Οι δύο εκδηλώσεις που έγιναν στη Θεσσαλονίκη το τελευταίο διήμερο είναι φαινομενικά μεταξύ τους άσχετες, αλλά αν κάποιος τις προσέξει καλύτερα είναι βέβαιον ότι θα βρει ενδιαφέρουσες αναλογίες.
Πρώτον, το απόγευμα της περασμένης Πέμπτης, το τμήμα Κεντρικής Μακεδονίας της ΕΕΔΕ, οργάνωσε εκδήλωση για την αυτοματοποίηση στη βιομηχανική παραγωγή και ομιλητές στελέχη επιχειρήσεων, που προσπάθησαν να εξηγήσουν την αξία της ρομποτικής στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας. Πέραν του θέματος, η παρουσίαση του οποίου ήταν εντυπωσιακή χάρη στα βίντεο από τους χώρους παραγωγής, το αξιοσημείωτο της βραδιάς ήταν η αθρόα προσέλευση. Πάνω από 150 άνθρωποι -η συγκεκριμένη αίθουσα του ξενοδοχείου The Met δεν είχε μεγαλύτερη χωρητικότητα- παρακολούθησαν από την αρχή μέχρι το τέλος. Κυρίως φοιτητές και γενικότερα νέοι άνθρωποι με όνειρα και διάθεση να δουλέψουν στη βιομηχανία.
Δεύτερον, το πρωί της Παρασκευής, στο Mediterranean Cosmos, οργανώθηκε η 10η Μαθητική Εμπορική Έκθεση Καινοτομίας και Επιχειρηματικότητας, με εφήβους σε 25 ομάδες να καταθέτουν τις ιδέες τους για την αγορά. Μαθητές που δημιούργησαν μια ευρεία γκάμα προϊόντων, υπηρεσιών και επιχειρήσεων με περιβαλλοντική συνείδηση και κοινωνική ευαισθησία.
Κοινό στοιχείο στις δύο εκδηλώσεις είναι η έννοια της επιχειρηματικότητας. Μακριά από τις στεγνές συζητήσεις των ανθρώπων της αγοράς, στις οποίες -όπως είναι φυσικό- κυριαρχούν τα νούμερα. Οι αριθμοί και τα ποσοστά. Οι πωλήσεις, τα κέρδη, οι εξαγωγές, οι επενδύσεις. Όλα αυτά που δίνουν υπόσταση στον οικονομικό κύκλο, αλλά προϋποθέτουν κατ' αρχήν πίστη στην ιδιωτική οικονομία και επιχειρηματικό όραμα, αλλά και παραγωγική δυνατότητα.
Άρα οι δύο εκδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη έχουν αναφορά στον πρωταρχικό πυρήνα της επιχειρηματικότητας. Στην αρχική ιδέα και στην καινοτομικότητα, που με τη συνεισφορά κεφαλαίων και τη συνδρομή της οργάνωσης του μάνατζμεντ φέρνουν πρακτικά αποτελέσματα. Το θέμα είναι πολύ σημαντικό για την Ελλάδα και ειδικότερα για τη Βόρεια Ελλάδα. Σε μια χώρα με ανάπηρο οικονομικά δημόσιο τομέα, που δεν έχει τους πόρους για στοιχειώδεις επενδύσεις και χρωστάει σε όποιον μιλάει ελληνικά, αλλά και οποιαδήποτε άλλη γλώσσα του πλανήτη, μόνο οι ιδιωτικές επενδύσεις μπορούν να στηρίξουν την ανάπτυξη. Τη δημιουργία πλούτου και θέσεων εργασίας. Ειδικότερα στη Β. Ελλάδα, όπου έτσι κι αλλιώς η οικονομική συνεισφορά του κράτους είναι περιορισμένη, ο συγκεκριμένος δρόμος είναι μονόδρομος.
Πώς θα συμβεί όμως αυτό το θαύμα σε μια κοινωνία που δεν αγαπάει την επιχειρηματικότητα; Διότι μπορεί στην πλούσια Αυστραλία -για παράδειγμα- να υπάρχει στο δημοτικό σχολείο το γνωστό επιτραπέζιο παιχνίδι "Φιδάκι" με θέμα τις εξαγωγές, αλλά στην Ελλάδα η λέξη κέρδος είναι ποινικοποιημένη ακόμη και στα πανεπιστήμια. Εκδηλώσεις σαν κι αυτές του προηγούμενου διημέρου χρειάζονται, αλλά μάλλον θα φανούν αληθινά χρήσιμες μόνο σε ορισμένους απ' όσους τις παρακολούθησαν ή μετείχαν. Την πραγματική λύση θα δώσει μόνο η ζωή. Όπως έγινε στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, όταν οι εξαγωγές αναπτύχθηκαν αθόρυβα στη Β. Ελλάδα σε αντίξοες συνθήκες, εξαιτίας -ή μήπως χάρη;- στο ιδιότυπο εμπάργκο στις δημόσιες προμήθειες, που επέβαλε η κεντρική εξουσία στις επιχειρήσεις και τις βιομηχανίες της περιοχής προς χάριν των κατεστημένων της πρωτεύουσας. Με ιστορικούς όρους, λοιπόν, το θαύμα έχει συμβεί και ίσως περισσότερες από μία φορές. Γιατί όχι ξανά;