Η πάροδος τεσσάρων μηνών από την εκλογική επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, που εκφράστηκε με το σύνθημα «πρώτη φορά Αριστερά» -αμφισβητώντας την «αριστεροφροσύνη» του ΠΑΣΟΚ, καίτοι το μεγαλύτερο ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ από το ΠΑΣΟΚ προέρχεται- είναι βέβαιο πως μετρίασε τον αρχικό ενθουσιασμό των υποστηρικτών του.
Το μέγεθος των προβλημάτων της πραγματικής ζωής σε όλες τις εκφάνσεις της, η απουσία πείρας σε διοίκηση οποιασδήποτε μορφής, αλλά και η έλλειψη -περιέργως- προετοιμασίας για την ανάληψη της εξουσίας, είναι τα κυριότερα αίτια που το κράτος πορεύεται με «αυτόματο πιλότο».
Είναι αναμφισβήτητο γεγονός, πως η Αριστερά παίζει το μέλλον της. Η επιτυχία θα την διατηρήσει στην εξουσία επί μακρόν, επειδή θα προϋποθέτει αφενός απομάκρυνση από τις ακραίες θέσεις που εκφράζονται από μια ασήμαντη αριθμητικώς, αλλά κινούμενη με δυναμισμό, μειοψηφία, αφετέρου θα εκλείψει και ο φόβος που διακατέχει τους αστούς από τις μέχρι σήμερα ενέργειες της Αριστεράς, πολλώ μάλλον από τις προθέσεις της.
Ο κ. Τσίπρας δύσκολα θα απαλλαχτεί από τους ακραίους του κόμματός του. Μπορεί βεβαίως να προκηρύξει εκλογές και με το δικαίωμα που του δίνει ο νόμος να καταρτίσει λίστες, έχει την δυνατότητα να αποκλείσει όσους τον εμποδίζουν, όπως επίσης μπορεί και χωρίς εκλογές να προβεί σε διαγραφές, όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου, που αποκεφάλισε χιλιάδες στελέχη και μέλη του ΠΑΣΟΚ.
Όμως, ο κ. Τσίπρας δεν διαθέτει την ηγετική προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου. Πολύ περισσότερο δεν προσομοιάζει και με τον Λένιν, ο οποίος πολύ «υπέφερε» κατά τα πρώτα χρόνια της Οκτωβριανής Επανάστασης, από τους ζωηρούς μπολσεβίκους και τους συμμάχους του αναρχικούς, οι οποίοι δεν είχαν αντιληφθεί ότι υπηρετούσαν ένα αντιδημοκρατικό ολοκληρωτικό σύστημα. Χρειάστηκε να συγκρουστεί μαζί τους σκληρά.
Ο κ. Τσίπρας τι θα κάνει; Θα στείλει τα ΜΑΤ εναντίον των πρώην συντρόφων του, οι οποίοι αποκλεισμένοι από την εξουσία, που μόλις πρόφτασαν για λίγο να γευτούν, θα κάνουν το παν για να επανέλθουν; Αν δεν το πράξει, θα χάσει την εμπιστοσύνη των αστών, οι οποίο θέλουν το κράτος να τους προστατεύει και όχι να στρέφεται εναντίον τους.
Πώς όμως μπορεί να επιτύχει το πείραμα της διακυβέρνησης από την -παρούσα- Αριστερά, όταν κατέστη πλέον ολοφάνερο πως τα επίλεκτα στελέχη που τοποθετήθηκαν σε υπουργεία και κυβερνητικούς οργανισμούς, επιχειρούν επί ματαίω να προσαρμόσουν τα παρωχημένα ιδεολογήματά τους με την σκληρή πραγματικότητα; Είναι εύκολο στις συντροφικές συνάξεις να αναπτύσσεις ιδεατά προγράμματα διακυβέρνησης, τα οποία όμως εμπρός στην επίλυση των προβλημάτων της καθημερινότητας είναι αδύναμα να προσφέρουν λύσεις.
Και πώς να προσφέρουν, όταν επιχειρείται η εφαρμογή ιδεολογημάτων που η πρακτική τα κατέστησε αποτυχημένα σε έναν κόσμο που η ιδιωτικοποίηση των πάντων λατρεύεται ως θρησκεία; Δεν συναντιούνται πουθενά αυτές οι δυο πρακτικές. Το πλέον δε δυσάρεστο είναι, πως οι κατέχοντες την εξουσία είναι υπόλογοι για την προηγούμενη στάση τους. Όταν φερ’ ειπείν πλειοδοτούσαν με το ΚΚΕ εάν ο κατώτατος βασικός μισθός θα είναι στα 1.100 ή 1.200 ευρώ (δεν λησμονήθηκαν αυτά τα αιτήματα) πρέπει να εξηγήσουν, εάν είχαν γνώση πως και ο υπάρχων τότε κατώτατος μισθός δινόταν από τα δανεικά και όχι από την παραγωγική δραστηριότητα των πολιτών. Εάν δεν είχαν γνώση, τότε πώς δικαιούνται σήμερα να πολιτικολογούν και να αναλαμβάνουν την σωτηρία της χώρας; Εάν είχαν γνώση, τότε σκοπίμως παραπλανούσαν τον ελληνικό λαό, επιδιώκοντες με ψευδολογήματα να κατακτήσουν την εξουσία. Όποιο από τα δύο να συμβαίνει, δεν γνωρίζω ποιο είναι το χειρότερο.
Εκείνο δε που σε καμιά περίπτωση δεν θέλω να πιστέψω ότι συμβαίνει, είναι η σκοτεινή άποψη μαρξιστών, ότι για να «οικοδομηθεί η πραγματική δημοκρατία» (αυτή δηλαδή της Αλβανίας του Χότζα, της Ανατ. Γερμανίας του Χόνεκερ, της Ρουμανίας του Τσαουσέσκου, και σήμερα της Βόρειας Κορέας) πρέπει να καταστραφεί το αστικό κράτος και στα ερείπιά του να κτισθεί ο «υπαρκτός σοσιαλισμός». Αλίμονο, εάν κάποιοι το αποδέχονται αυτό συνειδητά, και οι ακατανόητες αποφάσεις τους οφείλονται σ’ αυτήν την δοξασία.
Ο Μακεδών