Για όποιον πιστεύει ότι στον πλανήτη Γη δεν υπάρχουν πολιτισμικές διαφορές, αλλά μόνο μια γενική και ασαφής φιλολογία περί ισότητας, όσα συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες στη Λιβύη με την εργαλειοποίηση των μεταναστών και την ιταμή συμπεριφορά του… στρατηγού Χαφτάρ απέναντι σε Ευρωπαίους διπλωμάτες, μάλλον θα τους βάζουν σε σκέψεις. Φυσικά οι μόνοι που δεν φταίνε είναι οι άνθρωποι που διακινδυνεύουν τη ζωή τους, εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους για να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή. Όσοι, όμως, τους χρησιμοποιούν ως διπλωματικό «όπλο» για να ενισχύσουν το έτσι κι αλλιώς απονομιμοποιημένο καθεστώς τους, αποδεικνύουν ότι δεν δίνουν απολύτως καμία αξία στην ανθρώπινη ζωή και υπόσταση. Αυτό είναι το πρόβλημα που η Ευρώπη οφείλει, εάν έχει στοιχειώδη αυτοεκτίμηση, να διαχειριστεί. Τι νόημα έχει μια οργανωμένη πολιτεία να επιμένει σε ισότιμες διαπραγμάτευση με… φυλάρχους; Πώς θα συνεννοηθούν δύο πλευρές όταν αντιμετωπίζουν τόσο διαφορετικά τη βασική έννοια της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας;
Πρόεδρος από τη Θεσσαλονίκη
Για πρώτη φορά από χθες το απόγευμα ο πρόεδρος του Ελληνογερμανικού Επιμελητηρίου είναι από τη Βόρεια Ελλάδα και συγκεκριμένα από τη Θεσσαλονίκη. Πρόκειται για τον καθηγητή του Πολυτεχνείου του ΑΠΘ και πρόεδρο της ΕΥΑΘ Άγι Παπαδόπουλο, ο οποίος εξελέγη πρόεδρος στην πρώτη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου του Επιμελητηρίου, το οποίο προέκυψε από τις πρόσφατες εκλογές. Πήρε μάλιστα την απόλυτη πλειοψηφία των 17 ψήφων επί 17 ψηφισάντων. Επίσης για πρώτη φορά την προεδρία αναλαμβάνει ο εκπρόσωπος μιας εταιρείας η οποία όχι μόνο εδρεύει στη Θεσσαλονίκη αλλά ανήκει στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, αφού την πλειοψηφία των μετοχών της ΕΥΑΘ κατέχει το ελληνικό Δημόσιο. Ο νέος πρόεδρος γεννήθηκε το 1966 στη Θεσσαλονίκη. Από το 1998 είναι καθηγητής ενεργειακών συστημάτων στο Τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών του ΑΠΘ και από το 2013 διευθυντής του Εργαστηρίου Κατασκευής Συσκευών Διεργασιών. Από τον Αύγουστο του 2019 είναι πρόεδρος του ΔΣ της ΕΥΑΘ ΑΕ.
Αγωνία για το Thess INTEC
Σε βάθος, επί περίπου μιάμιση ώρα, συζητήθηκε χθες η πρόοδος -μάλλον η καθυστέρηση- της υλοποίησης του πρότζεκτ της δημιουργίας του Τεχνολογικού Πάρκου 4ης Γενιάς Thess INTEC στην ανατολική Θεσσαλονίκη, στο γραφείο του υπουργού Ανάπτυξης Τάκη Θεοδωρικάκου, όπου βρέθηκαν ο πρόεδρος του Thess INTEC Νίκος Ευθυμιάδης, ο αντιπρόεδρος Γιώργος Μυλωνάς και ο Σίμος Διαμαντίδης, πρόεδρος του ΣΕΒΕ, που είναι ο ένας από τους δύο μετόχους του εγχειρήματος, αλλά και ο γγ Βιομηχανίας του υπουργείου, Λευτέρης Κρητικός. Ο κ. Θεοδωρικάκος, ο οποίος συγκάλεσε τη σύσκεψη επιβεβαιώνοντας και με αυτό τον τρόπο την αγωνία του, διαβεβαίωσε ότι η κυβέρνηση θα συνδράμει οικονομικά, ώστε το έργο να προχωρήσει και να μη χαθούν τα 33 εκατ. ευρώ του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας με τα οποία έχει χρηματοδοτηθεί. Όπως φάνηκε, πάντως, και χθες -κάτι που ήταν εμφανές και κατά την ομιλία του την προηγούμενη εβδομάδα στην Γενική Συνέλευση του ΣΕΒΕ-, ο ίδιος ανησυχεί για τις καθυστερήσεις και την αργή πρόοδο. Επόμενο στάδιο είναι η έκδοση σε λίγες εβδομάδες των πρώτων οικοδομικών αδειών, αλλά με δεδομένο ότι βρισκόμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού το ζήτημα είναι πόσες είναι αυτές οι… λίγες εβδομάδες. Το επόμενο διάστημα η κυβέρνηση θα ασχοληθεί με το θέμα -πιθανόν και με τα πρόσωπα-, ώστε ο Κ. Μητσοτάκης στην ομιλία του στα εγκαίνια της ΔΕΘ του Σεπτεμβρίου να αναφερθεί με όσο το δυνατόν πιο θετικό και δημιουργικό τρόπο.
