Το απίθανο ελληνικό κράτος, που σε λίγα χρόνια ετοιμάζεται για γιορτάσει τους δύο αιώνες της ύπαρξης του, παραμένει κράτος της ταλαιπωρίας. Όχι μόνο διότι δεν έχει να θρέψει τα παιδιά του και αρνείται να παραδεχθεί ότι χρεοκόπησε, αλλά και διότι αποδεικνύει καθημερινά -ακόμη και το 2016- ότι συνιστά έναν αναποτελεσματικό γραφειοκρατικό μηχανισμό, που περισσότερο παιδεύει, παρά εξυπηρετεί. Που είναι ελάχιστα λειτουργικό όχι μόνο σε μεγάλα ζητήματα, όπως είναι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. Ούτε μόνο σε δύσκολα θέματα που απαιτούν σημαντικούς πόρους.
Δυστυχώς, για να υλοποιηθεί ακόμη και το αυτονόητο –σύμφωνα με την απλή λογική και την κοινή αίσθηση- πρέπει να περάσουν χρόνια και χρόνια, να ταλαιπωρηθούν γενιές και γενιές και φυσικά να φτάσει το θέμα στη Βουλή, όπου η παραγωγή νόμων είναι τόσο μεγάλη, διότι μέσω αυτής της οδού ρυθμίζονται απίστευτες λεπτομέρειες της καθημερινότητας και της πραγματικής ζωής.
Το παράδειγμα της ΔΕΘ – Helexpo είναι αποκαλυπτικό, διότι αποτελεί μία ακόμη χειροπιαστή απόδειξη για το πόσα πολλά βήματα πρέπει να γίνουν σε αυτή τη χώρα. Για το πόση ενέργεια και πόσοι πόροι ξοδεύονται χωρίς κανέναν ουσιαστικό λόγο. Για το ότι η Ελλάδα μπορεί να επικαλείται το ευρωπαϊκό κεκτημένο, αλλά ακόμη απέχει αρκετά από αυτό, κάτι που από μόνο του (έπρεπε να) αποτελεί βασική προτεραιότητα του πολιτικού συστήματος και της κοινωνίας.
Όπως έγινε γνωστό ανάμεσα στις διατάξεις του Παράλληλου Προγράμματος, το οποίο ψήφισε η κυβέρνηση το περασμένο Σάββατο, ως αντίβαρο στο 3ο Μνημόνιο, υπάρχει μία που αφορά τη ΔΕΘ και ρυθμίζει λεπτομέρειες για τη δραστηριότητα της εταιρίας, που κανείς δεν πίστευε ότι εκκρεμούσαν. Και κυρίως κανείς δεν μπορεί να καταλάβει γιατί εκκρεμούσαν επί χρόνια. Κατ’ αρχήν με το νέο νόμο περιέχονται στην πλήρη ιδιοκτησία της ΔΕΘ – Helexpo κάποια κτίρια του εκθεσιακού κέντρου της Θεσσαλονίκης, δηλαδή κάποια περίπτερα, που από την εποχή του διαχωρισμού της μίας εταιρίας σε δύο (ΔΕΘ και Helexpo) το 1999, είχαν περιέλθει στο υπουργείο Οικονομικών, πιθανόν χωρίς το ίδιο ούτε να τα θέλει. Ίσως και χωρίς κανείς δικός του αρμόδιος να γνωρίζει το θέμα. Κι επειδή στο νόμο της επανένωσης τους το 2013 κάποιος έγραψε το όνομα της εταιρίας με διαφορετικό τρόπο απ’ ότι το 1999, το Κτηματολόγιο δεν μπορούσε να τα εγγράψει ως ιδιοκτησία της ΔΕΘ – Helexpo. Η γραφειοκρατία σε όλο της το μεγαλείο! Διότι στην πράξη και στους τύπους κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει κανέναν. Ούτε τη Βουλή του 2013 που δεν πρόσεξε τη λεπτομέρεια! Ούτε το Κτηματολόγιο που δεν την ξεπέρασε! Ούτε τη σημερινή διοίκηση της ΔΕΘ που πίεσε για να διορθωθεί το πρόβλημα!. Ούτε την υφυπουργό Μακεδονίας – Θράκης που έλυσε το θέμα μέσω του Κοινοβουλίου! Λεπτομέρεια: η ΔΕΘ – Helexpo διαθέτει μία μετοχή, την οποία κατέχει το υπουργείο Οικονομικών!
Κατά τα λοιπά η ίδια ρύθμιση προβλέπει, ότι η ΔΕΘ – Helexpo, ως εταιρία που κινείται στον ελεύθερο ανταγωνισμό και δεν επιχορηγείται από τον κρατικό προϋπολογισμό, μπορεί να κάνει τις προμήθειες της με το ρυθμό που η ίδια έχει ανάγκη, χωρίς να δεσμεύεται από τις χρονοβόρες προμήθειες του ελληνικού δημοσίου. Επίσης, μπορεί να διαλέγει τους νομικούς και τους λογιστές με τους οποίους θα συνεργάζεται, αλλά και να χρησιμοποιεί εθελοντές και εποχικά εργαζόμενους για να καλύψει τις ανάγκες της. Ταυτόχρονα η εταιρία διεύρυνε τους σκοπούς του καταστατικού της για να μπορεί να κάνει αφιερώματα και θεματικά πάρκα, όπως το Εργοστάσιο Σοκολάτας.
Όλα αυτά είναι απολύτως αυτονόητα, εάν υπολογίζει κανείς το αντικείμενο της ΔΕΘ – Helexpo. Τόσο αυτονόητα που μετά τη νομοθετική ρύθμιση του περασμένου Σαββάτου να δημιουργούνται απορίες για το πώς δούλευε πριν το μαγαζί ή ποια άλλη γραφειοκρατική και απολύτως παράλογη λεπτομέρεια μένει να τακτοποιηθεί!