Η Γαλλία υπήρξε πάντα μια πολύ σπουδαία χώρα και όχι μόνο για τους πολίτες της. Υπήρξε και είναι ένας σημαντικότατος παγκόσμιος παίκτης.
Κυριάρχησε για πολλούς αιώνες τόσο σε πολιτικοστρατιωτικό επίπεδο όσο και σε πολιτισμικό και διαμόρφωσε εν πολλοίς αυτό που είναι ο δυτικός κόσμος σήμερα.
Χωρίς την βοήθεια της στην δική μας Επανάσταση αλλά και στον πόλεμο της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας, η Ελλάδα πιθανόν να ήταν ακόμα σήμερα μια οθωμανική επαρχία και οι ΗΠΑ απλώς μια αγγλική αποικία.
Από την εποχή του Καρλομάγνου είναι η χώρα σημείο αναφοράς για την Δυτική Ευρώπη και από το 2016 είναι και η μόνη πλέον πυρηνική δύναμη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Οι πολίτες αυτής της ισχυρής και όμορφης χώρας διαθέτουν παραδοσιακά πέραν της αυξημένης δημοκρατικής ευαισθησίας τους και μια μακρά παράδοση δικαιωματισμού και «διαμαρτυρίας του δρόμου» που ξεκινά από την εποχή που επιτέθηκαν στη φυλακή της Βαστίλης και στη συνέχεια αποφάσισαν ότι τα κεφάλια της Μαρίας Αντουανέτας και του συζύγου της καλό ήταν να έχουν μια εύλογη απόσταση από τους ώμους τους.
Τα τρισέγγονα τους, τον Μάη του 1968 στα Γαλλικά Πανεπιστήμια θέλησαν να δείξουν ότι κουβαλούσαν τα ίδια ατίθασα γονίδια των προγόνων τους και τα εγγόνια των επαναστατών φοιτητών του 1968 εδώ και 10 ημέρες τιμούν την ίδια οικογενειακή παράδοση.
Διαμαρτυρίες, πορείες, επεισόδια, συγκρούσεις με την CRS, τα γαλλικά ΜΑΤ, και γενικά μια χώρα σε κοινωνική και πολιτική αναταραχή, με χιλιάδες ανθρώπους στους δρόμους, με την πολιτική στήριξη και κάλυψη τόσο της συντηρητικής Δεξιάς και της Ακροδεξιάς της Λεπέν όσο και όλων των κομμάτων της Αριστεράς που σε κάτι τέτοια έχει τη σχέση του Μάρτη με τη Σαρακοστή.
Ο λόγος της σύγκρουσης είναι η πρόθεση της κεντρώας κυβέρνησης και του Προέδρου Μακρόν να αυξήσει τα όρια συνταξιοδότησης έως και στα 67 έτη.
Εκ πρώτης όψεως ο λόγος της διαμαρτυρίας ακούγεται απολύτως λογικός. Ποιος θέλει να εργάζεται μέχρι τα γεράματα, όταν μπορεί να απολαμβάνει ανέμελος τον γλυκό μεσογειακό ήλιο της Γαλλικής Ριβιέρας η ένα καλό καμπερνέ στις ανθισμένες όχθες του Λίγηρα ;
Πρώτα ο άνθρωπος, όπως είναι και το αγαπημένο μοτο όλων των επί της γης αυτοαποκαλούμενων προοδευτικών.
Ας δούμε όμως λίγο κάποια στοιχεία τα οποία ίσως και να δικαιολογούν την επιθυμία του άκαρδου Προέδρου Μακρόν να αποστερήσει από, τους αγανακτισμένους με επιχειρούμενη αδικία Γάλλους, την δυνατότητα των πρόωρων διακοπών.
Αυτό που όλοι γνωρίζουμε ως «σύνταξη» είναι ένα κοινωνικό επίτευγμα του 20ου αιώνα.
Μέχρι τότε άνθρωποι όπως σείς και εγώ εργάζονταν μέχρι να πεθάνουν η πέθαιναν από την πείνα αν δεν εργάζονταν.
Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα λοιπόν και υπό την πίεση νέων ιδεών για ένα καλύτερο κοινωνικό κράτος άρχισε να καθιερώνεται ο θεσμός της συνταξιοδότησης μετά από κάποια ηλικία, θεσμός ο οποίος ισχύει πλέον, με κάποιες διαφοροποιήσεις, λίγο πολύ σε όλον τον πολιτισμένο κόσμο.
Τα συνταξιοδοτικά συστήματα λοιπόν όπως διαμορφώθηκαν και λειτουργούν εδώ και 100 χρόνια περίπου, χωρίζονται σε ανταποδοτικά, όπως είναι κυρίως τα προγράμματα ιδιωτικής ασφάλισης, δηλαδή «πληρώνω ασφάλιστρα-εισπράττω σύνταξη» και στα αναδιανεμητικά, όπως κυρίως τα κρατικά προγράμματα όπου οι τωρινοί εργαζόμενοι πληρώνουν για να καλύψουν τους παλαιότερους που είναι πλέον σε σύνταξη, η λεγόμενη αλληλεγγύη των γενεών.
