Είκοσι τρία χρόνια πριν ο Γάλλος σκηνοθέτης Γκασπάρ Νοέ γύρισε την ταινία θρίλερ «Irréversible» - («Μη αναστρέψιμο» ήταν ο τίτλος της στα ελληνικά) και με αυτήν πήγε στο Φεστιβάλ των Καννών, ενώ την ίδια χρονιά κέρδισε και το πρώτο βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Στοκχόλμης. Ο Νοέ, με πρωταγωνιστές δύο λαμπερά ονόματα του σινεμά -τη Μπελούτσι και τον Κασέλ-, γύρισε ολόκληρη την ταινία ανάποδα. Όλα έτρεχαν με ωμότητα και βία σε αντίστροφη χρονολογική σειρά, με κάθε σκηνή κανονικά να διαδραματίζεται πριν από αυτήν που προηγείται. Δεν είχε ξαναγίνει κάτι τέτοιο και ο Νοέ επιβεβαίωσε με κάθε του καρέ τον τίτλο της ταινίας, ώστε όλοι μας να πιστέψουμε πως τελικώς υπήρχαν πράγματα που ήταν… μη αναστρέψιμα.
Στις μέρες μας, πέντε γιατροί διαφορετικών ειδικοτήτων που παρακολουθούν τον Πάνο Ρούτσι -είναι ο πατέρας του αδικοχαμένου Ντένις που έφυγε μαζί με άλλες 56 ψυχές στα Τέμπη, ο οποίος συμπληρώνει σήμερα 15 ημέρες απεργίας πείνας στο Σύνταγμα-, έκαναν έκκληση για την υγεία του. Όπως σημείωσαν στη σχετική τους ανακοίνωση, «τα χρονικά περιθώρια στενεύουν! Σας καλούμε (σ.σ. αναφέροντας νωρίτερα την κυβέρνηση, τις δικαστικές αρχές και όλους τους αρμόδιους παράγοντες) να μην αφήσετε τον πατέρα ενός από τους νεκρούς των Τεμπών να πάθει οποιαδήποτε μη αναστρέψιμη βλάβη». Το να μιλά για «μη αναστρέψιμη» βλάβη μια ολόκληρη ιατρική ομάδα κάνει τα πράγματα ανησυχητικά και με δεδομένο πως όλοι οι γιατροί πασχίζουν για την υγεία καθενός από εμάς, έχοντας την γνώση και τη δυνατότητα να αναγνωρίζουν τις ζημίες σε έναν οργανισμό, καθιστά την ενέργεια του κ. Ρούτσι προφανώς επικίνδυνη για τον ίδιο. Και εάν ο Νοέ γύρισε ταινία για κάτι μη αναστρέψιμο, στην περίπτωση τη δική μας μιλάμε για μια σκηνή από την πραγματικότητα, όχι από το σινεμά.
Αλήθεια εάν, ο μη γένοιτο, πάθει κάτι ο κ. Ρούτσι στα 24ωρα που διανύουμε -δεν είναι φυσικά λίγο πράγμα για 15 μέρες να απέχεις από το φαγητό-, τότε τι θα λέμε; Προκάλεσε την τύχη του; Έφαγε μόνος του το κεφάλι του; Δεν τον έβλεπαν -αυτοί που έπρεπε- και τον άφησαν να οδηγηθεί σε μια κατάσταση υγείας μη αναστρέψιμη, θανατηφόρα; Ποιοι τον οδήγησαν σε αυτήν την απονενοημένη κίνηση; Τα αναθέματα θα παίζουν πινγκ πονγκ εκατέρωθεν από όλους, εμπλεκόμενους και μη, από όλους τους αρμόδιους και τους αναρμόδιους. Και τότε δεν θα συμμαζεύεται η υπόθεση.
«Η αγάπη του κόσμου από την πρώτη μέρα που ήρθα εδώ με μια βαλίτσα έχει γίνει τεράστια και συνεχίζω τον αγώνα μου, δεν κουράζομαι, μέχρι τέλους», δήλωσε ο κ. Ρούτσι. Δεν συμφωνείτε πως αυτή η δήλωση από μόνη της προκαλεί ανατριχίλα; Κι εάν αυτήν τη στιγμή μπούμε κι εμείς στη σκηνή που έστησε μπροστά στη Βουλή ο κ. Ρούτσι και συζητήσουμε μαζί του και μας ρωτήσει «γιατί δεν μου δίνουν το παιδί μου για να του κάνουμε τοξικολογικές εξετάσεις», εκτιμώ πως κανένας δεν θα μπορέσει να απαντήσει και να εξηγήσει τους λόγους τής μέχρι τώρα άρνησης.
