«Υπάρχει λόγος σοβαρός», έλεγε το ομώνυμο τραγούδι του αγαπημένου Νίκου Πορτοκάλογλου, που κυκλοφόρησε το μακρινό 1985 με το συγκρότημά του τότε, τους «Φατμέ», και τον δίσκο «Ρίσκο». Το τραγούδι του(ς) ακόμη ταξιδεύει στον χρόνο, 40 χρόνια μετά, και θα συνεχίσει -είμαι βέβαιος- να βρίσκει αφορμές να βγαίνει στην επιφάνεια. Τότε αυτό που οδήγησε τον Πορτοκάλογλου να μιλήσει για έναν «σοβαρό λόγο» ήταν κάτι πολύ συγκεκριμένο, με άλλη, προσωπική θεματική, τώρα είναι ο τίτλος του τραγουδιού που «κολλάει» σε ένα θέμα συλλογικό, ένα θέμα συλλογικής τραυματικής μνήμης.
Ενώ λοιπόν διανύουμε την εβδομάδα κατά την οποία συμπληρώνονται δύο χρόνια από την τραγωδία των Τεμπών, νομίζω πολύ απλά θα πρέπει όλοι να συμφωνήσουμε πως «υπάρχει λόγος σοβαρός» που ετοιμάζονται τόσοι και τόσοι να βγουν στους δρόμους την Παρασκευή, ημέρα μνήμης για τα θύματα.
Σε όλες τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, ανεξάρτητα από τις εταιρείες που τις έχουν διενεργήσει, είναι προφανές: 7 στους 10 ή ακόμη και κοντά στους 8 στους 10 απαντούν πως στο θέμα της τραγωδίας των Τεμπών «υπήρξε συγκάλυψη». Ξέρουμε όλοι πως οι δημοσκοπήσεις είναι απλώς μια αποτύπωση της στιγμής, αλλά τα δημοσκοπικά ευρήματα των τελευταίων ημερών συμφωνούν, η κοινή λογική λέει πως το μεγαλύτερο μέρος γέρνει προς την εκδοχή της «συγκάλυψης». Κι αυτό δεν γυρίζει εύκολα, όσο κι αν επιχειρούν πολλοί να ισχυριστούν το αντίθετο. Όσοι απαντούν στις σχετικές ερωτήσεις των δημοσκοπήσεων προφανέστατα και δεν αποτελούν μόνο ψηφοφόρους ή υποστηρικτές των κομμάτων της αντιπολίτευσης, αλλά ανήκουν σε όλα τα πολιτικά πεδία. Κι αυτό το δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις οι ίδιες. Για να απαντά λοιπόν έτσι ένα τόσο μεγάλο ποσοστό για τα περί «συγκάλυψης», δεν μπορεί παρά να «υπάρχει λόγος σοβαρός».
Η προσπάθεια κάποιων να επιμένουν να στοχοποιούν τους δυνάμει διαδηλωτές στα συλλαλητήρια που οργανώνονται σε δεκάδες πόλεις, εντός κι εκτός συνόρων για τα Τέμπη, είναι, αν μη τι άλλο, αφελής, μάταιη και μάλλον υποτιμητική. Παράλληλα, το να επιχειρείται να ταυτιστεί μια τέτοια μαύρη επέτειος με συγκεκριμένο πολιτικό μήνυμα με μόνο αποδέκτη την κυβέρνηση και την ασκούμενη πολιτική της, ε, κι αυτό ούτε θεμιτό είναι ούτε βρίσκει στέρεο πάτημα στην πραγματικότητα.
Με άλλα λόγια, η ερμηνεία που επιχειρούν να δώσουν κυρίως κυβερνητικά στελέχη, πως η συμμετοχή στα προσεχή συλλαλητήρια «ρίχνει νερό στον μύλο των κομμάτων της αντιπολίτευσης», κι η ερμηνεία από την άλλη ότι το να πάει ο κόσμος στα συλλαλητήρια δείχνει πως «πρέπει να πέσει η κυβέρνηση», αποτελούν ξεκάθαρη απόδειξη ότι δεν έχει καταλάβει καμία πλευρά πως «υπάρχει λόγος σοβαρός» που οδηγεί κατά χιλιάδες τον κόσμο στους δρόμους.
