Φοβάμαι πως ξαναζούμε στιγμές του περασμένου καλοκαιριού, όπου χρησιμοποιήθηκε το γνωστό τέχνασμα των κατά πάντων επιθέσεων προκειμένου να καλυφθούν οι κυβερνητικές αποτυχίες.
Πέρσι η κυβέρνηση έπεισε αρκετούς ότι «πάλευε» εναντίον των θηρίων του καπιταλιστικού συστήματος, και μάλιστα κατόρθωσε να φέρει το καλύτερο Μνημόνιο (εκείνο που θα έσχιζε με ένα νόμο και ένα άρθρο).
Θα κατορθώσει και αυτή την φορά να φέρει το 4ο Μνημόνιο με τις ίδιες καταστροφικές για τον λαό επιπτώσεις, μετά την «αποκάλυψη» των συνομιλιών Τόμσεν-Βελκουλέσκου; Πολύ το φοβούμαι, λόγω του ότι ευθύς εξ αρχής μερίδα του ξένου Τύπου, με μεγάλη επιρροή, αμφισβήτησε όχι την εγκυρότητα της συνομιλίας, αλλά τον τρόπο μεθόδευσης της όλης υπόθεσης.
Μάλιστα, ο δημοσιογράφος της Wall Street Journal Μάρκους Γουόκερ, υποστηρίζει ότι μάλλον ελληνική πηγή διέρρευσε την συνομιλία του Πολ Τόμσεν με την Ντέλια Βελκουλέσκου στο WikiLeaks. Αναφέρει πως ο τρόπος με τον οποίον έχει γραφεί το επίθετο της Ντέλιας Βελκουλέσκου (VELKOULESKOU αντί Velculescu), καταδεικνύει ότι στην πραγματικότητα το έχουν γράψει ελληνικές υπηρεσίες και μεταφράσθηκε στα αγγλικά με λάθος ορθογραφία. Υπήρξε απάντηση από το Wikileaks: «Αυτό θα ήταν ωραίο, αλλά το έγγραφο και η ορθογραφία (προερχόμενη από τον ελληνικό τύπο) είναι δική μας».
Υπάρχουν στοιχεία, τα οποία είναι περίεργα. Δεν κατάλαβα τι το καινούργιο πρόσθεσε η αποκάλυψη της συνομιλίας, που δεν ήταν γνωστό. Η πίεση που θα ασκήσουν οι δανειστές, με κάποιο πιστωτικό γεγονός μη αποφασισθείσας ακόμη μορφής; Είναι δυνατόν, υπεύθυνοι (;) πολιτικοί να μη γνωρίζουν ότι υπάρχει αυτό το ενδεχόμενο, και να μη έχουν προετοιμασθεί;.Στις διαπραγματεύσεις χρησιμοποιούνται όλα τα μέσα. Θεμιτά και αθέμιτα.
Μόνον το κυβερνητικό κόμμα έχει «έξυπνους» οι οποίοι πίστευαν πως εκβιάζοντας την Ευρώπη με γενικευμένη οικονομική κρίση, η Μέρκελ θα υποχωρούσε, και το διακήρυττε αυτό μετά βεβαιότητας ο κ. Τσίπρας; Ή ότι θα εκμεταλλευτούμε την γεωστρατηγική μας θέση (για την οποία πολύς λόγος εγένετο από τον κ. πρωθυπουργό, αλλά μετά την καταστροφή του καλοκαιριού του 2015, δεν επαναλήφθηκε ούτε μια φορά) και μπορεί να στραφούμε στους Ρώσους; Ή ότι θα ανοίξουμε τα σύνορα φεύγοντας από την Σένγκεν («και τι θα γίνει;» έλεγε προεκλογικά ο κ. Τσίπρας) και θα γεμίσει η Ευρώπη με τζιχαντιστές, όπως απειλούσε ο ερωτευμένος με τον υπουργικό θώκο κυβερνητικός εταίρος;
Σ’ αυτούς τους νηπιακούς εκβιασμούς οι σοβαροί πολιτικοί έχουν σοβαρές και αξιόπιστες απαντήσεις. Αποδείχθηκε άλλωστε. Άραγε, επανερχόμαστε σε νέα εκβιαστική απειλή, πρωτόλεια κι αυτή, με την αποκάλυψη των συνομιλιών μελών του ΔΝΤ, ανεξαρτήτως αν όντως η υποκλοπή προέρχεται από τα WikiLeaks, ή από τις ελληνικές υπηρεσίες;
Και με ποιο επιχείρημα θα συμβεί το θρυλούμενο που προπαγανδίζουν τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, ότι ο κ. Τσίπρας στήνει «ευρωπαϊκό μπλοκ για εξοστρακισμό του ΔΝΤ», έχοντας την πρόθεση να επικοινωνήσει επ’ αυτού με τους Ευρωπαίους ηγέτες; Ότι τα βέλη του ΔΝΤ στρέφονται και κατά της κας Μέρκελ; Από πού συνάγεται ότι αυτό συμβαίνει κρυφίως; Έχουν διαβάσει τα κυβερνητικά στελέχη τι «σούρνει» (συγχωρήστε την έκφραση), ο κ. Σόρος κατά της Γερμανίδας καγκελαρίου; Ποιο το άγνωστο;
Απεναντίας εκείνο που προσέχθηκε ιδιαιτέρως είναι η ταχύτητα με την οποία η κατά κανόνα βραδυπορούσα κυβέρνηση «αντέδρασε» στην αποκάλυψη, «λες και ήταν έτοιμη από καιρό», όπως ειπώθηκε. Αυτά τα πρωτοφανή ανακλαστικά είναι που εγείρουν υποψίες, ότι πάλι θα εμπλακούμε σε μια θεατρική παράσταση, με γνωστό -δυστυχώς- το τέλος. Άμεση κυβερνητική σύσκεψη, συνεργασία με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και δική του υποστηρικτική δήλωση, τηλέφωνα σε πολιτικούς αρχηγούς για συγχρονισμό μαζί τους, επιστολή σε Λαγκάρντ, οξείς τόνοι κατά ΔΝΤ, σχόλια επί σχολίων.
Αντιπαρέρχομαι ότι η αξιολόγηση έπρεπε να τελειώσει το Νοέμβριο, ως είχε σχεδιασθεί από το καλοκαίρι. Προκαλεί όμως εντύπωση η επαναστατική ρητορική, συνηθισμένη τακτική στην Αριστερά, να θεωρεί όλους τους άλλους προδότες, ενώ αυτή υποστηρίζει τα λαϊκά συμφέροντα. Μητσοτάκης, Γεννηματά, Θεοδωράκης, ως και ο Λεβέντης (φυσικά και το ΚΚΕ, αλλά στον Περισσό διασκεδάζουν με τα καμώματα) είναι όλοι σύμμαχοι του εχθρικού ΔΝΤ, και ο κ. Τσίπρας ως άλλος Διγενής Ακρίτας, μάχεται μόνος του.
Ομολογώ πως με φοβίζει αυτή η μεθόδευση. Ήμαστε που ήμαστε αναξιόπιστοι, προστιθέμενου και αυτού του επεισοδίου τα πράγματα χειροτερεύουν (πλην εάν υπάρχει μεθόδευση με την συμμετοχή και της κας Μέρκελ, κάτι που μάλλον φαντάζει απίθανο).