Θέλουμε τους ελέγχους και την έννομη τάξη σε αυτή τη χώρα ή όχι; Στα λόγια η απάντηση είναι εύκολη, στην πράξη μάλλον συμβαίνει το αντίθετο. Η ροπή στην ανομία δεν είναι κάτι έμφυτο, ούτε η εξήγησή της μπορεί να συνδεθεί με ψυχολογικά και γενετικά αίτια. Είναι αποτέλεσμα της κουλτούρας μας και της Παιδείας μας γι' αυτό και είναι τόσο γενικευμένο ως φαινόμενο.
Πριν από λίγες μέρες ένας φίλος επιχειρηματίας εστίασης (ένα καφέ έχει ο άνθρωπος στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, μη φανταστείτε) σήκωνε τον τόπο για την έξωση του Συμπαραστάτη του Δημότη από το δημαρχιακό μέγαρο (γαλάζιων φρονημάτων γαρ...). Τα... έχωνε στον Μπουτάρη, έλεγε ότι αποδεικνύεται το μέγεθος της υποκρισίας του για το σεβασμό των ελεγκτικών αρχών και ξεσπάθωνε για το γεγονός ότι η έξωση ήρθε ως συνέπεια των παρεμβάσεων του Συμπαραστάτη για το θέμα των τραπεζοκαθισμάτων.
Ο ίδιος είναι εξοργισμένος με τη δημοτική αρχή για τα δημοτικά τέλη κυρίως για τα πέντε τραπεζάκια που έχει το μαγαζί του στο πεζοδρόμιο, τα οποία μάλιστα είναι περιφραγμένα με εκείνες τις γυάλινες κατασκευές, που ενσωματώνουν από δημοτικές γλάστρες μέχρι φωτεινούς σηματοδότες.
Θεωρεί ότι η δημοτική αστυνομία εξαντλεί την αυστηρότητά της στα καφέ της πόλης και αφήνει το παρεμπόριο να οργιάζει, ενώ είναι καταπέλτης εναντίον της δημοτικής αρχής για το κυκλοφοριακό και την έλλειψη πάρκινγκ, αλλά όποτε βρίσκω ως δικαιολογία για το γεγονός ότι δεν κατεβαίνω στο κέντρο επειδή δε βρίσκω να παρκάρω και τα ιδιωτικά πάρκινγκ είναι ακριβά, μου απαντά «μη σε νοιάζει, πες εσύ ότι έρχεσαι και θα βρούμε πάρκινγκ μπροστά στο μαγαζί».
Τώρα τα έχει και με το ΣΔΟΕ, αφού κλιμάκιο όργωσε το κέντρο και έγραψε (ευτυχώς όχι τον ίδιο) τους συναδέλφους του για κάποιες μικροπαραβάσεις.
Δε θέλω να δικαιολογήσω σε καμιά περίπτωση τους ελεγκτικούς μηχανισμούς με αυτά τα παραδείγματα, αλλά θέλω να δείξω ότι στα λόγια μπορούμε να είμαστε εξαιρετικά νομοταγείς, στην πράξη όμως η ροπή στην ανομία παραμένει κυρίαρχη όταν έχουμε να κάνουμε με το δικό μας μικροσυμφέρον έναντι του συλλογικού συμφέροντος.
Με την ίδια ευκολία που καταδικάζουμε όλους τους παραβάτες, αλλά θέλουμε να μη μας καταδικάζει κανείς όταν εμείς περνάμε στη... σκοτεινή πλευρά του δρόμου, δε λειτουργούν μόνο οι πολίτες. Λειτουργεί και η Πολιτεία και η Αυτοδιοίκηση, όλοι.
Δείτε για παράδειγμα τι συμβαίνει με την υπόθεση Βόλβης, όπου ο ένας ρίχνει το μπαλάκι στον άλλο για μια υπόθεση που μπορεί νομικώς να είναι κουβάρι, όμως είναι πολύ ξεκάθαρο τι έχει γίνει, πόσοι εμπλέκονται, ποιοι κέρδιζαν και πόσο έχει κουρελιαστεί το συλλογικό συμφέρον στη χώρα μας.
Δείτε τι συμβαίνει στο δήμο Θεσσαλονίκης με τα τραπεζοκαθίσματα, αυτά που θα καθάριζε η διοίκηση Μπουτάρη, αλλά κινδυνεύουν να γίνουν αυτά που θα καθαρίσουν τη διοίκηση Μπουτάρη.
Δείτε τι συμβαίνει με την κατασκευή των εθνικών μας οδών και γενικότερα των οδικών υποδομών, όπου για να διώξεις έναν καταπατητή από μια έκταση που ανήκει στο Δημόσιο και πρέπει να απαλλοτριωθεί χρειάζεσαι μέχρι και δέκα χρόνια, αλλά και κάτι εκατομμύρια ευρώ για να πετύχεις το αυτονόητο.
Δείτε τι γίνεται με τις μισθώσεις των χώρων προς εκμετάλλευση στις παραλίες, τι γίνεται με τους πλανόδιους και με τις αποδείξεις γιατρών, δικηγόρων, λογιστών κτλ.
Αφήστε το παραμύθι περί ροπής στην ανομία, περί DNA των Ελλήνων, περί εξαιρέσεων. Αυτές οι εξαιρέσεις είναι ο κανόνας κι όσο δεν το αποδεχόμαστε θα συνεχίζουμε στον ίδιο κοινωνικό κατήφορο, που μας έριξε στη σημερινή κρίση, η οποία λυπάμαι που σας στενοχωρώ επιδεινώνεται αντί να αντιμετωπίζεται.
Είναι όπως εκείνο το φανταστικό –και υποχρεωτικό για να μη φάμε εμείς οι δημοσιογράφοι μήνυση- «προφανώς δεν είναι όλοι έτσι, αλλά μια μικρή μειοψηφία»... Από τα μεγαλύτερα ψέματα και το έχουμε πει όλοι...