Η χώρα μας μόλις άφησε πίσω της την πιο ταραγμένη χρονιά της Μεταπολίτευσης. Και τι δεν ζήσαμε το 2015... Εκλογές, διαπραγματεύσεις-θρίλερ με την ΕΕ που κατέληξαν σε παταγώδη αποτυχία, δημοψήφισμα, απειλές για Grexit που λίγο έλειψε να γίνουν πραγματικότητα, capital controls και ουρές στις τράπεζες για 60ευρα, νέο μνημόνιο, ξανά εκλογές. Ουσιαστικά, η περσινή χρονιά έβαλε τέλος στην ψευδαίσθηση, σημαντικού μέρους της πολιτικής και της κοινωνίας, ότι και στην Ευρωζώνη μπορούμε να είμαστε και του κεφαλιού μας μπορούμε να κάνουμε. Αυτή την ψευδαίσθηση, όμως, την πλήρωσε με σκληρό τρόπο η πραγματική οικονομία, δηλαδή οι επιχειρήσεις και οι εργαζόμενοι.
Αντί η ελληνική οικονομία να πετύχει το 2015 σημαντικούς ρυθμούς ανάπτυξης, συνεχίζει να ταλανίζεται μεταξύ ύφεσης και στασιμότητας, μεταξύ ανεργίας και λουκέτων. Αλήθεια, τελικά τι νόημα έχει να ισχυρίζεται κανείς ότι είναι ο μεγαλύτερος πολέμιος των μνημονίων και της λιτότητας, όταν με τις πολιτικές του απλώς την παρατείνει, ρίχνοντας νερό στον μύλο όσων θέλουν την Ελλάδα παρία της Ευρώπης;
Αλλά και στο γεωπολιτικό επίπεδο, με αυτές τις παλινωδίες, η Ελλάδα δεν κατάφερε να αναδείξει τη σημαντική γεωστρατηγική της θέση. Νομίζαμε ότι αλλάζαμε την Ευρώπη αλλά εμείς απλώς ομφαλοσκοπούσαμε, χτυπημένοι βαριά από μεγαλομανία, μαζί και από μανία καταδίωξης. Και έτσι χάσαμε τη μεγάλη εικόνα.
Ο κόσμος το 2015 συγκλονίστηκε από το τρομοκρατικό φαινόμενο των τζιχαντιστών. Η εμπόλεμη σύρραξη στη Συρία και η συνακόλουθη προσφυγική κρίση που εξάγεται(όσο και όπως εξάγεται) μέσω Τουρκίας και Ελλάδας στην Ευρώπη, η τρομοκρατική επίθεση στο Charlie Hebdo, το πρωτοφανές μακελειό στο Παρίσι, ο ψυχρός πόλεμος Ρωσίας – Τουρκίας μετά τη ρίψη του ρωσικού αεροπλάνου, όλα έχουν ως σημείο αναφοράς τους παράφρονες τρομοκράτες του Ισλαμικού Κράτους, το οποίο βέβαια γιγάντωσε με λανθασμένες στρατηγικές και τακτικές επιλογές της η Δύση.
Και αντί η χώρα μας να αναδειχθεί σε πόλο σταθερότητας της φλεγόμενης ΝΑ Μεσογείου, αποτέλεσε τουλάχιστον για ένα εξάμηνο παράγοντα αστάθειας της ευρωζώνης.
Τι διδάσκει, λοιπόν, για τα καθ' ημάς το 2015; Ότι για να ασκηθεί εθνικά επωφελής πολιτική πρέπει να επικρατεί ο ρεαλισμός και όχι ο λαϊκισμός οι ιδεοληψίες. Διότι με τον ρεαλισμό μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε τις πραγματικές δυνατότητες της χώρας μας και να αξιοποιούμε τα πλεονεκτήματά της, προχωρώντας βήμα-βήμα, δίνοντας μάχες που μπορούν να κερδηθούν και πετυχαίνοντας μικρές καθημερινές νίκες.
Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Μπορούμε, όμως, να βρούμε καλύτερη θέση σε έναν κόσμο που συνεχώς μεταβάλλεται. Αρκεί να δώσουμε στην Ελλάδα της δημιουργίας, του κοσμοπολιτισμού και της εξωστρέφειας την ευκαιρία να αναπνεύσει και να βάλουμε οριστικά στο περιθώριο τη νοοτροπία της ρεμούλας, του βολέματος και της ήσσονος προσπάθειας. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος και, αν δεν τον ακολουθήσουμε εδώ και τώρα, θα βρεθούμε αντιμέτωποι, πολύ πιο σύντομα απ' ό,τι τώρα μπορεί κανείς να φανταστεί, με ακόμα πιο σκληρά διλήμματα, σε ακόμα πιο ασφυκτικές συνθήκες.
Καλή χρονιά σε όλους. Και θα είναι καλύτερη η νέα χρονιά αν τα παθήματα έγιναν μαθήματα. Για τους πολιτικούς, για τους πολίτες, για όλους και για τον καθένα μας ξεχωριστά...