Εκείνο το οποίο αποτελεί διαχρονικά την οδηγό πολιτική παράσταση του ιδεολογικά συμπαγέστερου τμήματος του ελληνικού λαού, είναι, ότι οι αξιωματικές υπαρξιακές παραδοχές της Λαϊκής Παράταξης, δηλαδή Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια και οι βασικές ιδεολογικές της αρχές, Ελευθερία, ατομική Προκοπή, Νόμος και Τάξη, θέτουν το πλαίσιο εντός του οποίου τις ράγες πάνω στις οποίες κινείται η Ιστορία του Έθνους. Σε όλες τις κομματικές μας μορφοποιήσεις και εκφάνσεις: Από το Λαϊκό Κόμμα του Γούναρη και του Τσαλδάρη, τον Εθνικό Συναγερμό του Παπάγου, την ΕΡΕ και μεταπολιτευτικώς την ΝΔ του Εθνάρχου Καραμανλή.
Τα ιδεολογήματα των λοιπών εξανεμίσθησαν. Στελέχη των Φιλελευθέρων του Βενιζέλου, της Ενώσεως Κέντρου και του ΠΑΣΟΚ προσεχώρησαν σε μας (ενδεικτικότατο είναι ότι σήμερα πολιτεύονται με τη ΝΔ πρώην υποψήφιοι αρχηγοί του ΠΑΣΟΚ), ενώ η λαϊκή βάση τους πλέον εκπροσωπείται από Κόμμα, η ηγεσία του οποίου προέρχεται από τον κομμουνιστικό χώρο.
Όλες οι Κυβερνήσεις μας έκαναν το καθήκον τους: Ο Εθνάρχης θεμελίωσε το Ευρωπαϊκό μέλλον μας εκκινώντας τη σύγχρονη εποχή. Ο Κων. Μητσοτάκης έθεσε τις φιλελεύθερες βάσεις. Ο Κώστας Καραμανλής ανέταξε τη σήψη και τα Ίμια του Σημίτη και μας έδωσε πάλι κύρος. Ο Σαμαράς ανέστησε κυριολεκτικά την Πατρίδα μετά το διπλό έμφραγμα της χρεοκοπίας και έθεσε τις βάσεις των ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων, που θα διαμορφώσουν το μέλλον μας.
Ουδείς θα διαφωνήσει ότι οι Κυβερνήσεις Μητσοτάκη 2019-2023 πορεύθηκαν εν μέσω «λοιμού, λιμού, σεισμού, καταποντισμού, πυρός, μαχαίρας, επιδρομής αλλοφύλων...». Οι επανειλημμένες αυτές, υπαρξιακής βαρύτητος, κρίσεις ανέδειξαν και τις διαχρονικές δομικές αδυναμίες του νεοελληνικού Κράτους αλλά και τις σημαντικές και επιτυχημένες προσπάθειές μας να τις θεραπεύσουμε.
Ακολουθήσαμε μια συνετή δημοσιονομική πολιτική, η οποία, εν συνδυασμώ με τις εκτεταμένες διοικητικές μεταρρυθμίσεις, οδηγεί σε συνεχή ανάπτυξη υψηλότερη του ευρωπαϊκού μέσου όρου, στην πιστοληπτική αναβάθμιση της χώρας και εν τέλει στην επενδυτική βαθμίδα.
Η επίτευξη της επενδυτικής βαθμίδος θα εξασφαλίσει την αειφόρο ανάπτυξη. Και η ανάπτυξη θα φέρει τα έσοδα, που θα μας επιτρέψουν, να οικοδομήσουμε επιτέλους ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό Κοινωνικό Κράτος, που χρωστούμε στον εαυτό μας εδώ και 200 χρόνια.
Τούτο αποτελεί και το ύψιστο πλέον καθήκον της Λαϊκής Παράταξης.
