Και τώρα, τι μέλλει γενέσθαι; Τίποτε απολύτως! Κυριολεκτικώς και για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα δεν πρόκειται να γίνει τίποτε το δραματικόν, διότι δεν πρόκειται φυσικά, να γίνει και τίποτε το ουσιαστικόν, που θα μπορούσε, να επιφέρει οιαδήποτε ουσιαστική βελτίωση στην κακομοιριά μας. Η Ελλάς θα φθίνει, έτσι όπως έφθιναν οι φυματικοί, προ της ανακάλυψης των πρώτων ειδικών φαρμάκων. Και πότε αναμένεται το μοιραίον; Ας το δούμε με λεπτομέρειες.
Όποιος περιμένει, ότι το κλείσιμο της αξιολόγησης θα έχει οιονδήποτε θετικό αντίκτυπο στην πραγματική οικονομία δυστυχώς παραληρεί. Ακόμη σοβαροτέρα είναι η κατάσταση εκείνων, που φαντάζονται, ότι υπάρχουν εξωχώριοι επενδυτές , που θα ανεχθούν το αδειοδοτικό και φορολογικό ελληνικό καθεστώς ή θα αγοράσουν τις οιεσδήποτε ομολογιακές μας εκδόσεις. Μπορεί λοιπόν οι αυξήσεις παντοειδών φόρων και ασφαλιστικών εισφορών, να είναι για φέτος μόνον σταδιακές και να κορυφώνονται μετά την αυγή του 2017 , σίγουρα όμως δεν ευοδώνουν την καταναλωτική διάθεση του κοινού. Η επαναφορά του waiver μπορεί να αυξήσει την ρευστότητα των τραπεζών, πιστεύει όμως κανείς, ότι τούτο θα οδηγήσει σε χαλάρωση των κριτηρίων χρηματοδότησης των μικρομεσαίων επιχειρηματιών;
Μπορεί το κράτος να καλύψει μέρος των ληξιπροθέσμων υποχρεώσεών του, θα οδηγήσει όμως αυτό - εν όψει της επερχομένης λαίλαπας- σε αύξηση της κατανάλωσης και των εγχωρίων επενδύσεων; Φευ, όχι φυσικά!
Τούτο σημαίνει, ότι ακόμη και εάν εφέτος υπάρξει στασιμότης και επιτευχθεί - με το ζόρι και την γνωστή βέβαια στάση πληρωμών- ο στόχος του 0,5% του πλεονάσματος , του χρόνου η ύφεση θα είναι δραματική. Η αδυναμία όμως των Ελλήνων να πληρώσουν τους φόρους και τις ασφαλιστικές εισφορές τους, σε βαθμό απαραίτητο για την κάλυψη των δημοσιονομικών στόχων του Μνημονίου (συλλεκτικότης τουλάχιστον 75%), θα γίνει εμφανής μόνον προς το τέλος του έτους 2017 και θα πιστοποιηθεί επισήμως από την Eurostat μόλις τον Μάρτιο του 2018. Μόνον τότε θα αποκαλυφθεί στη διεθνή κοινή γνώμη η αποτυχία του Προγράμματος, η αδυναμία επιτεύξεως του απαραιτήτου πλεονάσματος των 1,75% για το 2017 και φυσικά των 3,5% για το 2018, άρα και η επικειμένη αδυναμία της χώρας, να ανταποκριθεί στις χρηματοδοτικές της ανάγκες, να εξυπηρετήσει δηλαδή το χρέος της, που φυσικά ουδέποτε έχει ρυθμισθεί.
Τότε θα επέλθει το μοιραίον: Ο κ Τσίπρας θα προκαλέσει εκλογές, όντας πλέον 3 έτη στην εξουσία, με τα γνωστά του κωμικά, περί λήξεως των Μνημονίων κ.ο.κ., όπου και ή θα κερδίσει, οπότε εξερχόμεθα της Ευρωζώνης μετά φανών και λαμπάδων, ή θα χάσει, οπότε και... ξανά/μανά από την αρχή....
Δεν υπάρχει άλλη πιθανότης; Υπάρχουν, δύο:
Η αμέσως επομένη είναι μετά μία ενδεχομένη ρήξη Ευρώπης και Ερντογάν. Η χορήγηση ελευθέρας βίζας, όπως ζητά η Τουρκία , είναι φυσικά αδύνατος. Εάν δεν εφευρεθεί μία προσχηματική ενδιάμεσος λύση, ο Ερντογάν θα προσπαθήσει , να ξανανοίξει τους προσφυγικούς κρουνούς. Τότε θα φανεί εάν το σημερινό αποτέλεσμα των μηδενικών ροών οφείλεται στην πολιτική κλειστών θυρών του Ούγγρου Πρωθυπουργού Β. Όμπαν ή στην δράση της Τουρκικής χωροφυλακής . Στην δευτέρα περίπτωση, ο νέος κατακλυσμός θα έχει εντελώς απρόβλεπτα αποτελέσματα σε Ελλάδα αλλά και Ευρώπη.
Η άλλη περίπτωση εξαρτάται από τις δημοσκοπικές επιδόσεις της CDU/CSU και της AfD την άνοιξη 2017 εν όψει των γερμανικών εκλογών του φθινοπώρου. Εάν η χριστιανοδημοκρατική ηγεσία εκτιμήσει ότι χρειάζεται ένα μήνυμα προς τα δεξιά, ο κ Τσίπρας είναι ένα εύχρηστο πιόνι. Το δεύτερο εξάμηνο του 2017 προβλέπονται υψηλές εκταμιεύσεις του Μνημονίου που θα μπορούσαν άνετα να δικαιολογήσουν μία αυστηρά αξιολόγηση. Ενδεχόμενη εμμονή της τρόικας στα εργασιακά ή την ιδιωτικοποίηση της μικρής ΔΕΗ θα έριχνε την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ εντός εβδομάδων. Ίδωμεν.
ΥΓ: Όσοι έμειναν με απορίες σχετικά με την συνέπεια της αριστεράς πολιτικής του κ Τσίπρα, ας ανατρέξουν στο πρόσφατο άρθρο του κ Κυρίτση περί της εννοίας του ταξικού εχθρού.