Δεν είναι η πρώτη φορά που κόμμα της Αριστεράς γνωρίζει τη διάσπαση. Από χτες και ο ΣΥΡΙΖΑ μετρά τα κομμάτια του: εντός του κόμματος, ένα με Κασσελάκη και λοιπούς συγγενείς, ένα με Αχτσιόγλου και την ομήγυρη, άλλο ένα με Τεμπονέρα και τον περί αυτού κύκλο και βλέπουμε. Η «Ομπρέλα» άνοιξε εκτός κόμματος κι οι 46 της, μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, είναι πλέον εκτός ΣΥΡΙΖΑ, ανάμεσά τους και δύο νυν βουλευτές, Τσακαλώτος και Πέρκα, οι οποίοι κρατούν τις έδρες τους στη Βουλή. Τώρα πλέον το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης μετρά μόλις 45 βουλευτές.
Το πώς φτάσαμε στο περασμένο Σαββατοκύριακο και τι προηγήθηκε είναι γνωστά. Το πού οδηγείται ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το άγνωστο. Γιατί η χτεσινή φράση του Κασσελάκη πως «σήμερα αρχίζει η ενότητα» κάθε άλλο παρά πείθει. Αυτό που βλέπουμε αντιθέτως το τελευταίο διάστημα είναι σαν ένα τρέιλερ από το σίριαλ «Έρωτας φυγάς»: όλο και κάποια σφαίρα πέφτει από τον Δεμερτζή ή τον Αποστολόπουλο, τραυματίζονται μια ο ένας, μια ο άλλος, χαροπαλεύουν, νοσηλεύονται δυο - τρία μερόνυχτα, ανασταίνονται κι οι δυο και συνεχίζουν το κυνήγι για την εξουσία (της Αλεξάνδρας). Ο Κασσελάκης μιλάει για ενότητα κι εμείς ακούμε «μείνετε μαζί μας να δείτε το σίριαλ».
Μετά από όλα αυτά με κύκλους, αριθμούς, αναπάντητες, πολιτική, παραπολιτική, εικασίες και προβλέψεις κανείς δεν βάζει το χέρι του στη φωτιά για το τι θα γίνει. Κι αυτά τα περί ορίζοντα των ευρωεκλογών και ποιο ποσοστό θα έχει ο ΣΥΡΙΖΑ ή ο νεο-ΣΥΡΙΖΑ ή ο μετα-ΣΥΡΙΖΑ τα ακούμε στο στυλ «να ΄χαμε να λέγαμε». Δηλ. το εάν θα αυξήσει τα ποσοστά του, αν θα τα συγκρατήσει ή αν θα τα μειώσει είναι απλώς για να περιγράφουμε μια επόμενη στήλη σε ένα στοιχηματικό δελτίο. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο, εφόσον μιλάμε για ευρωεκλογές.
Είπε πολλά που ξάφνιασαν πολλούς ο Κασσελάκης. Προσωπικά, παρόλο που έχω παρακολουθήσει αρκετές πολιτικές επίσημες συνεδριάσεις, σε αρκετούς πολιτικούς χώρους και μάλιστα σε κρίσιμες στιγμές γι’ αυτούς, ομολογώ πως στα 33-34 χρόνια που τρέχω με την δημοσιογραφία αυτά δεν τα έχω ξανακούσει. Δεν στέκομαι όμως, τα προσπερνώ τα περισσότερα. Μένω όμως, κολλάω στην «πέμπτη φάλαγγα» - το λιγότερο που μας φέρνει αυτή η αναφορά είναι ανατριχίλα- και τη «συνταγή Pummaro». Ειδικά για τη δεύτερη, που φέρνει σε Πετρετζίκη και αποτελεί και… τοποθέτηση προϊόντος, έχω να θυμίσω πως η συσκευασία ενός μισόκιλου Pummaro κοστίζει 1,08 ευρώ κι αυτή θα ήταν και η μόνη δικαιολογημένη αναφορά της σάλτσας.
Να πάμε όμως στα «βαριά». Καλά «έπαιξε» το θέμα, κράτησε το ενδιαφέρον όλων μας αμείωτο, αν εξαιρέσουμε τους μαραθωνοδρόμους της Αθήνας, τα φώτα όλα έπεσαν πάνω στη διήμερη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής. Κι είχε και αυτή η παραλληλία το ενδιαφέρον της, ο κόσμος να τρέχει κατά χιλιάδες, να φεύγει μπροστά κι ο ΣΥΡΙΖΑ, κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους και την εσωστρέφειά του, απλώς να βλέπει την κοινωνία να περνά. Ένα κόμμα όμως που προέρχεται από την κοινωνία, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, οφείλει να μην της γυρνά την πλάτη, ίσα ίσα να την εκφράζει. Κι αυτό το διήμερο αυτό ακριβώς είδαμε, γιατί και πώς τους ξέφυγε η κοινωνία. Γιατί ποιο ακριβώς είναι το πολιτικό ανάχωμα που σηκώνει ο ΣΥΡΙΖΑ σε θέματα που δοκιμάζουν την κοινωνία; Τι προτείνει για την ακρίβεια; Ποια είναι η καθαρή πολιτική θέση του για τη Γάζα ας πούμε; Και για τα τόσα άλλα που συνθέτουν αυτό που λέμε ελληνική καθημερινή πραγματικότητα; Ε, και πώς να έχει καθαρή θέση όταν δεν έχει καθαρίσει τη σύγχυση εντός του;
Πριν προσπαθήσει όμως ο ΣΥΡΙΖΑ να χαρτογραφήσει τον οδικό πολιτικό χάρτη του μέλλοντός του, θα πρέπει να θυμηθεί πως είναι -ακόμη- το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Σε αυτήν τη θέση τον όρισε ο λαός με την ψήφο του το περασμένο καλοκαίρι. Κι αυτός δεν είναι ρόλος παίξε – γέλασε, η Αξιωματική Αντιπολίτευση είναι μέσα στη μαγική πολιτική πεντάδα που σηκώνει στους ώμους της τη λειτουργία μιας Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, όπως η δική μας. Δεν μιλάμε για διαχείριση πολυκατοικίας ούτε για σίριαλ φυσικά, για την ίδια τη Δημοκρατία μιλάμε, τους θεσμούς μας και τη διασφάλιση του σεβασμού των συμπολιτών μας έναντι όλων αυτών!