Το Μετρό της Μαρτίου
Επιτέλους, έστω και μετά από έναν μήνα και κάτι παραπάνω που η είσοδος του Μετρό στη στάση 25ης Μαρτίου παραμένει κλειστή, τα σημάδια δείχνουν ότι οδηγούμαστε σε λύση του προβλήματος που την κρατούσε απροσπέλαστη για τους επιβάτες. Μέχρι πριν λίγες ημέρες, μάλιστα, στην επίμαχη είσοδο, που είχε ενισχυθεί και με περισσότερες ερυθρόλευκες κορδέλες, από όσες αρχικά είχαν τοποθετηθεί, προκειμένου να αποτραπούν οι επίδοξοι… παραβάτες, φιγουράριζε ταμπελάκι που προειδοποιούσε ως εξής: «Προσωρινά κλειστή είσοδος. Για λόγους ασφαλείας η είσοδος αυτή παραμένει προσωρινά κλειστή λόγω αποκόλλησης υλικών από τον εξωτερικό τοίχο παρακείμενου κτηρίου. Παρακαλούμε χρησιμοποιήστε τις άλλες εισόδους του Σταθμού. Ευχαριστούμε για την κατανόηση». Πλέον, όπως φαίνεται και στη φωτογραφία, σκαλωσιές έχουν τοποθετηθεί προκειμένου να αποκατασταθεί η ζημιά στην οικοδομή, ώστε να ανοίξει η κλειστή είσοδος. Υποθέτουμε σε λίγες ημέρες.
To happy end στην περιπέτεια μιας... κότας
Αν μη τι άλλο σε αυτή τη στήλη συχνά πυκνά αναρωτιόμαστε τι άλλο έχει μείνει να δούμε στην πόλη, που δεν το έχουμε ακόμη αντικρίσει. Για μία ακόμη φορά όμως η Θεσσαλονίκη στάθηκε αντάξια στα παράδοξα που βλέπουμε κατά καιρούς. Κι αυτό γιατί το απόγευμα της Τρίτης μία... κότα έκοβε βόλτες στη Νικολάου Γερμανού, μπροστά από το Θέατρο Κήπου. Ναι, καλά διαβάσατε, μία κότα. Τώρα πώς βρέθηκε εκεί το πτηνό, είναι κάτι που δεν θα το μάθουμε ποτέ, όμως η υπόθεση έχει όχι μόνο happy end αλλά και την πιο γλυκιά και αξιέπαινη πράξη ανθρωπιάς, που σπανίζει στις μέρες μας.
Η κότα λοιπόν, εμφανώς ταραγμένη από τους ανθρώπους και τα αυτοκίνητα, πηγαινοερχόταν ανάμεσα στα εν κινήσει αμάξια ή κρυβόταν κάτω από σταθμευμένα. Στο σημείο έτυχε να βρίσκονται δύο υπάλληλοι της δημοτικής αστυνομίας, οι οποίοι μάταια τηλεφωνούσαν σε υπηρεσίες, αφού δεν βρέθηκε κάποιος πρόθυμος (ή και αρμόδιος) να τη περισυλλέξει. Μέχρι που σκέφτηκαν έναν συνάδελφό τους, ο οποίος, όλως τυχαίως, έχει λατρεία με τα πτηνά! Τέτοια λατρεία που στην προηγούμενη υπηρεσία που εργαζόταν, ήξεραν όλοι σε ποιον να απευθυνθούν όταν έβλεπαν κάποιο ταλαιπωρημένο ή παρατημένο πτηνό. Ο αστυνομικός του δήμου Θεσσαλονίκης βρέθηκε σε μισή ώρα έξω από το Θέατρο Κήπου, περισυνέλεξε την κότα και από μεθαύριο το πτηνό θα βρίσκεται στο χωριό του, σε έκταση δυόμισι στρεμμάτων. Για του λόγου του αληθές, ο ίδιος έχει τύχει παλιότερα να διασώσει από περιστέρια και γερακίνα μέχρι... ασημόγλαρους και γιδοβύζια (ένα νυχτόβιο πουλί που ο μύθος λέει ότι τα βράδια βύζαινε γάλα από γίδες, εξού και η ονομασία του). Σίγουρα η κότα στάθηκε... τυχερή μες στην ατυχία της, αλλά ακόμα πιο τυχερή είναι η κοινωνία όταν υπάρχουν Άνθρωποι σαν τον εν λόγω δημοτικό αστυνομικό. Το «μπράβο» είναι λίγο...
