Στα προβλήματά της βυθίζεται κάθε μέρα και πιο πολύ η Θεσσαλονίκη. Όλα γνωστά εδώ και χρόνια, όλα με έτοιμες λύσεις, πολλά στην πορεία προς επίλυση, σχεδόν κανένα ολοκληρωμένο. Επί δεκαετίες η πόλη παραμένει ένα τραυματισμένο σώμα, με τις πληγές να όζουν πλέον και το κλείσιμό τους να παραμένει θολό.
Τοπικοί φορείς και Πολιτεία αλληλοκατηγορούνται. Οι εμπλεκόμενες υπηρεσίες τόσες όσες χρειάζεται για να μη λαμβάνεται ποτέ μια τελική απόφαση. Και οι πολίτες απλώς περιμένουν κι αντί να οργίζονται από την απογοήτευση χλευάζουν τους πάντες. Έχουν άδικο;
Μια καταιγίδα δοκιμάζει τις αντοχές της Πυροσβεστικής και των μηχανισμών πολιτικής προστασίας και τοπικής αυτοδιοίκησης. Τα αντιπλημμυρικά έργα είναι ένα από τα ανέκδοτα σε αυτή την περιοχή. Έχουν περάσει δεκαετίες που έχουν καταγραφεί όλα τα ρέματα που θα πλημμυρίσουν κάποια στιγμή, έχουν γίνει δεκάδες μελέτες, έχουν γίνει και κάποιες παρεμβάσεις. Μένουν να γίνουν πολλαπλάσιες. Πλέον δεν υπάρχουν καν τα χρήματα για να γίνουν.
Έργα απαραίτητα για το ευρύτερο πολεοδομικό συγκρότημα, όπως για παράδειγμα η υποθαλάσσια αρτηρία χρυσοπληρώθηκαν για να μη γίνουν. Και κανείς δε μιλάει πλέον γι' αυτά, παρότι η ανάγκη να κλείσει ο δακτύλιος γύρω από το πολεοδομικό συγκρότημα παραμένει.
Η θαλάσσια συγκοινωνία αν δεν είχε αναλάβει κάποια στιγμή την πρωτοβουλία να δρομολογηθεί η σημερινή πιλοτική λειτουργία των σκαφών ο τότε αντιπεριφερειάρχης, Γιώργος Τσαμασλής, ακόμη θα ήταν στα χαρτιά. Η «Εγνατία Οδός ΑΕ» άλλωστε ακόμη ολοκληρώνει τις διαδικασίες για την κανονική θαλάσσια συγκοινωνία. Μας είπαν για το καλοκαίρι, δε μας είπαν για ποιο καλοκαίρι την ετοιμάζουν...
Κοιτώ ξανακοιτώ το Σέιχ Σου διπλασιασμό του δε βλέπω. Περιμένω να γίνουν εκείνα τα 30 και βάλε πάρκινγκ. Καμαρώνω τον ουρανό περιμένοντας ένα τελεφερίκ. Και έναν εξωτερικό περιφερειακό δακτύλιο που τον έχασα κάπου στις διαβουλεύσεις, στις διαμαρτυρίες, στις μελέτες...
Θα πικράνω πολύ κόσμο αν γράψω για ένα μετρό, ένα τραμ, κάποιο δίκτυο ποδηλατοδρόμων και λεωφορειολωρίδων, μια ανάπλαση του παραλιακού μετώπου ή μια γέφυρα τύπου Σαν Φρανσίσκο...
Η Θεσσαλονίκη έχει συγκεκριμένα προβλήματα και αυτά απαιτούν συγκεκριμένες λύσεις. Για να είμαστε όλοι τίμιοι μεταξύ μας πρέπει να συμφωνήσουμε σε αυτές αν θέλουμε να λύσουμε τα προβλήματα, αλλιώς να παραδεχτούμε ότι όλα είναι καλά και δε συντρέχει πρόβλημα.
Αν όμως παραδεχτούμε ότι η πόλη έχει προβλήματα, ξέρουμε τις λύσεις και δεν τις υλοποιούμε πρέπει να συμφωνήσουμε ότι δε θέλουμε να λυθούν. Προφανώς και κάθε λύση έχει κάποιες παράλληλες αρνητικές επιπτώσεις. Κάποιοι θα θιγούν. Είναι δεδομένο. Κάποιοι θα χάσουν τη θέα από το σπίτι τους, κάποιοι θα χάσουν αξία από το οικόπεδό τους, κάποιοι θα χάσουν κόσμο από την επιχείρησή τους, κάποιοι θα χάσουν τα όνειρά τους. Θα κερδίσει όμως η πόλη. Το γενικό συμφέρον των πολιτών, το συμφέρον του τόπου, δεν το σκέφτεται κανείς;
Πολλές φορές έχω προβληματιστεί από τις ενστάσεις που εγείρονται σε κάθε ένα από τα έργα τα οποία κάνουν το πρώτο βήμα για να ξεκινήσουν. Σε πολλές περιπτώσεις δίνω δίκιο σε όσους αντιδρούν, διότι πράγματι κάτι ουσιαστικό χάνουν. Να επιμείνω να γίνονται με καλύτερο τρόπο οι μελέτες των έργων. Και πάλι όμως κάποιοι θα θιχτούν.
Δεν υπάρχει ούτε μια περίπτωση από μια αλλαγή κάποιοι να μη βγουν χαμένοι. Ας συνειδητοποιήσουν αυτό τουλάχιστον οι υπεύθυνοι για να προχωρήσουν ένα βήμα παρακάτω. Διότι στους χαμένους μπορεί να είναι και οι ίδιοι. Ονομάζεται πολιτικό κόστος. Να πας ενάντια στη βούληση του ψηφοφόρου, του κομματικού πελάτη, διότι γνωρίζεις ότι η παρέμβασή σου ωφελεί το κοινωνικό σύνολο και βοηθά την πόλη.
Αυτό μάλλον είναι το μεγαλύτερο αγκάθι στην υλοποίηση πολλών από τα έργα – εκκρεμότητες μιας ζωής της Θεσσαλονίκης. Δε θέλουμε να θίξουμε συμφέροντα. Στη ζωή όμως κανείς δεν έχει επιτύχει να κάνει μια επιλογή από την οποία άπαντες να είναι ευχαριστημένοι. Κατά κανόνα οι επιλογές δυσαρεστούν. Και στο τέλος της ημέρας δεν ψηφίζει ούτε μια γειτονιά, ούτε μια συντεχνία, ούτε κάποιες ομάδες πολιτών. Ψηφίζουν όλοι. Και το κοινωνικό σύνολο είναι ώριμο και ικανό να καταλάβει πότε εξυπηρετείται το μείζον έναντι στο ελάσσον.
Οι υγιείς δυνάμεις (κυρίως οι πολιτικές και αυτοδιοικητικές) αυτής της πόλης οφείλουν να επιχειρήσουν μια διαπροσωπική, διακομματική συμφωνία στα κύρια έργα της πόλης, ώστε να επωμιστούν όλοι μαζί το ανάθεμα όσων αντιδρούν και να κάνουν αυτό το βήμα, που είναι απαραίτητο για να ξεκολλήσουμε από το βούρκο της στασιμότητας.
Όσο αυτό δε γίνεται, τα έργα θα παραμένουν στάσιμα, ανεκτέλεστα, ημιτελή, κακοκατασκευασμένα ή απλές εξαγγελίες και όνειρα κάποιου καλοκαιριού.