Είναι φορές που αν επιχειρήσει να ερμηνεύσει κανείς γραμμικά τις κινήσεις που γίνονται στην πολιτική σκακιέρα πέφτει σε... τοίχο. Ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, ο οποίος έχει κατακτήσει με το σπαθί του το ρόλο του «καλού» στη διαχείριση της ελληνικής κρίσης, κάλεσε εκτάκτως τον Αλέξη Τσίπρα στις Βρυξέλλες για να ξεπεραστούν, με πολιτικό τρόπο και στο μέτρο του δυνατού, κάποιες από τις διαφωνίες που υπάρχουν σε τεχνικό επίπεδο.
Και ξαφνικά φέρεται να παρουσιάζει στον Έλληνα πρωθυπουργό, ως πρόταση της πενταμερούς του Βερολίνου, ένα σχέδιο ακόμα χειρότερο από τις απαιτήσεις που έχουν θέσει τα τεχνικά κλιμάκια των δανειστών στο Brussels Group. Διότι, ιδέες για κατάργηση του ΕΚΑΣ και για αύξηση 10% στον ΦΠΑ του ηλεκτρικού ρεύματος δεν είχαν ακουστεί, τουλάχιστον σε αυτή τη νέα φάση διαπραγμάτευσης, που διεξάγει η κυβέρνηση Τσίπρα.
Εύλογα λοιπόν γεννάται το ερώτημα: Προς τι η πρόσκληση για το περιλάλητο ραντεβού στις Βρυξέλλες, όταν ήταν προδιαγεγραμμένο ότι θα κατέληγε σε αδιέξοδο και θα διεύρυνε τον κύκλο της αβεβαιότητας για την επόμενη μέρα της Ελλάδας;
Όσοι γνωρίζουν καλά τον τρόπο που λειτουργεί η ευρωπαϊκή διπλωματία, λένε ότι δεν συνηθίζεται να γίνονται ad hoc συναντήσεις σε κορυφαίο επίπεδο, όταν είναι εκ των προτέρων γνωστό ότι θα είναι ατελέσφορες – πόσω μάλλον όταν πρόκειται να καταλήξουν σε ένα σημείο χειρότερο από το προηγούμενο.
Πριν αλέκτωρ φωνήσαι, εν όψει και των νέων συναντήσεων κορυφής που προγραμματίζονται, άρχισε να μεταδίδεται η είδηση ότι ο πρόεδρος της Κομισιόν ετοιμάζει νέα συμβιβαστική πρόταση προς την Αθήνα.
Είναι δεδομένο δε ότι όποια κι αν είναι η τελική συμφωνία, θα απέχει πολύ από τις προεκλογικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Έλληνας πρωθυπουργός, όμως, καλείται να «πουλήσει» στον ελληνικό λαό και κυρίως στο κόμμα του, έναν «έντιμο συμβιβασμό».
Οι ακρότητες που φέρεται να περιέχει η λεγόμενη «πρότασης των πέντε», που φυσικά δεν μπορούν να γίνουν δεκτές, ιδίως από μία αριστερή κυβέρνηση, του δίνουν τη δυνατότητα να εμφανιστεί, ακόμα και στην ύστατη στιγμή, ως σκληρός διαπραγματευτής, λέγοντας ένα μεγαλοπρεπές «όχι». Σε αυτό το πνεύμα πολιτικής διαχείρισης, μπορεί να εξηγείται η πρωτοβουλία του πρωθυπουργού για συζήτηση προ ημερησίας διάταξης στη Βουλή με αντικείμενο τη διαπραγμάτευση, όπως και η αναβολή στην πληρωμή της πρώτης δόσης του ΔΝΤ. Από την άλλη, ο Τσίπρας κρατάει, ως βασικό θεμέλιο της νέας συμφωνίας, τον κοινό τόπο που βρέθηκε για χαμηλότερα πρωτογενή πλεονάσματα.
Αυτό, βέβαια, είναι το καλό σενάριο. Γιατί το κακό σενάριο, που κανείς στη χώρα μας δεν πρέπει να εύχεται να επιβεβαιωθεί, λέει ότι οι Ευρωπαίοι εκμεταλλευόμενοι τη μείζονα παράλειψη (στα όρια της αφέλειας) της ελληνικής κυβέρνησης να μη συνδέσει τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου με χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας, έπαιξαν καθυστερήσεις για να δώσουν στο παρά πέντε το τελειωτικό χτύπημα, με ένα σκληρό πακέτο και ένα τελεσίγραφο «take it or leave it».
'Εχουν αποφασίσει δηλαδή να τελειώσουν πολιτικά τον Τσίπρα και οικονομικά την Ελλάδα- το πρώτο μπορεί να αφορά τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, το δεύτερο αφορά σίγουρα όλους τους Έλληνες.
Ας ελπίσουμε, λοιπόν, ότι η συνάντηση των Βρυξελλών δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μία κίνηση τακτικής που απλώς δίνει πολιτικά περιθώρια για ελιγμούς και συμβιβασμούς, στο πλαίσιο μιας πράγματι πολύ σκληρής διαπραγμάτευσης. Αλλιώς χαθήκαμε...