Το μακρινό 1978 το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο της χώρας συνέθεταν μόνον τα κρατικά μέσα ενημέρωσης. Τα κρατικά ραδιόφωνα και οι δύο κρατικοί τηλεοπτικοί σταθμοί.
Στη Θεσσαλονίκη υπήρχε μια ολιγομελής ομάδα δημοσιογράφων και τεχνικών που λειτουργούσε ως υποτυπώδες ανταποκριτικό γραφείο για λογαριασμό της κρατικής τηλεόρασης. Η συμμετοχή της στην ενημέρωση ήταν ολιγόλεπτη και μόνον όταν υπήρχε εξαιρετικός λόγος.
Η πόλη μπήκε για πρώτη φορά στο κάδρο της κρατικής ενημέρωσης με αφορμή τον καταστροφικό σεισμό του Ιουνίου του '78. Έκτοτε καθιερώθηκε ειδική αναφορά στο τηλεοπτικό δελτίο καιρού, σχετικά με τις κλιματολογικές συνθήκες της... συμπρωτεύουσας, όπως αρέσκονταν, και ορισμένοι το κάνουν και σήμερα, να αποκαλούν τη Θεσσαλονίκη οι διαμένοντες στο Κλεινόν Άστυ.
Χρειάστηκε να περάσουν δέκα και πλέον χρόνια για να αποκτήσει η πόλη και γενικότερα η Βόρεια Ελλάδα το δικό της, διακριτό στίγμα στον τομέα της Ενημέρωσης με όχημα την ΕΡΤ3. Η πρώτη της εκπομπή βγήκε στον "αέρα" το 1988, ενώ παρήλθαν άλλα πέντε χρόνια για να αποκτήσει, το 1993, την πλήρη θεσμική αυτονομία της.
Τα θυμήθηκα όλα αυτά με αφορμή το χθεσινό μπρίφινγκ του κυβερνητικού εκπροσώπου το οποίο έγινε για πρώτη φορά από τη Θεσσαλονίκη. Μάλιστα ο Γιάννης Οικονόμου σκοπεύει να το καθιερώσει άπαξ μηνιαίως, σε μια προσπάθεια, όπως λέει, να αναβαθμίσει τον ρόλο των περιφερειακών Μέσων Ενημέρωσης.
Προσπερνώ τις χθεσινές εισαγωγικές κοινοτοπίες του κυβερνητικού εκπροσώπου περί του σπουδαίου γεωστρατηγικού ρόλου της Θεσσαλονίκης και της μέριμνας που επιδεικνύει γι' αυτήν η κυβέρνηση και αποδέχομαι ως αγαθές τις προθέσεις του περί υποστήριξης των περιφερειακών Μέσων Ενημέρωσης. Μόνο που αυτό θα πρέπει να αποδεικνύεται με πράξεις και όχι με λόγια. Και οι έως τώρα πράξεις της κυβέρνησης δεν υποστηρίζουν το αφήγημα του κυβερνητικού εκπροσώπου.
Αρκεί να δει κανείς τον διακοσμητικό ρόλο στον οποίο έχει περιορίσει η κυβέρνηση την ΕΡΤ3. Έναν τηλεοπτικό οργανισμό με επαρκέστατο ανθρώπινο δυναμικό, με πολύ καλό εξοπλισμό, ο οποίος όμως έχει περιοριστεί σε ρόλο κομπάρσου· ενός... εύρωστου ανταποκριτικού γραφείου της κρατικής τηλεόρασης. Χωρίς διοίκηση, χωρίς οικονομικούς πόρους, χωρίς δικό του πρόγραμμα, με ελάχιστες εκπομπές, εν ολίγοις δίχως αυτονομία. Αρκείται στα ψίχουλα τα οποία περισσεύουν από τα άλλα δύο κρατικά κανάλια και στην ελεημοσύνη της Λεωφόρου Μεσογείων.
Ένας Οργανισμός με εκατοντάδες εργαζόμενους, με εξοπλισμό εκατομμυρίων ο οποίος δεν μπορεί να αγοράσει ούτε χαρτί υγείας, χωρίς προηγούμενη άδεια της διοίκησης της ΕΡΤ. Πόσω μάλλον να ανταποκριθεί στο ρόλο για τον οποίο είχε ιδρυθεί πριν από τριάντα και πλέον χρόνια· δηλαδή να αναδεικνύει τον πλούτο και τις παθογένειες της ελληνικής περιφέρειας, τους δημιουργικούς ανθρώπους της, τις αρετές και τα ελαττώματά τους, την καθημερινότητά τους.
Αν πράγματι λοιπόν η κυβέρνηση εννοεί αυτά που λέει, αν θέλει όντως να προχωρήσει, πέραν του συμβολισμού της άπαξ μηνιαίως διοργάνωσης του μπρίφινγκ εκτός λεκανοπεδίου, ας ξεκινήσει από την ΕΡΤ3. Εξασφαλίζοντας την οικονομική και προγραμματική αυτονομία της ώστε να πάψει το τρίτο κανάλι να είναι ο φτωχός συγγενής της Ενημέρωσης. Κι αμέσως μετά, ας φροντίσει να βάλει και μια τάξη στο αχανές και άναρχο τοπίο των κάθε λογής περιφερειακών Μέσων. Διαφορετικά, η χθεσινή χειρονομία θα μοιάζει με άλλο ένα καθρεφτάκι, από τα πολλά που μοιράζει δεκαετίες τώρα, κατά τρόπο ενοχικό, αλλά και κουτοπόνηρο, το αθηναϊκό κράτος στη Θεσσαλονίκη.