Άσκοπη ταλαιπωρία και λάθος «πολιτική»
Τη δυσάρεστη εμπειρία του από το πάρκινγκ στο εμπορικό κέντρο πλατεία μετέφερε στη στήλη αναγνώστης. Τι συνέβη; Λίγο πριν την έξοδό του από το πάρκινγκ και ενώ βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητό, διαπίστωσε καθυστέρηση από προπορευόμενο όχημα γιατί ο οδηγός του, τουρίστας του εξωτερικού, δεν είχε πληρώσει. Η καθυστέρηση συνεχιζόταν καθώς ο υπάλληλος αντί να πει στον αμελή οδηγό να βγει και να ξαναμπεί στο πάρκινγκ, προκειμένου να διευκολύνει την κίνηση και να περάσει ο επόμενος, τον προέτρεψε να πάει να πληρώσει επί τόπου αφήνοντας τα αυτοκίνητα που ακολουθούσαν στο... περίμενε. Όταν ο αναγνώστης μας διαμαρτυρήθηκε, ο υπάλληλος απάντησε ότι «αυτή είναι η πολιτική της επιχείρησης». Εάν, όντως, αυτή είναι η πολιτική της επιχείρησης και δεν επρόκειτο για λανθασμένο χειρισμού του υπαλλήλου, είναι πραγματικά αξιοπερίεργο. Διότι η πολιτική μιας επιχείρησης είθισται να ακολουθεί την κοινή λογική διευκολύνοντας τους πελάτες αντί να τους ταλαιπωρεί.
Ιδιοφυΐα και πατέρας
Είναι ένας από τους μεγαλύτερους μουσικούς και συνθέτες του 20ού αιώνα. Ο Ένιο Μορικόνε μπορεί να έγινε γνωστός από τον κινηματογράφο -και δικαίως-, αλλά η δημιουργική του αξία είναι ευρύτερη και αγγίζει όλο το φάσμα των φίλων της καλής μουσικής. Το βιβλίο «Ennio Morricone – Η ιδιοφυΐα, ο άνθρωπος, ο πατέρας» (Εκδόσεις Μετρονόμος, μετάφραση Στέλλα Αναστασοπούλου, Ιωάννα Καραμάλη) είναι μια διήγηση του γιου για τον πατέρα, την οποία συμπληρώνει ένας καλός φίλος. Το έγραψαν ο Μάρκο Μορικόνε, πρωτότοκος γιος του συνθέτη, και ο Βαλέριο Καπέλι, δημοσιογράφος της Corriere della Sera. Μια τρυφερή ματιά σε έναν άνθρωπο για τον οποίον πέρα από την οικογένεια και τον στενό του κύκλο ενδιαφέρονται και πολλοί άλλοι που θαυμάζουν το έργο του επειδή τους αγγίζει. Οι σπουδές που διακόπηκαν μετά τη Γ' γυμνασίου, τα βράδια που έπαιζαν για τους Αμερικανούς στρατιώτες, η εμμονή για τη μουσική, η έντονη σχέση με τον μαέστρο Πετράσι, η πνευματικότητα, οι συναντήσεις με τον Σέρτζιο Λεόνε, την Τζοάν Μπαέζ, τον Κλιντ Ίστγουντ, η επιτυχία, τα Όσκαρ, το πάθος για τη Ρώμη, η λαιμαργία για τις σοκολάτες, ο εξοστρακισμός από τον ακαδημαϊκό χώρο, αλλά και η γλυκύτητα και η σκληρότητα ενός πατέρα, ο οποίος είχε απαγορεύσει στα παιδιά του να ακούνε μουσική στο σπίτι. Ένα ταξίδι ζωής 190 σελίδων -μυθικό όσο και ο πρωταγωνιστής του- στο οποίο συνυπάρχουν πρωτογενείς μαρτυρίες και αποκαλυπτικές ιστορίες. Οι φίλοι του Ένιο Μορικόνε θα το ευχαριστηθούν. Οι φίλοι της μουσικής, ιδιαίτερα της κλασικής και της τζαζ, επίσης. Όπως και όσοι -πέρα από τη μουσική- εκτιμούν την αξία της δημιουργικής εποχής που ξεκίνησε για την Ευρώπη και τον κόσμο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Φυσικά για το ταξίδι της ζωής του ο Μορικόνε φρόντισε ο ίδιος για το σάουντρακ. Μένει στους αναγνώστες να επιλέξουν με ποια από τα κομμάτια ή τα έργα του θα συνοδεύσουν το διάβασμα.
