Αν οι πόλεμοι έλυναν τα προβλήματα τότε ο πλανήτη Γη θα ήταν ήδη -μετά από χιλιάδες χρόνια αιματοχυσιών- ένας πραγματικός παράδεισος και οι άνθρωποι ευτυχισμένοι. Ο πόλεμος -συνήθως- δημιουργεί περισσότερα και πιο περίπλοκα προβλήματα απ’ όσα (υποτίθεται ότι) λύνει. Γι’ αυτό στο πέρασμα της ανθρώπινης ιστορίας οι πολεμικές συρράξεις πολλαπλασιάζονται. Βλέπετε οι ηγέτες των ανθρώπινων κοινωνιών έχουν την ψευδαίσθηση ότι συνομιλούν με την ιστορία και συχνά εν ονόματι ενός ομιχλώδους παρελθόντος και ενός απροσδιόριστου μέλλοντος χάνουν την επαφή με την πραγματικότητα και το παρόν. Δυστυχώς όσοι σφάζονται εδώ και δύο χρόνια στην Ουκρανία δεν θα προλάβουν να δουν ούτε το μεγαλείο της Ρωσίας, ούτε το μεγαλείο της Ουκρανίας. Το ίδιο θα συμβεί και τώρα, στον τελευταίο εν εξελίξει πόλεμο μεταξύ Ισραήλ και Αράβων. Η δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους -όπως και η δημιουργία Κουρδικού κράτους- είναι δύο εκκρεμότητες στη Μέση Ανατολή, που, όμως, το πιθανότερο είναι να παραμείνουν εκκρεμότητες εις το διηνεκές. Κυρίως διότι όσοι μπορούν να διαθέσουν εδάφη για να διορθωθεί αυτή η… ανορθογραφία της ιστορίας δεν έχουν καμία διάθεση να το κάνουν. Και επειδή στις διεθνείς σχέσεις κυριαρχούν οι έννοιες της ισχύος και του συμφέροντος και όχι η έννοια του δικαίου. Αυτή η ρευστή σχετικότητα των πραγμάτων έχει ως αποτέλεσμα ατέλειωτα αίματα, δάκρυα και φέρετρα για τους απλούς ανθρώπους που ήρθαν στη ζωή για να ζήσουν -άλλος ευκολότερα, άλλος δυσκολότερα- και όχι για να πολεμήσουν, αλλά αυτό δεν ισχύει στην πράξη για όλους. Μπροστά σε αυτή την κατάσταση ο ανθρώπινος πολιτισμός μοιάζει ανήμπορος να παρέμβει. Το ίδιο και η λογική. Τι απομένει; Το ένστικτο. Μόνο που αν από τον άνθρωπο αφαιρέσει κανείς τη λογική και τον πολιτισμό δεν διαφέρει σε τίποτα από τα υπόλοιπα είδη του ζωικού βασιλείου.
Το αλισβερίσι του δεύτερου γύρου των εκλογών
Ένα από τα προβλήματα των αυτοδιοικητικών παραγόντων είναι ότι όσο περνούν τα χρόνια τόσο περισσότερο μοιάζουν να μιμούνται λογικές και πρακτικές της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Διότι εκεί που οι πολίτες πάνε να δώσουν συγχαρητήρια στις παρατάξεις που κατεβαίνουν στις εκλογές απογαλακτισμένες από επίσημα κομματικά χρίσματα, εκεί διαπιστώνουν ότι η ουσία στη νοοτροπία δεν αλλάζει, παραμένει ίδια κι απαράλαχτη. Διότι ποιο είναι το νόημα της δήλωσης στήριξης εκ μέρους των χαμένων της πρώτης Κυριακής, σε έναν από τους δύο που θα αναμετρηθούν τη δεύτερη Κυριακή; Εάν δεν χρειαζόμαστε κόμματα και πολιτικούς αρχηγούς να μας υποδείξουν ποια παρέα της πόλης μας θα διαχειριστεί την καθημερινότητα, πολύ περισσότερο δε χρειαζόμαστε υποδείξεις από πουθενά αλλού. Αγαπητοί υποψήφιοι από την τρίτη θέση και κάτω η πόλη -ειδικά η Θεσσαλονίκη- είναι μικρή και γνωριζόμαστε. Άρα μπορούμε να επιλέξουμε. Γιατί συμπεριφέρεστε σαν… πατερούληδες, τη στιγμή που κανένας γύρω - τριγύρω δεν επιθυμεί να παίξει ρόλο προστατευόμενού σας; Μία είναι η απάντηση. Επειδή αυτή η δήλωση και το αλισβερίσι που προηγείται δεν είναι και τόσο αθώα. Κάτι παζαρεύετε εσείς για εσάς!
