Τρία στα τέσσερα μείζονα οδικά έργα που περιμένουμε στην περιοχή μας είχε προσφάτως η κυβέρνηση. Χρειάζεται με την ίδια «ζέση» να δει και το τέταρτο, ώστε επιτέλους να αποκτήσουμε στον τόπο μας ικανοποιητικές συνδέσεις και κυρίως ασφαλείς.
Αναφέρομαι στους αυτοκινητοδρόμους κομβικής σημασίας Θεσσαλονίκη – Έδεσσα, Δράμα – Αμφίπολη, Θεσσαλονίκη – Κιλκίς και Χαλάστρα – Εύζωνοι.
Δεν είναι μόνον αυτά τα σημαντικά οδικά έργα που περιμένουμε, αλλά είναι τα πιο κομβικά και θα αναφερθώ επιγραμματικά έστω στη σημασία τους. Το ευτυχές είναι ότι τα πρώτα τρία έχουν δρομολογηθεί και μπορούμε να μιλάμε πια με χρονικούς ορίζοντες ολοκλήρωσης. Παρότι μια τέτοια κουβέντα είναι πάντα επισφαλής, όπως αποδεικνύεται συχνά πυκνά στην πράξη.
Να τα δούμε ένα ένα. Τα πρώτα δυο έργα ουσιαστικά ξεκίνησαν να προωθούνται μαζί και θα κατασκευαστούν και τα δυο με τη μέθοδο ΣΔΙΤ. Να επισημάνουμε τη συμβολή της πρώτης διοίκησης του υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών επί κυβέρνησης Μητσοτάκη, δηλαδή το τοπικό δίδυμο Κώστα Καραμανλή και Γιώργου Καραγιάννη, που τα δρομολόγησαν και τα δύο. Για την πρόοδό τους τα εύσημα στις επόμενες διοικήσεις...
Ο αυτοκινητόδρομος Θεσσαλονίκης – Έδεσσας (περίπου 80 χλμ.) είναι ένα αναγκαίο έργο, είναι το μεγαλύτερο σε προϋπολογισμό από όλα τα παραπάνω και αποτελεί ένα έργο αποκατάστασης ενδοπεριφερειακών συνδέσεων, μεγάλης προτεραιότητας εδώ και δεκαετίες. Η Έδεσσα είναι η μόνη πρωτεύουσα νομού της Κεντρικής Μακεδονίας που δεν συνδέεται με αυτοκινητόδρομο με τη Θεσσαλονίκη. Ο υφιστάμενος δρόμος έχει χαρακτηριστεί ανεπαρκής εδώ και πολλά χρόνια, είναι σε σημεία του εξαιρετικά επικίνδυνος και τα στοιχεία των τροχαίων το αποδεικνύουν, ενώ σηκώνει και πολύ μεγάλο βάρος του μεταφορικού έργου στην Κεντρική Μακεδονία, που σχετίζεται μάλιστα με τον πρωτογενή τομέα, τον βασικό αναπτυξιακό πυλώνα της περιοχής. Δυο παρακάμψεις κι ένα τμήμα χιλιομέτρων είναι ουσιαστικά τα έργα που θα γίνουν για να μετατραπεί η σημερινή απαρχαιωμένη εθνική οδός σε αυτοκινητόδρομο, με πολλαπλές ευεργετικές συνέπειες όχι μόνο για την Πέλλα και την Κεντρική Μακεδονία, αλλά και για την εθνική οικονομία, δηλαδή για τη χώρα.
Ο άξονας Δράμα – Αμφίπολη, μήκους 43 χλμ., αποτελεί ένα διανομαρχιακό και διαπεριφερειακό έργο που έπρεπε να έχει γίνει εδώ και πολλά χρόνια. Γιατί δεν εντάχθηκε ποτέ στους σχεδιασμούς προηγούμενων κυβερνήσεων με προτεραιότητα δεν μπορώ να το γνωρίζω. Αλλά η αξία του είναι αναντίρρητη και έχει αντίστοιχα οφέλη αίροντας μάλιστα αποκλεισμούς συνδέσεων δεκαετιών, οι οποίοι ήταν και παραμένουν παράλογοι. Σέρρες και Δράμα δεν μπορεί να είναι δυο νομοί που στην καρδιά και τον Βορρά τους δεν συνδέονται. Και μάλιστα δυο νομοί με σύνορα, με δυο μεγάλα αστικά κέντρα για δυο Περιφέρειες, της Κεντρικής Μακεδονίας και της Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης, με σημαντικό αριθμό ετήσιων μετακινήσεων και επίσης με σπουδαίο μεταφορικό έργο, ικανό με έναν δρόμο να στηρίξει τοπικές οικονομίες, που μέχρι σήμερα είναι στο περιθώριο του ανταγωνισμού, εξαιτίας της ανυπαρξίας της συγκεκριμένης σύνδεσης. Στον ίδιο άξονα «κουμπώνει» και η μικρότερη, αλλά ίδιας σημασίας παρέμβαση στη σύνδεση Νιγρίτας – Σοχού, που επίσης είναι σε εξέλιξη.
