Για το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη και τα αιτία που το προκάλεσαν, έχω γράψει στο παρελθόν και δεν θέλω να επανέλθω. Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να βρει το άρθρο μου στη Voria.
Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει βουρκώσει για αυτές τις 57 ψυχές και γονιός που να μην έκλαψε για αυτά τα παιδιά, που τα αισθανθήκαμε δικά μας. Και δεν υπάρχει μέρα που να μην σκεφτώ έναν καλό μου φίλο που έχασε την κόρη του εκεί.
Όποιος είναι γονιός μπορεί να καταλάβει. Είναι ένα τραύμα από το οποίο δεν μπορείς να ανακάμψεις ποτέ. Για τον λόγο αυτό στέκομαι με απέραντο σεβασμό απέναντι σε κάθε ένα από αυτούς τους γονείς και θαυμάζω την αξιοπρέπεια με την οποία όλοι τους εκφράζουν τον πόνο τους. Και δεν θέλω ούτε καν να σκέφτομαι τι θα έκανα αν βρισκόμουν στη τραγική τους θέση.
Από την άλλη όμως πραγματικά με εξοργίζει ο λαϊκίστικος τρόπος με τον οποίο τα κόμματα της Αντιπολίτευσης, προεξάρχοντος του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούν να εκμεταλλευθούν πολιτικά το γεγονός κάνοντας σπέκουλα με τον πόνο των δύστυχων αυτών γονιών, αλλά και τη θλίψη όλης της κοινωνίας.
Επί 2 ημέρες οργάνωσαν στη μνήμη των θυμάτων απεργίες, διαμαρτυρίες και πορεία στην Αθήνα, επικεφαλής της οποίας τέθηκε ο Πρόεδρος (μέχρι νεοτέρας) του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος αφού φωτογραφήθηκε χαμογελαστός-χαμογελαστός αποχώρησε, ενώ η πορεία κατέληξε ως είθισται σε ένα μπαράζ εκτόξευσης μολότοφ και συγκρούσεων με την Αστυνομία.
Φυσικά οι παραπάνω τεθλιμμένοι υποκριτές μετά το πέρας των επεισοδίων φρόντισαν να εκδώσουν τις γνωστές ανακοινώσεις για την «αστυνομική βία» την έλλειψη σεβασμού της κυβέρνησης απέναντι στα θύματα και άλλα τέτοια γραφικά.
Βλέπετε ουδόλως τους ενδιαφέρει πραγματικά ο πόνος των συγγενών των θυμάτων. Αν τους ενδιέφερε θα είχαν τουλάχιστον διοργανώσει μια εκδήλωση διαμαρτυρίας για τους 104 νεκρούς στο Μάτι. Αλλά τότε ήταν αυτοί στην κυβέρνηση. Και ως γνωστόν οι ευαισθησίες και ο πόνος είναι μεγαλύτερος όταν είσαι στην Αντιπολίτευση.
Το κερασάκι δε στην τούρτα της αριστερόστροφης ευαισθησίας ήταν οι λαϊκίστικες αντιδράσεις για το καθάρισμα του χώρου μπροστά από το Άγαλμα του Αγνώστου Στρατιώτη στο Σύνταγμα.
Για όσους δεν γνωρίζουν, να αναφέρω τι ακριβώς συνέβη:
Μετά το τέλος της πορείας για το δυστύχημα των Τεμπών, μια ομάδα διαδηλωτών, σε μια συμβολική κίνηση, έγραψε με κόκκινη μπογιά τα ονόματα των 57 νεκρών στο χώρο μπροστά από το μνημείο.
Το βράδυ, μετά το τέλος της εκδήλωσης, το συνεργείο καθαριότητος του Δήμου Αθηναίων, όπως κάνει κάθε φορά σε ανάλογες περιπτώσεις, προχώρησε σε καθαρισμό του χώρου, προκειμένου το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη να παρουσιάζει και πάλι την εικόνα που του αρμόζει.
Και τότε ξέσπασε εκ νέου η θύελλα του λαϊκισμού και της υποκρισίας. Τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ, όσο και τα υπόλοιπα κόμματα της αριστερής Αντιπολίτευσης, συνεπικουρούμενα από τα τηλεοπτικά κανάλια, άρχισαν να κατηγορούν από τον Πρόεδρο και τον Φρούραρχο της Βουλής έως την αρμόδια Αντιδήμαρχο Καθαριότητας του Δήμου Αθηναίων για την «ιεροσυλία».
Το γεγονός αυτό αποδεικνύει για ακόμα μια φορά το πόσο έχει χαθεί η αίσθηση του μέτρου σε αυτή τη χώρα και το πόσο η Αριστερά, ελλείψει ουσιαστικών επιχειρημάτων, έχει ολισθήσει σε έναν άκρατο λαϊκισμό.
Το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη αποτελεί τον ιερότερο χώρο της Πατρίδας μας. Έγινε για να μας θυμίζει τη θυσία κάθε στρατιώτη, ναύτη και αεροπόρου που θυσίασε τη ζωή του στο Μπιζάνι, στον Σαγγάριο, στην Πίνδο, στο Ρούπελ, στο Αιγαίο και το Ελ Αλαμέιν, για να υπάρχει αυτή η δόλια η πατρίδα σήμερα, με τα καλά και τα στραβά της.
Και πίσω από κάθε νεκρό φαντάρο μας υπάρχει μια μάνα, ένας πατέρας, μια αδελφή, ένα παιδί, που δεν τον ξαναείδε ποτέ.
Το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη δεν είναι απλως ένα μνημείο. Είναι ένας τόπος περηφάνιας και συλλογικής μνήμης των ιερών και των οσίων της Ελλάδος. Και ορθότατα μετά το πέρας της εκδήλωσης καθαρίστηκε από τις μπογιές. Σε αυτή τη χώρα έχουμε από μακρού εξασφαλίσει το δικαίωμα του καθενός να γράφει ό,τι θέλει, όπου θέλει. Αλλά όχι εκεί.
Τις 57 ψυχές που χάθηκαν στα Τέμπη δεν γίνεται και δεν μπορούμε να τις ξεχάσουμε ποτέ. Θα στοιχειώνουν πάντα το συλλογικό μας υποσυνείδητο. Και τους αυτουργούς, φυσικούς και ηθικούς, αυτού του δυστυχήματος οφείλει να τους βρει και να τους καταδικάσει η Δικαιοσύνη.
Αντίστοιχα όμως οφείλουμε να μην ξεχάσουμε το πώς κάποιοι πολιτικοί ταγοί δεν ορρωδούν προ ουδενός προκειμένου να υφαρπάξουν μερικά ψηφαλάκια.
Αιδώς Αργείοι υποκριτές!
*Ο Χρήστος Γιαννακούλας είναι δικηγόεος