Στο σημείο αυτό να κάνω μια παρένθεση και να πω ότι στο ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα υπάρχει και μια ακόμα παραλλαγή, ένα μοντέλο το οποίο αποτελεί παγκόσμια πατέντα, το «τζαμπανταν» στο οποίο υπάρχουν διάφορες κατηγορίες πολιτών που λαμβάνουν σύνταξη χωρίς να έχουν πληρώσει ποτέ ασφαλιστικές εισφορές.
Δεν πειράζει, είπαμε ο άνθρωπος για τον άνθρωπο.
Ας επανέλθω όμως στο προκείμενο. Τα συνταξιοδοτικά συστήματα και κυρίως τα κρατικά τα οποία ως επί το πλείστον είναι αναδιανεμητικά, όταν δημιουργήθηκαν λάμβαναν υπ'οψιν ως αριθμητικό δεδομένο αναφορικά με το προσδόκιμο ζωής, που αποτελεί και την πιο σημαντική παράμετρο για την ασφαλή λειτουργία τους, τα 65 έτη.
Αυτό δηλαδή το οποίο ήταν στις δυτικοευρωπαϊκές χώρες ο μέσος ορος ζωής στις αρχές του 20ου αιώνα.
Με βάση αυτό το δεδομένο μια ηλικία συνταξιοδότησης γύρω στα 55-60 φάνταζε απολύτως λογική η ακόμα ακόμα και «τσιγκούνικη»
Με την πρόοδο όμως της ιατρικής και της τεχνολογίας το μέσο προσδόκιμο ζωής έχει αυξηθεί κατακόρυφα και ανέρχεται πλέον στα 82-83 έτη. Με την αλματώδη αυτή αύξηση είναι προφανές ότι κανένα σύστημα συνταξιοδότησης δεν μπορεί να αντέξει, αν δεν αναθεωρήσει είτε δραματικά προς τα πάνω τα όρια συνταξιοδότησης των ασφαλισμένων του, είτε δραματικά προς τα κάτω τα ποσά των συντάξεων.
Το αυτό ισχύει και για το γαλλικό εκτός και αν οι καλοί μας φίλοι οι Γάλλοι ανακαλύψουν κοιτάσματα διαμαντιών στην Place de la Concorde.
Και επειδή ο Μακρόν γνωρίζει καλά ότι δεν υπάρχουν διαμάντια στη όμορφη πλατεία, έπραξε το αυτονόητο, αύξησε τα όρια συνταξιοδότησης.
Σε αντίθεση όμως με τα αντιδημοφιλή αλλά απολύτως απαραίτητα για την επιβίωση του γαλλικού ασφαλιστικού συστήματος, μέτρα του Πρόεδρου Μακρόν, σύσσωμη η γαλλική αντιπολίτευση, από την Λαϊκίστικη Συντηρητική Δεξιά και την Ακροδεξιά της πάσχουσας από ναπολεόντιο σύμπλεγμα Λεπέν, έως την μονίμως αιθεροβάμονα Αριστερά, κινείται στη λογική του θεαματικού μεν αλλά, πολύ συχνά, καταστροφικού Sabrage.
Κινείται δηλαδή στη λογική των εντυπώσεων προσφέροντας άφθονο επαναστατικό θέαμα, υποδαυλίζοντας συστηματικά τις αντιδράσεις και οργανώνοντας ογκώδεις συγκεντρώσεις «αγανακτισμένων» αλλά αγνοεί η εθελοτυφλεί ως προς τους κινδύνους και την ουσία.
Και η ουσία είναι ότι χωρίς την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης υπάρχει σοβαρός κίνδυνος μιας ολοκληρωτικής κατάρρευσης του ασφαλιστικού συστήματος αλλά και γενικότερα της γαλλικής οικονομίας και ισχύος, με δραματικές και απρόβλεπτες συνέπειες όχι μόνο για τους Γάλλους αλλά για όλους τους Ευρωπαίους πολίτες και ακόμα περισσότερο για εμάς τους Έλληνες για λόγους που και έχουν να κάνουν με την απέναντι πλευρά του Αιγαίου και όλοι γνωρίζουμε.
Δεν είναι θέμα δεξιάς, φιλελεύθερης η σοσιαλιστικής πολιτικής, είναι θέμα κοινής λογικής και μαθηματικών της 6ης δημοτικού. Δεν μπορεί να πληρώνεις εισφορές για 25 χρόνια και να περιμένεις ότι θα παίρνεις σύνταξη για τα επόμενα 30.
Και αν το καταφέρουν μια η δυο γενιές, δεν οφείλεται στο ότι βρήκαν τον μαγικό τρόπο να κάνουν το νερό κρασί αλλά στο γεγονός ότι αποφάσισαν να κλέψουν από τον κουμπαρά των εγγονιών τους.
Κάτι σαν την Ελλάδα του '90 και του 2000.
*Sabrage λέγεται η θεαματική τεχνική με την οποία οι Γάλλοι αξιωματικοί του Ιππικού στα χρόνια του Ναπολέοντα άνοιγαν ένα μπουκάλι σαμπάνιας κόβοντας τον λαιμό του με το σπαθί τους. Καλό είναι να αποφεύγεται γιατί παρά το εντυπωσιακό θέαμα πολύ συχνά θρυμματίζεται όλο το μπουκάλι...
*Ο Χρήστος Γιαννακούλας είναι δικηγόρος