Όλοι αυτοί που κατέβηκαν να διαδηλώσουν σε δεκάδες πόλεις στις 26 Ιανουαρίου έστειλαν καθαρό μήνυμα, χωρίς φωνές, αλλά ηχηρό: «Δεν έχω οξυγόνο»! Δανείστηκαν τη φράση των θυμάτων για να εκφράσουν το πνίξιμό τους, αφού δυο χρόνια μετά κι ενώ έχουν γίνει τα μύρια όσα στην υπόθεση κι εκκρεμούν άλλα τόσα, ομονοούν όλοι -πέρα από κομματικές ή άλλες «ταυτότητες»- ότι πιθανότατα θα «υπάρχει λόγος σοβαρός» που δεν μαθαίνουν τόσον καιρό τώρα όλη την αλήθεια για τη μοιραία νύχτα.
Όσος φόβος κι αν επιχειρείται να διασπαρεί αυτές τις μέρες, κάτι σαν τρέιλερ φοβικό για το τι θα γίνει την ερχόμενη Παρασκευή, εκτιμώ πως δεν θα «περάσει». Όπως επίσης, το να μπει ταμπέλα ότι όλος αυτός ο κόσμος ανήκει στον α’ ή στον β’ κομματικό σχηματισμό, ούτε αυτό θα «περάσει».
Οι μεν και οι δε(ν) της πολιτικής μας ζωής δεν έχουν καταλάβει, δεν θέλουν να καταλάβουν τι συμβαίνει στην κοινωνία. Δεν αντιλαμβάνονται τη ζημιά που προκαλείται στο κοινωνικό οικοδόμημα όταν κλονίζεται καταγεγραμμένα η εμπιστοσύνη του στον θεσμό της Δικαιοσύνης. Επιλέγουν τον εύκολο προσπορισμό πολιτικού κέρδους, την αυθαίρετη πίστωση κομματικού οφέλους από τις κινητοποιήσεις του κόσμου, την ώρα που ο κόσμος στην πραγματικότητα δεν «βλέπει» παρά μόνο τον διπλανό του που σηκώθηκε από τον καναπέ να στηρίξει τους τραγικούς γονείς, μανάδες και πατεράδες σαν εμάς.
Τι έγινε το μοιραίο εκείνο βράδυ, τι προηγήθηκε, τι δεν έγινε για να αποφευχθεί η τραγωδία, τι ακολούθησε για να διαλευκανθεί η υπόθεση, τι χάθηκε ηθελημένα, ποια ολιγωρία εκούσια ή ακούσια σημειώθηκε, ποιος βιάστηκε να συμπεράνει αυθαίρετα πράγματα; Δυο χρόνια είμαστε χαμένοι σε ένα κουβάρι (μη) εξελίξεων κι έτσι «υπάρχει λόγος σοβαρός» που οι περισσότεροι βλέπουν «συγκάλυψη» στην υπόθεση των Τεμπών κι αυτό γεννά οργή κι είναι οργή έναντι όλων, είναι γύρισμα της πλάτης σε όλο το σύστημα.
Αρκετά καθίσαμε στη μπερζέρα περιμένοντας τη Δικαιοσύνη να αποφανθεί. Αρκετές θεωρίες του δεκάρικου (το χτεσινό πόρισμα της Hellenic Train για τα περί «ατυχούς σύμπτωσης», για παράδειγμα) ακούσαμε, αρκετά σοφίσματα καταναλώσαμε. Την ερχόμενη Παρασκευή ο κόσμος θα διεκδικήσει το «οξυγόνο» του, θα διατρανώσει ότι «δεν ξεχνά», θα φωνάξει δυνατά ότι δεν ανέχεται πια ψέμα και ατιμωρησία. Εδώ είμαστε, θα το δούμε.