Δέκα χρόνια… περίμενε να αποταχθεί από την ΕΛΑΣ ο αστυνομικός φρουρός του διαβόητου Α.Τ. Αγίων Αναργύρων, μπροστά στη σκοπιά του οποίου ξεψύχησε η 28χρονη Κυριακή από το μαχαίρι του πρώην συντρόφου της. Ο φρουρός είχε καταδικαστεί σε 8 χρόνια φυλάκιση για υποβοήθηση κυκλώματος διακίνησης παράτυπων μεταναστών, αλλά παρέμενε παρόλα αυτά κανονικά στην Ελληνική Αστυνομία,αφού οι διαδικασίες για την απόταξή του είχαν μεν προχωρήσει, ωστόσο κάπου κολλούσαν. Κι εμείς τον πληρώναμε και τον πληρώνουμε κανονικά, για να μας φυλάει…
Η περίπτωση του αστυνομικού φρουρού με καταδίκη στην πλάτη δεν είναι η μοναδική. Υπάρχουν καμιά 100ριά ακόμη συνάδελφοί του που έχουν καταδικαστεί και υπηρετούν ακόμη στο σώμα της ΕΛΑΣ. Και μιλάμε πάντα για βαριά αδικήματα, κακουργηματικού χαρακτήρα. Γιατί τα ψιλά, τα ελαφριά, δεν ξέρουμε πόσα είναι. Και οι αποτάξεις αυτών είναι ακόμη σε εκκρεμότητα. Η δε λύση που προκύπτει κάθε φορά είναι η εξής: η υπηρεσία μεταθέτει τον αστυνομικό από το αστυνομικό τμήμα όπου υπηρετούσε σε κάποιο άλλο και η ζωή συνεχίζεται! Τότε μιλάμε βέβαια για ξήλωμα του τμήματος, αλλά κουβέντα δεν γίνεται για το ότι πάνε και τον… ράβουν κάπου αλλού. Ο εν λόγω αστυνομικός είχε καταδικαστεί στην υπόθεση της μεταφοράς μεταναστών μέσω αεροδρομίων, αλλά, εάν θυμάμαι καλά, την τελευταία φορά που πέρασα από τους Αγίους Αναργύρους δεν είχαν… αεροδρόμιο. Οπότε ούτε γάτα ούτε ζημιά. Κι έγινε το φονικό μπροστά του. Αυτός ήταν stand by κυριολεκτικά.
Το πώς το χάσαμε ως κοινωνία ένα 28χρονο κορίτσι, την Κυριακή, και προστέθηκε κι αυτό στη λίστα με τις γυναικοκτονίες στη χώρα μας, το έχουμε μάθει. Έχουμε ακούσει τόσα πολλά, πραγματικά εξοργιστικά. Η Κυριακή όμως ξεψύχησε, γιατί πολύ απλά εμπιστεύτηκε το σύστημα προστασίας του πολίτη. Πήγε, το κατήγγειλε, αλλά της είπαν τα γνωστά περί ταξί και περιπολικού κι ο μακελάρης τη δολοφόνησε και μάλιστα πισώπλατα.
Το ντόμινο με τις αδιανόητες ενέργειες που έκαναν -ή που δεν έκαναν, σωστότερα- εκεί στους Αγίους Αναργύρους και στο Κέντρο της Άμεσης Δράσης προκαλεί ολοένα και περισσότερο θυμό. Σκεφτείτε πως ούτε καν τα στοιχεία της καταγγέλλουσας -εν ζωή μέχρι εκείνα τα λεπτά- δεν καταγράφηκαν στο βιβλίο συμβάντων, καθήκον για το οποίο εμείς πληρώνουμε την Αξιωματικό Υπηρεσίας. Πήγε η Κυριακή, τους κατήγγειλε την αγωνία της, τους φόβους της, ζήτησε προστασία ως πολίτης αυτού του κράτους ροντέο κι ούτε το όνομά της δεν σημείωσαν… Τώρα όλοι μαζί, μια εξάδα στελεχών της αστυνομίας που συνθέτουν το μωσαϊκό της ανευθυνότητας στο συγκεκριμένο Α.Τ., κάνουν επαγγελματικό κοινωνικό τουρισμό, μιας και μετατέθηκαν σε άλλα τμήματα και υπηρεσίες της αστυνομίας. Ναι, για εκεί δεν έκαναν, αλλά θα κάνουν αλλού σωστά τη δουλειά τους. Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε, όπως έγραφε κάποτε κι ο Πιραντέλο.