Οι δυο αυτοί οδικοί άξονες, μετά την πρόοδο στις διαγωνιστικές διαδικασίες τους, είναι πλέον θέμα μηνών να αποκτήσουν ανάδοχο και να συμβασιοποιηθούν, δηλαδή να αρχίσουν οι εργασίες κατασκευής τους. Και σε βάθος τεσσάρων χρόνων (πάνω – κάτω) να έχουν ολοκληρωθεί και να αποτελούν μέρος της καθημερινότητας των πολιτών. Και στον δεύτερο άξονα τα ζητήματα ασφάλειας είναι επίσης μια επαρκής αιτία για την ανάγκη κατασκευής του... Το βλέμμα συνεπώς στο 2030.
Ένα στοιχειωμένο έργο, αυτό της σύνδεσης Άσσηρος – Νέα Σάντα, μπαίνει επίσης σε ρότα ολοκλήρωσης. Στην περίπτωση αυτή μιλάμε για μια κακή εργολαβία, που πήγε πίσω για πολλά χρόνια το συγκεκριμένο τμήμα, το οποίο είναι μέρος του συνολικού αυτοκινητοδρόμου Θεσσαλονίκης – Κιλκίς – Δοϊράνης, ο οποίος άλλωστε έχει κατασκευαστεί και χρησιμοποιείται ήδη εδώ και χρόνια. Ο βραχνάς του συγκεκριμένου τμήματος κρατάει εδώ και 15 χρόνια. Έπειτα από πολλές προσπάθειες να ολοκληρωθεί με την πρώτη και με τη δεύτερη εργολαβία αποδείχτηκε ότι ο μόνος τρόπος για να ολοκληρωθούν αυτά τα 12 χλμ., που είναι εξαιρετικά κρίσιμα, διότι είναι αυτά που εξυπηρετούν και τις δύο ΒΙΠΕ της περιοχής, ήταν το «φτου κι απ' την αρχή». Δηλαδή, η επαναδημοπράτηση του έργου. Αυτή έγινε εν μέσω θέρους και τελικά στο πρώτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου θα έχουμε και τις προσφορές στον σχετικό διαγωνισμό για την κατασκευή του. Με την... τρίτη δηλαδή υπάρχει πλέον η προοπτική να ολοκληρωθεί ένα «γεφύρι της Άρτας» μέχρι τον Φεβρουάριο του 2027.
Οι τρεις αυτοί δρόμοι συνιστούν το νέο πλαίσιο συνδέσεων στην περιοχή μας. Υπερτοπικών συνδέσεων, που λείπουν χρόνια στερώντας μάλιστα ανάπτυξη από σημαντικές παραγωγικές περιοχές του τόπου μας.
Οι αρμόδιοι και κυρίως η κυβέρνηση οφείλουν να παρακολουθήσουν στενά την υλοποίηση των συγκεκριμένων έργων, προκειμένου να μην ξεφύγουν από τα χρονοδιαγράμματα υλοποίησης. Διότι έτσι κι αλλιώς με καθυστέρηση θα γίνουν...
Όπως οφείλει να προχωρήσει επιτέλους και την τέταρτη σύνδεση της Χαλάστρας με τους Ευζώνους. Μιλάμε για ένα έργο βιτρίνας και ουσίας για τη χώρα κι όχι για την Κεντρική Μακεδονία ή για δυο νομούς. Μιλάμε για μια από τις σημαντικότερες, αν όχι τη σημαντικότερη πύλη εισόδου οδικώς στη χώρα μας και αντιστοίχως εξόδου. Από τη στιγμή μάλιστα που προσφάτως ανακοινώθηκε η αναβάθμιση του συνοριακού σταθμού των Ευζώνων είναι προφανές ότι και ο δρόμος 40 χλμ. που τον συνδέει με τη χώρα δεν μπορεί να παραμείνει στο σημερινό κακό χάλι και με τη σημερινή επικινδυνότητα. Οφείλει η σύνδεση να προτεραιοποιηθεί. Αποτελεί άλλωστε και δέσμευση της κυβέρνησης, έπειτα από τόσες και τόσες διαμαρτυρίες των κατοίκων της περιοχής του Πολυκάστρου και των υπόλοιπων περιοχών που συνδέει. Είναι αυτονόητη η σκοπιμότητα του έργου και η αναγκαιότητά του. Όπως αυτονόητη είναι και η απαραίτητη ιεράρχησή του ως πρώτης προτεραιότητας και εθνικής σημασίας.
Ελπίζω η κυβέρνηση να κάνει το τέσσερα στα τέσσερα στα συγκεκριμένα έργα, τα οποία δεν έχουν μόνο χαρακτήρα συνδεσιμότητας και ασφαλούς μετακίνησης, αλλά και χαρακτήρα αναπτυξιακό. Δεν είναι απλώς τέσσερις δρόμοι, αλλά τέσσερα αναπτυξιακά έργα υποδομής, των οποίων οι θετικές επιπτώσεις θα φανούν όχι μόνο στην τοπική και περιφερειακή οικονομία, όχι μόνο στο εισόδημα (και πρωτίστως τη σωματική ακεραιότητα) χιλιάδων κατοίκων, αλλά στην ίδια την εθνική οικονομία, στην ίδια την εθνική ανάπτυξη. Και δεν είναι υπερβολή.