Αυτό το διπλό ταμπλό στο οποίο ηθελημένα ή άθελά τους παίζουν όλους μας το κόμμα και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να χαρακτηριστεί μέχρι και «ανήθικο». Διότι δεν βλέπω καμιά ηθική σε στελέχη που ως κυβερνητική πρακτική καταπατούν κάθε αρχή και αξία που πρέσβευαν για να αλιεύσουν την ψήφο του κόσμου και ως κομματικός μηχανισμός συνεχίζουν τάχα τους αγώνες που έδιναν προτού γίνουν κυβέρνηση.
Δεν είναι απλώς αυτό που λένε όλοι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει την εξυπνάδα ή την κουτοπονηριά με αυτόν τον τακτικισμό να ακυρώνει την αντιπολίτευση, αφού κυβέρνηση είναι αυτός και αντιπολίτευση πάλι αυτός (δια του κόμματος). Είναι πολλά περισσότερα. Είναι μια πολιτική απάτη, μια ανήθικη στάση απέναντι σε μια βαριά δοκιμαζόμενη κοινωνία.
Δείτε για παράδειγμα τι γίνεται με τον ΣΥΡΙΖΑ στη δική μας γειτονιά. Στο θέμα του λιμανιού ο κομματικός ΣΥΡΙΖΑ πρωτοστατεί σε αυτά που πάντα υποστήριζε το κόμμα. Να μην ιδιωτικοποιηθεί το λιμάνι, να στηριχτούν οι θέσεις των εργαζομένων κτλ. Και την ίδια ώρα, τα ίδια στελέχη στηρίζουν την κυβερνητική πολιτική, που –σύμφωνα με τη δική τους ορολογία- ξεπουλά το λιμάνι.
Δείτε τι γίνεται με τα στρατόπεδα. Η κυβέρνηση έκανε ΤΑΙΠΕΔ Ενόπλων Δυνάμεων. Ιδιωτικοποιεί τα στρατόπεδα. Θέλετε να το πείτε αλλιώς. Ευφάνταστοι είστε όσοι θέλετε να βαφτίζετε το κρέας ψάρι κάποιον ηπιότερο και πιο αποδεκτό όρο θα βρείτε. Η ουσία παραμένει. Η κυβέρνηση σχεδιάζει να αξιοποιήσει με τον κλασικό ΤΑΙΠΕΔίστικο τρόπο και τα στρατόπεδα. Δια νόμου μάλιστα. Και έρχεται η Νομαρχιακή Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης να κάνει τι; Να υποστηρίξει λέει την απόδοση των στρατοπέδων στις τοπικές κοινωνίες.
Θα ήταν γελοιότητα αν δεν ήταν τόσο επικίνδυνη στάση και τόσο εξόφθαλμη η εξαπάτηση και η ανήθικη στάση. Δείτε τη στάση που έχουν κυβέρνηση και κόμμα στο ζήτημα της επένδυσης στις Σκουριές...
Έχω θέσει τους προβληματισμούς μου προτού γράψω την άποψη αυτή σε ανθρώπους που είναι μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, σε κυβερνητικά και κοινοβουλευτικά στελέχη του κόμματος, σε ανθρώπους που αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι απαντήσεις διαφέρουν, όμως είμαι πρόθυμος να αποδεχτώ μόνο λίγες δικαιολογίες ή αιτιάσεις για να αποδεχτώ ότι δεν υπάρχει δόλος πίσω από αυτή τη γενικευμένη στάση.
Βλέποντας ότι η συμπεριφορά αυτή επαναλαμβάνεται διαρκώς σε όλα τα ζητήματα δεν μπορώ παρά να τη θεωρήσω σκόπιμη πολιτική πρακτική και γι' αυτό το λόγο παίρνω αυτή τη θέση. Θεωρώ δηλαδή ότι δεν μπορεί να αποτελέσει αιτία η προσπάθεια προσαρμογής σε πολύ νέα δεδομένα για ένα αριστερό κόμμα που αναλαμβάνει την εξουσία και έρχεται αντιμέτωπο με μια άλλη πραγματικότητα. Που στην ουσία αιφνιδιάζεται και στην προσπάθειά του να ανταποκριθεί και να προκρίνει το μεγάλο καλό έναντι ακόμη και βασικών αρχών του, προκαλείται μια... σύγχυση.
Καμιά σύγχυση δεν υπάρχει. Πιάνομαι από το πιο πρόσφατο παράδειγμα των στρατοπέδων. Υπάρχει κοροϊδία. Υπάρχει ένα νομοσχέδιο Καμμένου, το οποίο προβλέπει ρητώς ΤΑΙΠΕΔ Ενόπλων Δυνάμεων με πολύ συγκεκριμένες προβλέψεις. Το στηρίζει η κυβέρνηση. Αντιτίθεται ο τοπικός κομματικός ΣΥΡΙΖΑ μαζί βέβαια με τους δημάρχους, την περιφέρεια, όλους τους τοπικούς φορείς κτλ. Δεν μπορεί να βγαίνει το κόμμα σε τοπικό επίπεδο και να υποστηρίζει όσα υποστήριζε διαχρονικά. Δηλαδή να θέλει απόδοση των στρατοπέδων στους δήμους και μετατροπή τους σε ελεύθερους, πράσινους, δημόσιους χώρους, όταν ξέρει ότι η κυβέρνηση έχει άλλα σχέδια για τα στρατόπεδα.
Ηθικό θα ήταν να πάνε τα τοπικά στελέχη στον πρωθυπουργό ή στον αρμόδιο υπουργό και να του πουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είμαστε εμείς και υποστηρίζουμε διαχρονικά αυτή τη θέση. Έχουμε δώσει μάχες, αγώνες, βγήκαμε στο δρόμο γι' αυτό το ζήτημα, το παλεύουμε μια ζωή και περιμέναμε να έρθουμε ως κόμμα στην εξουσία για να το πετύχουμε. Με αυτές τις θέσεις μας ψήφισε η δυτική Θεσσαλονίκη (που έχει και τα περισσότερα στρατόπεδα). Τώρα που ήρθαμε αποφασίζουμε ό,τι αποφάσιζαν και οι άλλοι. Άρα υπάρχει μείζον πρόβλημα.
Να υπενθυμίσω ότι αυτό έγινε εδώ και καιρό όταν πλήθος στελεχών του κομματικού μηχανισμού αποχωρούσαν βλέποντας τα κυβερνητικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να αλλάζουν ρότα ειδικά σε ζητήματα βασικών πολιτικών αρχών και θέσεων; Αυτή είναι τίμια στάση. Εκτός πια κι αν όσοι έμειναν στον ΣΥΡΙΖΑ είναι εξαρτημένοι από την εξουσία. Αυτό δε θα μου φαινόταν διόλου περίεργο. Σκεφτείτε, το έχουμε δει να γίνεται στο παρελθόν σε μικρότερο χρονικό διάστημα...