Ανεξάρτητα από το πώς προσεγγίζει ο οποιοσδήποτε την υπόθεση της τραγωδίας των Τεμπών και με ποιο πρίσμα επιχειρεί να δει τι έγινε εκείνο το μοιραίο βράδυ με τις 57 ψυχές που χάθηκαν, δεν μπορεί να πει «όχι, δεν σου δίνουμε το παιδί σου για τοξικολογικές εξετάσεις». Ειλικρινά, ποιος μπορεί να αρθρώσει καν μια τέτοια απάντηση; Εκτιμώ ουδείς. Το τι βιώνει ο κ. Ρούτσι και φυσικά όλοι οι συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών δεν θα μπορέσουμε ποτέ να το νιώσουμε, κανένας από εμάς. Για όλους μας θα είναι πάντα μια πληγή, ένα σημάδι, που ωστόσο σταδιακά θα ξεθωριάσει και θα αμβλυνθεί ο πόνος της στο πέρασμα του χρόνου. Γι’ αυτούς όμως είναι μια κατάσταση, ένα πέρασμα στη ζωή τους μη αναστρέψιμο.
Το τι έχει γραφτεί, τι έχει ειπωθεί, τι αποκαλύφθηκε, τι μπαζώθηκε, τι μένει έωλο, τι ξέρουμε μέχρι τώρα και τι δεν ξέρουμε δυόμισι χρόνια μετά την τραγωδία στα Τέμπη, όλα αυτά τα αναμοχλεύουμε ακόμη. Μόλις χτες, για άλλη μια φορά σε αρκετές πόλεις πολίτες βγήκαν σε δρόμους, πλατείες για να συμπαραταχθούν με τους συγγενείς των θυμάτων και ειδικά τώρα με τον κ. Ρούτσι.
Τις τελευταίες μέρες επίσης, πάντα με την αφορμή της απεργίας πείνας του χαροκαμένου πατέρα, γίνεται πολύ μεγάλη συζήτηση για τη Δικαιοσύνη -γι’ άλλη μια φορά-, την ανεξαρτησία της, το ποιος μπορεί να παρεμβαίνει, ποιος δεν μπορεί κι εάν έχει τελικώς μάτια ή είναι πραγματικά τυφλή. Η ίδια πάντως, η Δικαιοσύνη, «απαντά» με πισωγυρίσματα του τύπου ανακοινώσεις και δηλώσεις του Αρείου Πάγου πως δεν είναι αρμόδιος, μετά είναι… αρμόδιος, δεν εξετάζει εκ νέου αιτήματα που έχουν απαντηθεί και μετά… θα εξεταστούν αιτήματα εάν κριθεί απαραίτητο.
Για το εάν επιχειρούν κάποιοι να αποκομίσουν οφέλη από την τραγωδία των Τεμπών ή εάν κάποιοι άλλοι νομίζουν πως με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα κλείσουν το θέμα διά παντός, έχω να πω πως η ίδια η ζωή θα τους προσπεράσει μιας κι εδώ έχουμε μια κατάσταση που είναι μη αναστρέψιμη.
Στη χτεσινή εβδομαδιαία ανάρτησή του ο πρωθυπουργός αναφερόμενος στην υπόθεση -δεν χρησιμοποίησε στο συγκεκριμένο κείμενο των 165 λέξεων ούτε μία φορά τη λέξη Τέμπη- υπογράμμισε μεταξύ άλλων ότι «κι ας μην ξεχνάμε ότι νέες αέναες καθυστερήσεις μπορεί να οδηγήσουν ακόμη και σε παραγραφές αδικημάτων, που θα ήταν η απόλυτη ασέβεια στη μνήμη των νεκρών». Εάν λοιπόν στη συζήτησή μας μπαίνει κι ο όρος παραγραφή, τότε ενδέχεται η εμπιστοσύνη του πολίτη στη Δικαιοσύνη να κλονιστεί ακόμη περισσότερο. Τότε όμως κι αυτή η σχέση, πολίτη και δικαστικής εξουσίας, θα είναι πλέον μη αναστρέψιμα ασθενής και δεν θα υπάρχει και κανένας Γκασπάρ Νοέ να ξαναμοντάρει την «ταινία» της ζωής μας από την αρχή.
ΥΓ1: Προσέξτε και την εξής λεπτομέρεια: οι περισσότεροι που περνούν για να δώσουν ένα μήνυμα συμπαράστασης στον πατέρα-απεργό πείνας είναι νέοι άνθρωποι. Όπως ήταν και τα περισσότερα θύματα των Τεμπών. Κι αυτούς ως κοινωνία, ως πολιτικό σύστημα, δεν πρέπει να τους «χάσουμε» επ’ ουδενί.
ΥΓ2: Δυστυχώς μόνο το 15,79% των χτεσινών κυριακάτικων εφημερίδων, δηλ. μόνο 3 στις 19, είχαν μια αναφορά στον κ. Ρούτσι στο πρωτοσέλιδό τους. Λες κι είναι τόσο συνηθισμένο θέμα να κάνει κανείς απεργία πείνας για να ξεθάψει το παιδί του ή ό,τι απέμεινε από αυτό.