Είπε ο πρωθυπουργός πως η όλη διαδικασία παραχώρησης τηλεοπτικών αδειών, θα πείσει τους ξένους επενδυτές να έλθουν την Ελλάδα. Με εντυπωσιάζει το γεγονός, ότι βλέπει τα πράγματα ανάποδα, ή σκοπίμως διαστρεβλώνει την πραγματικότητα. Πιστεύει πράγματι ότι θα έρθει κάποιος επενδυτής να κλειστεί σ’ ένα δωμάτιο για 66 ώρες, προκειμένου να διαθέσει χρήματα επενδύοντας στην Ελλάδα, με όλη την ανασφάλεια που υπάρχει και την απέχθεια που έχει το κυβερνητικό κόμμα στην ιδιωτική επιχειρηματικότητα;
Και μη πει κάποιος, ότι θα ακολουθηθεί άλλη διαδικασία σε καινούργιους διαγωνισμούς, που θα την καταστήσει ελκυστική στους επενδυτές. Αν συμβεί αυτό θα είναι διαβλητή, κατά την κυβερνητική αντίληψη. Επειδή ο συμπρωθυπουργός Ν. Παππάς επέλεξε αυτήν, και όχι άλλη, λόγω του ότι είναι αδιάβλητη. Όλες οι άλλες είναι λίγο-πολύ διαβλητές. Προφανώς και όσες διεξήγε μέχρι σήμερα το ΤΑΙΠΕΔ, που θα πρέπει να τις ακυρώσει.
Εκεί καταλήγει ο ερασιτεχνισμός, η εκδικητικότητα και η προσπάθεια χειραγώγησης των ΜΜΕ.
Αρκετοί υποστήριξαν εχθές, ότι με τον τρόπο που επέλεξε ο Ν. Παππάς να ευτελίσει τους επιχειρηματίες και να αποδείξει εις εαυτόν και συντρόφους ότι το κυβερνητικό κόμμα είναι αποφασισμένο να επιβάλλει στην οικονομική και κοινωνική ζωή του τόπου τα δικά του ιδεολογήματα, υπήρξε μια νίκη της πολιτικής επί της οικονομίας.
Είναι αλήθεια, όπως άλλωστε και παλαιότερα ανέφερα σ’ αυτήν την στήλη, ότι από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 άρχισε σιγά-σιγά να υφίστανται στρέβλωση τα πολιτεύματα ανά την υφήλιο, όπως λειτουργούσαν από αρχαιοτάτων χρόνων. Μέχρι τότε, η πολιτική ήταν εκείνη που ρύθμιζε τα της οικονομίας και καθόριζε τους κανόνες της επιχειρηματικότητας. Με την επικράτηση όμως των θέσεων της σχολής του Σικάγο με εκφραστή τον Νομπελίστα Μίλτον Φρίντμαν, άρχισαν τα πράγματα να αντιστρέφονται και οσημέραι εξασθενεί η πολιτική, τόσο ώστε να αναφερόμαστε πλέον στους πολιτικούς ως "διαχειριστές της εξουσίας", η οποία τους δίδεται από ισχυρά εξωθεσμικά οικονομικά κέντρα.
Στην περίπτωσή μας όμως, δεν μπορεί να συμβαίνει έτσι, επειδή απλούστατα, την ίδια άποψη περί καταλυτικού ρόλου της οικονομίας επί της πολιτικής και κοινωνικής ζωής έχει και ο μαρξισμός. Δεν κάνω τυχαία λόγο συχνά ότι καπιταλισμός και μαρξισμός συναντιούνται σε πολλά επίπεδα και συμπορεύονται. Στο πρόσφατο πρωτοφανές έως πρωτόγονο επεισόδιο με την διάθεση των τηλεοπτικών αδειών, το κίνητρο είναι μεν πολιτικό, αλλά εδράζεται επί προσωπικής βάσεως.
Η εχθρότητα της κυβέρνησης για την ιδιωτική επιχειρηματικότητα δεν επιδέχεται αμφιβολίας. Όσοι έχουν εντρυφήσει στον τρόπο σκέψης και δράσης των μαρξιστών, ιδία των αριστεριστών, γνωρίζουν πως η προσπάθεια κατατείνει στην οικοδόμηση του σοσιαλιστικού (κομμουνιστικού) κράτους επί των ερειπίων του αστικού. Και είναι φυσικό να το επιδιώκουν αυτό, αφού το αστικό κράτος και ο αστικός τρόπος ζωής, δεν μπορεί να συμβιβαστεί με το κομμουνιστικό. Άρα, πρέπει να γκρεμιστεί.
(Υπήρξε μάλιστα και το εξής "χαριτωμένο" με τον Μάο, που όταν ρωτήθηκε πώς συμβιβάζει τον κομμουνισμό με την εκβιομηχάνιση της Κίνας πάνω σε αστικά πρότυπα, φέρεται να απάντησε, ότι η Κίνα επειδή δεν είχε ποτέ καπιταλισμό, προκειμένου α επικρατήσει ο μαρξισμός πρέπει να έχει κάτι να συντρίψει. Ίσως γι’ αυτό και η "κομμουνιστική" Κίνα λειτουργεί σήμερα με πλήρες καπιταλιστικό μοντέλο, ώστε όταν αποφασίσει να μεταλλαχθεί σε δικτατορία του προλεταριάτου, να έχει αστούς να πολεμήσει!).
Δεν είναι επομένως ο Ν. Παππάς εχθρός της οικονομίας την οποία προσπάθησε να "χαμηλώσει" προς όφελος της πολιτικής. Είναι εχθρός της συγκεκριμένης οικονομικής πολιτικής του δυτικού κόσμου. Άλλωστε, δεν είναι και εναντίον όλων των επιχειρηματιών. Δεν είναι άγνωστες στα δημοσιογραφικά γραφεία οι σχέσεις με επιχειρηματίες, που δεν θα έλεγε κάποιος πως είναι και πρότυπα αδιάφθορων.
Πού οδηγεί αυτή η πολιτική; Μεταφέρω μια παράγραφο από χθεσινό δημοσίευμα της Voria.gr.: «Τελικώς, το "γράμμα από το Μπακού", ήρθε. Και πιο συγκεκριμένα από τη Socar. Μιλήσαμε με πηγές της αζέρικης εταιρείας, σχετικά με το μέλλον της αποκρατικοποίησης του ΔΕΣΦΑ. Τι ενδιαφέροντα πράγματα μας είπε; Μεταξύ άλλων, ότι: Α) η επένδυση έχει καταστεί πλέον οικονομικά μη βιώσιμη, μετά τις τελευταίες παρεμβάσεις της ελληνικής κυβέρνησης». Και οι Αζέροι αποχωρούν.