Δυστυχώς, η Κυριακή θάφτηκε στα 28 της στα Άνω Λιόσια. Η περίπτωσή της ξέθαψε μια σειρά από παθογένειες που καταδεικνύουν πως το κράτος μας και πολλοί από όσους το υπηρετούν κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου. Ωχαδερφισμός, πάρε από μπροστά μου την ευθύνη και πήγαινέ την παρακάτω, φύγε κακό από μπροστά μου ένα πράμα. Γιατί το πρώτιστο ήταν πως δεν τηρήθηκε κανένα πρωτόκολλο για την αντιμετώπιση ενός τέτοιου περιστατικού έμφυλης βίας. Και στην επόμενη ανάγνωση, φαίνεται πως δεν υπήρξε ούτε ένα… ψίχουλο ενσυναίσθησης, ατομικής υπευθυνότητας, ανθρωπιάς.
Μόνο για να μην παρεξηγούμαστε, επ’ ουδενί δεν πρέπει να πάρει η μπάλα όλους τους υπηρετούντες την ΕΛΑΣ. Πολλοί και ιδρώνουν τη φανέλα και δίνουν και τη ζωή τους, για να είμαστε, στο μέτρο που τους αναλογεί, όλοι εμείς οι υπόλοιποι ασφαλείς. Αλλά, δεν είναι αρκετό σήμερα, εν έτει 2024, και μετά από συνεχή πορεία σχεδόν πέντε ετών στη διακυβέρνηση της χώρας από το ίδιο κόμμα να ακούμε από πρωτοκλασάτους υπουργούς πως χρειάζεται να γίνει επανίδρυση της ΕΛΑΣ. Γιατί δεν την επανιδρύαμε νωρίτερα; Ας αφήσουμε τις βαρύγδουπες επικοινωνιακές ατάκες και ας δούμε πραγματικά τι φταίει και γιατί χάσαμε την Κυριακή, ώστε να μην ξαναχάσουμε άλλη.
Το να αναφέρει χτες στο εβδομαδιαίο του απολογιστικό ραπόρτο ο πρωθυπουργός πως «είναι αδιανόητο να πέφτει νεκρή μια νέα γυναίκα από το χέρι του πρώην συντρόφου της λίγα μέτρα από το αστυνομικό τμήμα, στο οποίο κατέφυγε για να ζητήσει προστασία από αυτόν. Μας πόνεσε και μας εξόργισε όλους, εμένα πρώτο», ειλικρινά δεν φτάνει. Δείχνει ενσυναίσθηση, εδώ όμως χρειαζόμαστε και την πολιτική απόφαση για να διορθωθούν αυτά που πρέπει. Μέσα στην εβδομάδα βέβαια είδαμε και τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη να κάνει… σεμινάρια διαχείρισης τέτοιων καταστάσεων σε 2.500 αξιωματικούς μέσω τηλεδιάσκεψης. Αναλαμβάνει δηλαδή επιχειρησιακά ο υπουργός να φέρει σε πέρας το έργο της αναδιάταξης της υπηρεσίας;
Να δεχτούμε πως πολλές γυναίκες σώθηκαν από την επέμβαση αστυνομικών πανελλαδικά. Να δεχτούμε πως το panic button θα επεκταθεί σε περισσότερες περιοχές της χώρας. Να μην δεχτούμε όμως με τίποτα κινήσεις και ενέργειες που γίνονται για λεζάντα, για τις ανάγκες μιας φωτογράφισης. Η Ελληνική Αστυνομία και συνολικά το κράτος πρέπει να πατήσουν το δικό τους panic button και αφενός να προστατευτούν οι ίδιοι, αφετέρου να προστατεύσουν τους πολίτες. Όλους μας.