Το «όχι» ενός προέδρου
Η είδηση, που μεταδόθηκε αργά το βράδυ της Δευτέρας, συγκλόνισε τους θαμώνες του Café Αριστοτέλους, ενδεχομένως όλους τους Έλληνες και -γιατί όχι;- όλους του Ευρωπαίους. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν προτίθεται να αναλάβει την προεδρία της Ομάδας της Αριστεράς στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Τουλάχιστον προς το παρόν, για αργότερα βλέπουμε. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, δηλαδή σύμφωνα με όσα διαρρέει ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός μέσω συνεργατών του, αυτό που φαίνεται να οδήγησε τον Αλέξη Τσίπρα σε αυτή την απόφαση είναι η επιθυμία του την επόμενη περίοδο να έχει την ελευθερία να δίνει μηνύματα και μέσω ΣτΕ, χωρίς τους περιορισμούς που συνεπάγεται η εκπροσώπηση της Ομάδας. Για να σοβαρευτούμε λοιπόν: ο πρόεδρος Αλέξης που για πολιτικός γνώρισε τα μεγάλα και τρανά σε νεαρή ηλικία, με αποτέλεσμα και η φθορά να ξεκινήσει νωρίς, δεν βολεύεται πλέον πουθενά. Πολύ περισσότερο στην Ευρώπη, όπου και οι προτεραιότητες και το στιλ είναι διαφορετικά. Από την εποχή του 15μελούς στο λύκειο και μετά στο πανεπιστήμιο και στον ΣΥΡΙΖΑ του 4% έμαθε δύο συγκεκριμένα πράγματα: να καταγγέλλει τους… κακούς και να ανακαλύπτει ταξικούς εχθρούς. Ενώ λοιπόν, όπως αποδείχθηκε, στην Ελλάδα της κρίσης αυτά ήταν υπεραρκετά για να κάνει καριέρα, στην Ευρώπη θεωρούνται ξεπερασμένα- old school όπως λένε οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι. Οπότε ο… πρόεδρος δεν μπαίνει στον κόπο να προεδρεύσει, είναι και κουραστικό. Λέει όχι στη σχετική πρόταση και το… διαφημίζει κι από πάνω.
Γεύμα στην Αθήνα με… άρωμα Θεσσαλονίκης
Τρέχουν στην Εκκλησία της Ελλάδος, τρέχουν και στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, αλλά δεν θα προλάβουν. Η ενθρόνιση του νέου μητροπολίτη κ. Φιλόθεου υπολογίζεται σε έναν μήνα, έτσι χάνει τη γιορτή του Πολιούχου Αγίου Δημητρίου, που είναι στις 26 Οκτωβρίου και αποτελεί σημαντικό γεγονός για την πόλη. Η ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος και ο ίδιος ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, ολοκληρώνουν τις γραφειοκρατικές διαδικασίες με απίστευτα ταχείς ρυθμούς, αλλά η εκλογή έγινε μόλις προχθές και δύσκολα θα εκδοθεί το σχετικό ΦΕΚ στις επόμενες 15 μέρες. Η εκλογή του Φιλόθεου έγινε δεκτή με χαρά και από τον «εφησυχάζοντα» -όπως αποκαλείται πλέον- μητροπολίτη κ. Άνθιμο, ο οποίος βρίσκεται ακόμη στη Θεσσαλονίκη και αναμένει τον αντικαταστάτη του για να αποσυρθεί και να ξεκουραστεί. Ο κ. Άνθιμος γνωρίζει τον νέο μητροπολίτη, ο οποίος ήταν από το 2016 Α΄ Γραμματέας και Πρακτικογράφος της Ιεράς Συνόδου, ενώ το 2019 διορίστηκε Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου. Και κατά πώς λένε οι πληροφορίες ήταν από τα ονόματα που όταν ακούστηκαν, ο κ. Άνθιμος αποδέχτηκε ασμένως. Επί του πρακτέου, την 26η Οκτωβρίου για την επίσημη πανηγυρική δοξολογία στη Θεσσαλονίκη θα ανέβει αυτοπροσώπως ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος, ο οποίος είναι και τοποτηρητής της Μητρόπολης μετά την παραίτηση Άνθιμου. Χθες, πάντως, στην Αθήνα έγινε ένα πολύ ενδιαφέρον γεύμα, αφού στελέχη της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης που βρίσκονταν στην πρωτεύουσα για τη συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου συνέφαγαν με τον νεοεκλεγέντα Μητροπολίτη, του έκαναν μια πρώτη ενημέρωση και είχαν την ευκαιρία να ακούσουν τις απόψεις του.
Η μέρα της Μαρμότας για τη νέα διοίκηση στο ΑΠΘ
Εκκίνησαν χθες οι διαδικασίες στο ΑΠΘ για την επιλογή των πολυπόθητων εξωτερικών μελών του Συμβουλίου Διοίκησης. Οι έξι εσωτερικοί καλούνται να αποφασίσουν ποιοι πέντε από τους 48 μνηστήρες θα στελεχώσουν το Συμβούλιο και οι 11 τους θα ψηφίσουν πρύτανη για να μπει ένα τέλος στην... ημέρα της Μαρμότας που βιώνει το πανεπιστήμιο. Πάντως, χθες δεν διεξήχθη η πρώτη ψηφοφορία (βάσει του νόμου Κεραμέως για να εκλεγεί κάποιος απαιτεί πλειοψηφία 5/6 των μελών στην πρώτη συνεδρίαση, 4/6 σε κάθε επόμενη) αλλά έγιναν κάποιες τοποθετήσεις και ελέγχθηκαν τα στοιχεία των εξωτερικών υποψηφίων για να φανεί αν πληρούν τα κριτήρια. Η ώρα της ψηφοφορίας έρχεται την ερχόμενη Δευτέρα. Να θυμίσουμε ότι τέλος του Οκτώβρη εκπνέει και η προθεσμία που έχουν οι εσωτερικοί να αποφασίσουν. Στόχος -των περισσοτέρων τουλάχιστον- παραμένει να αποφύγουν να πάει η απόφαση στη Σύγκλητο και αυτό γιατί αν δεν αποφασίσουν ούτε οι Συγκλητικοί, θα ακολουθήσει κλήρωση. Και πού ακούστηκε τα μέλη του Συμβουλίου Διοίκησης του μεγαλύτερου πανεπιστημίου της χώρας -και των Βαλκανίων παρακαλώ- να προκύψουν στην… τύχη... To be continued, λοιπόν.