ν.Δ. επί Αβέρωφ, σε κάποια βήματα οργάνωσης, ιδιαιτέρως της νεολαίας, από την οποία ξεπήδησαν πολλά μετέπειτα στελέχη. Η κατάσταση αυτή δεν διήρκεσε επί πολύ, οι δε μετέπειτα πρόεδροι της Ν.Δ. ασχολήθηκαν περισσότερο με τον έλεγχο του κόμματος, αποκλείοντας στελέχη που ανεδείχθησαν από τους προηγούμενους προέδρους.
Μια προσπάθεια έγινε το 1992 με πανελλήνια συγκέντρωση των παλαιών νεολαίων της δεκαετίας του 1960 -με συγκέντρωση σε ξενοδοχείο του Θερμαϊκού- για προσπάθεια οργανωτικής διάρθρωσης του κόμματος, αλλά δεν έφερε αποτέλεσμα, επειδή σε λίγο υπήρξε η ανατροπή της κυβέρνησης της Ν.Δ. από τον κ. Σαμαρά, και το κόμμα έκτοτε αφέθηκε στα χέρια των επιτελών των προέδρων.
Ο χθεσινός τραγέλαφος είναι βέβαιο πως θα φέρει εξελίξεις στη Ν.Δ. Άγνωστο, ποιες μπορεί να είναι αυτές, πάντως δεν επιτρέπουν στους νεοδημοκράτες να αισιοδοξούν. Πλην εάν αποφασίσουν, ότι το κόμμα τους όπως πορεύθηκε κατά τα τελευταία χρόνια δεν έχει μέλλον, και το επανασυγκροτήσουν με φρέσκιες ιδέες, ώστε να μπορέσουν να προσελκύσουν ψηφοφόρους και από άλλους χώρους. Αλλιώς, η αύξηση της απογοήτευσης των νεοδημοκρατών, από την χθεσινή απαράδεκτη εικόνα, δεν είναι βέβαιο πως δεν θα τους οδηγήσει σε άλλη στέγη.