Πώς να βγάλει συμπέρασμα ο μέσος ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας μ’ αυτά που ακούει και διαβάζει σχετικά με το ιδεολογικό στίγμα του κόμματός του; Οι προσεγγίσεις που γίνονται σχετικώς με τον φιλελευθερισμό του κ. Μητσοτάκη είναι αλληλοσυγκρουόμενες.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ «κατηγορούν» τον κ. Μητσοτάκη ακόμη και ως νέο-φιλελεύθερο, δηλαδή άκρατο καπιταλιστή, ενώ οι περισσότεροι αναλυτές θεωρούν πως θα «λεηλατήσει» τον χώρο του Κέντρου. Κι εδώ προκαλείται η σύγχυση. Τι ακριβώς πρεσβεύει ο κ. Μητσοτάκης.
Η αλήθεια είναι πως η έλλειψη πολιτικής γνώσης στην Ελλάδα δημιουργεί συγχύσεις. Το Κέντρο -απροσδιόριστος χώρος στην πολιτική επιστήμη- θεωρείται ότι αποτελεί έναν συγκερασμό απόψεων της Δεξιάς και της Αριστεράς. Σε κάποιες περιπτώσεις -ιδιοκτησία, εξωτερική πολιτική…- ακολουθεί την Δεξιά. Αλλά εκφράζει αρκετή ανοχή στα συνθήματα της Αριστεράς περί κοινωνικού κράτους, ενώ η Δεξιά εφαρμόζει σκληρή πολιτική προς τους Αριστερούς. Κάπως έτσι θα μπορούσε να το προσδιορίσει κάποιος.
Όμως, μ’ αυτά τα κριτήρια, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, με το κόμμα των Φιλελευθέρων ήταν Κεντρώος; Ήταν αυτός που πρώτος άνοιξε τα ξερονήσια στην Ελλάδα για τους πολιτικούς του αντιπάλους, και αυτός που ψήφισε το Ιδιώνυμο, τον πιο αυστηρό νόμο εναντίον των κομμουνιστών που ψηφίστηκε ποτέ στην Ελλάδα. Μάλιστα, ο υπουργός του Γεώργιος Παπανδρέου ήταν ο εμπνευστής του νόμου που απαγόρευε να διδάσκουν στα σχολεία οι «εμφορούμενοι υπό της κομμουνιστικής ιδεολογίας».
Ακόμη δε, το ανεκτικό προς τους Αριστερούς Κέντρο, είναι αυτό που κατατρόπωσε τους κομμουνιστές του ΚΚΕ, πολεμώντας τους από τη λήξη του πολέμου έως και το 1949 με την τελική συντριβή τους στον Γράμμο. Μάλιστα, ο Γεώργιος Παπανδρέου τοποθετήθηκε πρωθυπουργός από τους Βρετανούς μετά την αποχώρηση των Γερμανών, και εμπόδισε τους κομμουνιστές να καταλάβουν την Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1944. Είχε δε αποκαλέσει το ΚΚΕ «κόμμα της προδοσίας και του εγκλήματος».
Η Μακρόνησος, ο Άη-Στράτης, η Ικαρία, η Γιάρος από Κεντρώους πολιτικούς μετατράπηκαν σε τόπους εξορίας και «φρονηματισμού». Περί ποίας ανοχής επομένως γίνεται λόγος, και πού βρίσκεται η «σκληρότητα» της Δεξιάς;
Είναι προφανές πως κάποιοι θα θεωρήσουν τον κ. Μητσοτάκη Κεντρώο, επειδή στάθηκε απέναντι στην Λαϊκή Δεξιά. Μα, απέναντί της στάθηκε και ο φιλελευθερισμός - καπιταλισμός. Οι κ.κ. Μάνος και Τζήμερος, που δείχνουν κατενθουσιασμένοι με την επικράτηση του κ. Μητσοτάκη, Κεντρώοι είναι;
Την μεγαλύτερη σύγχυση την βρίσκει κανείς στους Κρητικούς ψηφοφόρους, οι οποίοι στην πλειονότητά τους δηλώνουν Φιλελεύθεροι, λόγω του Ελευθερίου Βενιζέλου, αλλά και Σοσιαλιστές λόγω του Ανδρέα Παπανδρέου. Πρεσβεύουν δηλαδή ένα καινοφανές πολιτικό σύστημα του… Σοσιαλιστικού Καπιταλισμού. Ερμήνευσαν, όπως και οι περισσότεροι Έλληνες, τον Φιλελευθερισμό ως την ιδεολογία των Ελευθέρων ανθρώπων, επειδή σκοπίμως κανείς δεν τους εξήγησε ότι πρόκειται για Ελευθερία του Εμπορίου, δηλαδή το καπιταλιστικό σύστημα σε κάποια ήπια μορφή, σε αντίθεση με το νεοφιλελευθερισμό που είναι άκρατος.
Εκείνο που είναι βέβαιο, είναι πως ο κ. Μητσοτάκης δεν είναι κρατιστής, ώστε τίθεται απέναντι και στην Σοσιαλδημοκρατία και στην Λαϊκή Δεξιά. Θεωρώντας τον οι ψηφοφόροι Κεντρώο, βεβαίως περιορίζουν το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι, γι’ αυτό και ανησυχούν. Αφήνει όμως χώρο στα δεξιά του, με αποτέλεσμα η έλλειψη Δεξιού κόμματος να στείλει ψηφοφόρους στην Χρυσή Αυγή.
Όλα αυτά, υπό την προϋπόθεση πως δεν λαμβάνονται υπόψη οι επιθυμίες εξωθεσμικών ιθαγενών κέντρων, ούτε αλλοδαπών που μεταφέρουν την αμερικανογερμανική διένεξη, και στην Ελλάδα.
Ο χρόνος θα δείξει.