Αρχίζω από το συμπέρασμα, παρ’ ότι συνηθίζεται να καταγράφεται στο τέλος. Αν το νομοσχέδιο ψηφιστεί ως έχει, ευνοεί ολιγοπωλιακές καταστάσεις, τόσο σε επίπεδο τηλεοπτικών μέσων πανελλήνιας εμβέλειας, όσο και -ιδίως- σε περιφερειακό. Και επαληθεύονται όσοι υποστήριζαν πριν από λίγα χρόνια, ότι θα έρθει η στιγμή να ελέγχεται πλήρως το τηλεοπτικό πεδίο.
Με το κατατιθέμενο νομοσχέδιο, περιορίζεται ασφυκτικώς ο αριθμός των τηλεοπτικών σταθμών πανελλήνιας εμβέλειας, αλλά σε μεγαλύτερο βαθμό ο αριθμός των περιφερειακών σταθμών, που από 100 περίπου που είναι, ζήτημα αν θα μπορέσουν να εκπέμψουν περισσότεροι από 10. Οι 100 σταθμοί είναι πολλοί για να ελέγχονται επαρκώς. Ενώ τους 10 μπορείς όχι μόνο να τους ελέγχεις, αλλά και να τους κατευθύνεις, όπως θα δούμε στη συνέχεια.
Είναι, κατ’ αρχάς, απορίας άξιον το γεγονός ότι θα καθορίζει ο Υπουργός -κατά βούληση- τον αριθμό των αδειών λειτουργίας τηλεοπτικών σταθμών. Η αλήθεια είναι, ότι κατά την εποχή που οι εκπομπές γίνονταν με αναλογικό σήμα, οι συχνότητες ήσαν περιορισμένες. Με την ψηφιακή τεχνολογία όμως, οι συχνότητες είναι σε αριθμό απεριόριστες.
Ως εκ τούτου, δεν υπάρχει τεχνικό πρόβλημα. Ποιος ο λόγος επομένως να καθορίζεται αριθμός λειτουργίας σταθμών; Γιατί ο επιχειρηματίας, που θα πληροί τις προϋποθέσεις που ορίζει ο νόμος, να μη έχει τη δυνατότητα απόκτησης άδειας λειτουργίας;
Ομοίως, ο νόμος θα καθορίζει τον αριθμό εργαζομένων σε κάθε σταθμό. Είναι γνωστό πως η σημερινή κυβέρνηση επιδιώκει την ίδρυση σοβιετικού κράτους, αλλά αυτή η διάταξη δεν έρχεται σε αντίθεση με την ιδιωτική επιχειρηματικότητα; Με ποια λογική καθορίζει νόμος σε ιδιωτική επιχείρηση τον αριθμό υπαλλήλων;
Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι έτσι ικανοποιούνται αιτήματα των «δικών» μας συνδικαλιστών. Όμως ο τιθέμενος αριθμός για τους περιφερειακούς σταθμούς είναι απολύτως απαγορευτικός για την λειτουργία τους, που σημαίνει ότι το αποτέλεσμα δεν θα είναι η πρόσληψη εργαζομένων, αλλά η θέση σε ανεργία όσων ήδη εργάζονται, λόγω πτώχευσης των επιχειρήσεων.
Στη Θεσσαλονίκη, με περισσότερους από 10 τοπικούς και περιφερειακούς σταθμούς, πλην του Δημοτικού TV 100 δεν γνωρίζω να υπάρχει άλλος που να χρησιμοποιεί περισσότερους από πέντε υπαλλήλους. Και συνήθως πρόκειται για πρόσωπα της οικογένειας, ακριβώς επειδή δεν υπάρχει δυνατότητα κάλυψης των εξόδων, τώρα μάλιστα που κλείνουν συνεχώς επιχειρήσεις και οι διαφημίσεις έχουν μηδενιστεί.
Είκοσι υπάλληλοι, και αμειβόμενοι μάλιστα με τις ισχύουσες συμβάσεις των τεχνικών, έχουν έξοδα μισθοδοσίας περί τις 50.000 ευρώ. Τα έσοδα από τις διαφημίσεις είναι ζήτημα αν ξεπερνούν τις 5.000 ευρώ. Ποιοι σταθμοί θα αντέξουν; Μόνον όσοι ιδιώτες έχουν χρήμα προς σπατάλη, ή αποβλέπουν σε άλλα οφέλη. Μπορεί ο κ. Παππάς να απαντήσει στο ερώτημα, ποιος μπορεί να διαθέσει χρήμα, χωρίς να αποβλέπει ούτε στην επιστροφή του, μόλις κλείσουν -βάσει του Νόμου του- οι περιφερειακοί σταθμοί στην Θράκη;
Σε μεγάλους νομούς ίσως λειτουργήσει ένας σταθμός, στηριζόμενος σε αθέμιτες συναλλαγές με τους πολιτικούς της περιοχής. Στην Θεσσαλονίκη όμως δεν θα μείνει ούτε ένας τοπικός ή περιφερειακός σταθμός. Και τούτο διότι η Θεσσαλονίκη, βρίσκεται σε δυσμενέστερη θέση από όλους τους νομούς της χώρας, όχι επειδή δεν υπάρχει πρόθεση αθέμιτης συναλλαγής με πολιτικούς, αλλά επειδή οι πολιτικοί της Θεσσαλονίκης, έχουν πρόσβαση στους πανελλήνιους σταθμούς, και δεν έχουν ανάγκη τους τοπικούς. Αυτός είναι και ο λόγος που αδιαφορούν για το ραδιο-τηλεοπτικό τοπίο της Θεσσαλονίκης.
Το ίδιο και με τις μεγάλες επιχειρήσεις, οι οποίες διαφημίζονται στους πανελλήνιους σταθμούς (είδε ποτέ κανείς διαφήμιση σε τοπικό σταθμό, από Θεσσαλονικιώτικη επιχείρηση, που διαφημίζεται στην Αθήνα; Ούτε ψίχουλο). Προδιαγεγραμμένη επομένως η μοίρα των σταθμών της Θεσσαλονίκης.