Του Νίκου Σδούγγου*
Το 2019 στην Θεσσαλονίκη είχαμε 19 υποψήφιους δημάρχους που έφτασαν στο πρωτοδικείο και ανακηρύχθηκαν ως συνδυασμοί υποψήφιοι να αναλάβουν τις τύχες του κεντρικού δήμου. Αν στους ήδη υπάρχοντες προσθέσεις και 2 συνδυασμούς, που τους έκοψε το πρωτοδικείο λόγω μη συμπληρωμένου συνδυασμού, και ακόμη έναν υποψήφιο δήμαρχο, που τελικώς δεν κατήλθε υποψήφιος, φτάνουμε τους 22.
Αν μπορούσαμε να μετρήσουμε με κάποια φανταστική μονάδα μέτρησης την φιλοδοξία, τότε το μόνο βέβαιο είναι ότι θα είχαμε πρωτογενές πλεόνασμα.
Σήμερα με την αλλαγή του συστήματος, οι υποψήφιοι δήμαρχοι ανέρχονται ήδη σε διψήφιο αριθμό. Αν εξαιρέσεις τον νυν δήμαρχο Κ. Ζέρβα, υπάρχουν τουλάχιστον 2 από την κεντροαριστερά και 4 από την κεντροδεξιά, που έχουν δηλώσει πρόθεση, ή διερευνούν τις πιθανότητες σύγκλισης, ή συνεργασίας κλπ. Σε αυτούς αν προστεθούν ο πιθανός υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ, και ακόμη κάποιος από την άκρα δεξιά φτάνουμε τους 10, και είναι ακόμα αρχές Φλεβάρη.
Αυτή η κατάσταση, αν δεν είναι θλιβερή, είναι τουλάχιστον αστεία. Δεν υπάρχει καμία, σχετική πρόταση για την πόλη. Αντ’ αυτού, κραυγές, εμμονές, πλήρης απαξία του ήδη παραγόμενου έργου και δημιουργία ενός κλίματος τοξικού, εφάμιλλου της κεντρικής πολιτικής σκηνής.
Το 2019, όταν συγκροτήσαμε την παράταξη ΝΑΙ στην Θεσσαλονίκη, με τον Κωνσταντίνο Ζέρβα, μιλήσαμε προγραμματικά, μιλήσαμε για την πόλη, έξω από κόμματα, έξω από χρίσματα. Άνθρωποι από όλο το πολιτικό φάσμα, άνθρωποι μέσα από κοινωνικές ομάδες, με επαγγελματική σταδιοδρομία, με ένσημα και με μια άλλη αντίληψη στη σχέση διοίκησης δημοτών. Συγκροτήσαμε μια δέσμη προτάσεων για αναβάθμιση συγκεκριμένων πτυχών της ζωής της πόλης. Προτάξαμε το ζήτημα της μείωσης των δημοτικών τελών, τα έργα υποδομής (ασφαλτοστρώσεις, αναπλάσεις πεζοδρομίων παιδικές χαρές) κλπ. Όμως το ζήτημα στην παρούσα φάση δεν είναι ο απολογισμός της παρούσας διοίκησης. Ο απολογισμός γίνεται καθημερινά στις γειτονιές της Θεσσαλονίκης που βλέπουν ασφαλτοστρώσεις και αναπλάσεις πάρκων και παιδικών χαρών για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, γίνεται στο κέντρο της πόλης που υποδέχεται ρεκόρ τουριστών όλων των εποχών, γίνεται στις παρυφές τις πόλης που αγκαλιάζει επενδύσεις μεγάλων και πολυεθνικών εταιρειών. Γίνεται καθημερινά μέσα από τα μεγάλα έργα της συναίνεσης προκειμένου να λυθούν προβλήματα δεκαετιών και να πάει η πόλη επιτέλους μπροστά.
Το ανακύπτον ζήτημα είναι η πολιτική και ιδεολογική ένδεια, συγκεκριμένων ομάδων της πόλης που αδυνατούν να συγκλίνουν ακόμη και στα πλέον απλά ζητήματα πολιτικής και λειτουργούν με μια λογική του τύπου «αν δεν είμαι ΕΓΩ πρωταγωνιστής, δεν παίζω». Είναι πράγματι θλιβερή η εξουσιολαγνεία, το πρωταγωνιστιλίκι. Ειδικά όταν έχει θύμα την πόλη. Θα σεβόμουν πολύ περισσότερο μια συγκροτημένη προσπάθεια, με σοβαρό θεσμικό αντιπολιτευτικό λόγο, με ρεαλιστικές προτάσεις (πήξαμε στις ιδέες αλλά 40 χρόνια η πόλη είναι στάσιμη), με λύσεις για όσα δεν έγιναν ή για λάθη και παραλείψεις που θα μπορούσε να σταθεί απέναντι όπου χρειάζεται ή ακόμα και αρωγός δίπλα στη σημερινή διοίκηση.
Ας ελπίσουμε στο μέλλον, να μπορέσουν όλες εκείνες οι δημιουργικές ομάδες της πόλης, να παραμερίσουν τις διαφορές τους και να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Η Θεσσαλονίκη δεν αντέχει άλλο χαμένο χρόνο. Ήμασταν κάποτε παιδιά και ακούγαμε για τα ίδια έργα. Πρέπει να γίνουν πολλά μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα και οι προκλήσεις είναι πολλές. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να αντιληφθούν όλοι. Και οι υποψήφιοι της απλής, αλλά και της ενισχυμένης αναλογικής.
*Ο Νίκος Σδούγγος είναι πολιτικός επιστήμονας και μέλος του ΔΣ της Δημοτικής Εταιρείας Πληροφόρησης Θεάματος και Επικοινωνίας