Σαν να παίζεις ρουλέτα εξελίσσονται πολλές φορές τα ταξίδια με το τρένο στη χώρα μας. Μπορεί να φτάσεις, οπότε η πονταρισιά σού βγαίνει, μπορεί να συνεχίσεις για κάποια χιλιόμετρα με το λεωφορείο για «χ» λόγους που έχουν να κάνουν με τη γραμμή ή κάποια μικρή βλάβη και τότε λίγο χάνεις. Μπορεί όμως και να μη φτάσεις ποτέ όπως με τραγικό τρόπο μάθαμε όλοι μας στα Τέμπη. Το ότι οι ψυχές των 57 ζητούν δικαίωση, το ότι οι συγγενείς τους πολεμούν να βρουν την άκρη εδώ κι έναν χρόνο, εντός κι εκτός συνόρων, αυτά είναι γνωστά. Δεν πρέπει να κλείσει αυτό το κεφάλαιο μέχρι να μάθουμε πραγματικά τι συνέβη, γιατί συνέβη και ποιους εξυπηρετεί η άγνοιά μας. Άλλωστε, αυτό ζητούν οι 9 στους 10 όπως φάνηκε και στην πλέον πρόσφατη δημοσκόπηση. Τα έχουμε πει, τα λέμε και θα συνεχίσουμε να τα λέμε μέχρι και το τελευταίο βαγόνι φορτωμένο αλήθειες να φτάσει στον σταθμό του. Κι αυτό πρέπει να γίνει σε δύο άξονες: αφενός να πληρώσουν αυτοί που έφταιξαν, αφετέρου να μην το ξαναζήσει ο τόπος.
Ωστόσο, αυτά που συνεχίζουν να συμβαίνουν συχνά πυκνά στον ελληνικό σιδηρόδρομο μας δείχνουν καθαρά και ξάστερα πως η μόνη δυνατή εκδοχή της αλήθειας είναι ότι… πέρα βρέχει. Φαίνεται πως δεν μαθαίνουμε και συνεχίζουμε να πορευόμαστε στην τύχη. Δεν διορθωνόμαστε με τίποτε. Μόνο που όπως και στη ρουλέτα, φυσικά, ο παίκτης δεν κερδίζει πάντα.
Από την τραγωδία των Τεμπών πέρασαν 13 μήνες. Από τότε έχουμε μια σειρά από ατυχήματα, ευτυχώς αναίμακτα. Είμαστε τυχεροί. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση γι’ αυτό. Χωρίς να γινόμαστε Κασσάνδρες όμως, κάποια απευκταία φορά ίσως να μην σταθούμε τυχεροί. Αλλά αυτό δεν είναι κάτι που πρέπει να δεχτούμε ως αυτονόητο, να κάνουμε δηλαδή σιδηροδρομικά ταξίδια με προδιαγραφές ρουλέτας. Δεν στέκει.
Και τα ατυχήματα είναι αρκετά στο σιδηροδρομικό μας δίκτυο. Είναι μάλιστα τόσα που καταντούν σταδιακά να μοιάζουν με τα τροχαία. Αυτά που καταγράφονται συνεχώς στα δελτία συμβάντων της ΕΛΑΣ. Μόνο που με το τρένο τα μεγέθη είναι διαφορετικά και μπαίνουν στον αστερισμό του… απίστευτου. Γιατί, αλήθεια, πώς μπορεί να χαρακτηριστεί το χτεσινό περιστατικό στον Άγιο Στέφανο, όταν τρένο προσέκρουσε σε δέντρο που ήταν πεσμένο πάνω στις γραμμές; Ήταν η αμαξοστοιχία 1547 της Hellenic Train που εκτελούσε το δρομολόγιο Χαλκίδα – Αθήνα και βγαίνοντας από ένα τούνελ έπεσε πάνω σε δέντρο… Ακινητοποιήθηκε το τρένο, ευτυχώς δεν τραυματίστηκε κανείς και υπήρξαν μόνο καθυστερήσεις. Κι ο μηχανοδηγός, που είδε τα κλαδιά ενός δέντρου να του ραγίζουν το παρμπρίζ της αμαξοστοιχίας, ήταν τυχερός. Τόσο απλά. Γιατί σκεφτείτε πως μόλις στις 24 Ιανουαρίου του ΄24, λίγους μήνες πριν, μηχανοδηγός της Hellenic Train τραυματίστηκε (ευτυχώς ελαφρά) όταν η αμαξοστοιχία 1634 (Θεσσαλονίκη - Δράμα) που οδηγούσε και στην οποία επέβαιναν 51 επιβάτες προσέκρουσε σε δέντρο επί της γραμμής στο ύψος των Λαχανόκηπων, εδώ έξω από τη Θεσσαλονίκη. Τότε το δέντρο είχε μπει μέσα στο κόκπιτ του, σμπαράλιασε το παρμπρίζ, τραυμάτισε τον έναν από τους δύο χειριστές, που διακομίστηκε με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο. Τότε οι επιβάτες συνέχισαν το ταξίδι τους με λεωφορεία.
Φυσικά, όλοι εμείς για άλλη μια φορά στεκόμαστε άφωνοι μπροστά στο χτεσινό αναίμακτο περιστατικό. Μια τέτοια είδηση εάν προερχόταν από την Ινδία, δεν θα της δίναμε και τόση σημασία. Θα περνούσε, όπως λέμε, στα ψιλά. Στα σχεδόν αδιάφορα. Εδώ όμως θεωρητικά δεν είμαστε Ινδία, είμαστε Ευρώπη και καμαρώνουμε γι’ αυτό.
Και πώς να μη μας εκπλήσσει το ότι η αδιαφορία έχει τον δικό της συρμό. Πολλές φορές οι μηχανοδηγοί έχουν προειδοποιήσει για τέτοια προβλήματα και, λίγους μήνες μετά τη σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών, έστειλαν και σχετικό εξώδικο - τον περασμένο Μάιο. Τότε ανέφεραν ότι καθημερινά έρχονται αντιμέτωποι με κλαδιά και κορμούς δέντρων που εμποδίζουν την ασφαλή μηχανοδήγηση και ανά πάσα στιγμή μπορεί να προκληθεί νέο δυστύχημα. Από τότε τα περιστατικά, όπως είπα, δεν είναι λίγα, απλώς σημειώνω προς εμπέδωση ότι στεκόμαστε τυχεροί.
Έστω και καθυστερημένα κάποιες εργολαβίες καθαρισμού των γραμμών «έτρεξαν», αλλά τα ίδια τα γεγονότα δείχνουν ότι δεν φτάνουν. Άλλο διαχρονικό κεφάλαιο ανοιχτό είναι βέβαια και τα περιστατικά με τις αφύλακτες διαβάσεις, όπου στο παρά πέντε αποφεύγονται συγκρούσεις τρένων με αυτοκίνητα ή παρασύρσεις πεζών.
Σε περίπου 70 μέρες οι πολίτες της ΕΕ θα πάμε στις κάλπες για να εκλέξουμε τους ευρωβουλευτές της επόμενης περιόδου. Κάποιοι από τους Ευρωπαίους συμπολίτες μας ίσως και να χρησιμοποιήσουν στις χώρες τους το τρένο, για να πάνε να ψηφίσουν. Σε μας το βλέπω λίγο δύσκολο. Γιατί μπορεί συνεχώς να λέμε από το ’81 πως η χώρα ανέβηκε στο τρένο της Ευρώπης, αλλά τη σιδηροδρομική διασταύρωση στο Λιανοκλάδι με δυσκολία την περνά….