Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είπε σε ομιλία του ότι «είναι γνωστό ότι εμείς οι Έλληνες όταν είμαστε ενωμένοι, ξεπερνούμε τις δυσκολίες» και τόνισε ότι είναι πολλά περισσότερα αυτά που μας ενώνουν, από αυτά που μας χωρίζουν.
Από την μια έχουμε τον ξύλινο λόγο των αστών, και από την άλλη τον παραπλανητικό λόγο των αριστερών, γνήσιων και ιμιτασιόν. Με κούρασαν. Και με ενόχλησε ιδιαίτερα ότι ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, που οφείλει να είναι περισσότερο προσεκτικός από όλους, δεν έβαλε στην άκρη την παλαιοκομματική του τακτική.
Όλοι συμφωνούμε ότι ξεπερνάμε τις δυσκολίες όταν είμαστε ενωμένοι. Δεν μας είπες όμως πρόεδρε, για ποιο λόγο δεν είμαστε ενωμένοι; Ποια είναι η ευθύνη του πολιτικού κόσμου, στον οποίο ανήκεις κι εσύ, για τον διχασμό μας; Ποια είναι η ευθύνη του πνευματικού κόσμου, στον οποίο ανήκεις κι εσύ, στο γεγονός ότι ο καθένας ενεργεί να πετύχει κάτι σε βάρος του άλλου;
Δεν γνωρίζεις, πρόεδρε, ότι για να ενωθεί ο λαός -κι αυτό διαπιστώνεται από τις φορές που βρέθηκε ενωμένος- απαιτούνται έντιμοι, ικανοί, ανιδιοτελείς ηγέτες που να βάζουν στο δημόσιο ταμείο και όχι να αφαιρούν, όχι μόνον στον πολιτικό κόσμο, αλλά σε κάθε θεσμό; Σε ποια έκφανση της πολιτικής και κοινωνικής μας ζωής υπάρχουν τέτοιοι ηγέτες;
Πώς λοιπόν θα ενωθεί ο λαός; Κοινότοπες διαπιστώσεις αυτού του είδους μπορεί να κάνει κι ο Λεβέντης με τον Μπαλαούρα. Και τις κάνουν όσοι δεν μπορούν να κάνουν κάτι για να οδηγήσουν τον λαό στη σωστή πορεία. Ηγέτες που να πράττουν θέλουμε, ηγέτες που να τιμούν τον όρκο που έδωσαν ότι θα υπηρετήσουν τον λαό. Αυτοί θα ενώσουν τον λαό για να ξανασηκώσει κεφάλι.
Πες μου, σε παρακαλώ, πρόεδρε, ένα όνομα. Ένα μόνο όνομα θέλω, που να διαθέτει αυτά που γράφω παραπάνω, και σού υπόσχομαι θα τρέξω να τον προσκυνήσω. Πες μου ένα όνομα!
Είπε ο Κοτζιάς: «Αυτό που χρειάζεται όταν γίνεται ένα πραξικόπημα, είναι να το αντιμετωπίζει κανείς από τη σκοπιά της υπεράσπισης της Δημοκρατίας, των δημοκρατικών θεσμών και όχι από τη σκοπιά της τιμωρίας και της διατήρησης της εξουσίας γιατί μπορεί να οδηγηθεί κανείς επίσης σε αυταρχικές μεθόδους».
Αυτά τα είπε για την Τουρκία. Στην αρχή νόμισα ότι τα είπε για τους συντρόφους του. Για να καυτηριάσει την αντιδημοκρατική συμπεριφορά πολλών, την αυταρχικότητα, και ιδίως την εκδικητικότητα, που πάντα οφείλεται σε σύμπλεγμα του τύπου «αφού δεν μπορώ ν’ ανεβώ εγώ ψηλά, θα κατεβάσω κι εσένα».
Η κυβέρνηση σιωπά για την τύχη των ανέργων στα ΜΜΕ που θα ρίξει μαύρο. Και δεν πρόκειται μόνο για τους εργαζόμενους εκεί, αλλά και για εκατοντάδες τρίτους που έχουν επιχειρηματικές σχέσεις με τους τηλεοπτικούς σταθμούς. Αν δηλώσουν καθαρίστριες, θα ενδιαφερθεί ο Κατρούγκαλος; Και δεν είναι ανάγκη να τους μετατρέψει κι αυτούς σε δικαστικούς υπαλλήλους. Ούτε να τους δώσει μισθό μεγαλύτερο κι απ’ αυτόν του αρχηγού Στρατού και διπλάσιο απ’ αυτόν του πιλότου των μαχητικών μας. Μια δουλειά, όποια νάναι, για να ζήσουν την οικογένειά τους, τώρα που τους στέλνει στην ανεργία η κυβέρνηση.