Οικοδόμηση ενός σύγχρονου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Κράτους σημαίνει:
-Νέα Αρχιτεκτονική με πλήρη αποκέντρωση της κρατικής δομής. Νέοι Δήμοι. Νέος τρόπος προσλήψεως του προσωπικού στο Δημόσιο.
Οι Δήμοι αποτελούν σε όλην την Ευρώπη την βάση του Κράτους και το κύριο και σε πολλές περιπτώσεις μοναδικό σημείο επαφής του πολίτη με αυτό. Σήμερα είναι υποστελεχωμένοι και υποχρηματοδοτούμενοι σε μέγιστο βαθμό. Αυτό πρέπει, να αλλάξει. Αυτόνομη χρηματοδότηση πχ μέσω ΕΝΦΙΑ και αυτόνομη τοπική πρόσληψη προσωπικού είναι η μόνη πραγματικά ευρωπαϊκή διέξοδος. Το ΑΣΕΠ ήταν ανάγκη μιας εποχής, σήμερα είναι απηρχαιωμένο και αντιπαραγωγικό. Τα ευρωπαϊκά κράτη εμπιστεύονται τους πολιτικούς και δημοσίους λειτουργούς τους, να προσλαμβάνουν προσωπικό με προσαρμοσμένα τοπικά και κλαδικά κριτήρια, το οποίο μονιμοποιείται μετά επανειλημμένες αξιολογήσεις.
-Μια Ενιαία Κοινωνική Υπηρεσία ενεργού αναζήτησης και προσέγγισης των αδυνάμων, με καθήκον:
- Να βοηθά την επικοινωνία με το κράτος. Να γεφυρώνει το ψηφιακό χάσμα. Σε όλη την Ευρώπη το 50% του πληθυσμού κρίνονται ψηφιακά αναλφάβητοι και εξυπηρετούνται από τις δημόσιες υπηρεσίες. Εδώ αυτοί οι άνθρωποι καταφεύγουν σε ιδιώτες έναντι αμοιβής. Αυτό πρέπει, να αλλάξει.
- Να αντικαταστήσει τα δεκάδες επιδόματα με αυτό, που ονομάζω «εγγυημένη αξιοπρεπής διαβίωση“. Ένα προσαρμοσμένο στις ατομικές ανάγκες καλάθι υπηρεσιών, που θα περιλαμβάνει την στοιχειώδη αγοραστική ισχύ, την στέγαση, την υγειονομική και προνοιακή ασφάλιση, την εκπαίδευση και ένταξη στην αγορά εργασίας.
- Να αναζητά ενεργώς και εντοπίζει τους έχοντες ανάγκη κοινωνικής προστασίας. Προβληματικές οικογένειες με απροστάτευτα παιδιά, περιστατικά κακοποιήσεως γυναικών, τους δικαιούχους στεγαστικών και άλλων υποστηρικτικών προγραμμάτων
-Ένα «Νέο ΕΣΥ» με Νοσοκομεία εφημερεύοντα 24 ώρες και 7 ημέρες παντού. Ένα «Σύστημα Πρωτοβάθμιας Περίθαλψης» για την πλήρη υγειονομική κάλυψη του λαού με ελεύθερη επιλογή ιατρού όλων των ειδικοτήτων μεταξύ των συμβεβλημένων ιδιωτών με πλήρη κάλυψη από το ασφαλιστικό Ταμείο χωρίς ιδιωτική δαπάνη. Η δαπάνη για ιδιωτικές υπηρεσίες υγείας ανέρχεται εδώ στο 10% του καθαρού εισοδήματος. Στην Ευρώπη είναι στο 1-2%. Τούτο τα λέει όλα και πρέπει να αλλάξει.
-Ένα «Εθνικό Σύστημα Προνοίας» που θα βασίζεται στον αναπηρικό χάρτη, δηλαδή ποιος πάσχει από τι και πού, ώστε το Κράτος να προσφέρει πλήρη κάλυψη των αναγκών των ΑμΕΑ, κατ´ οίκον, ημερήσιας είτε ολικής φροντίδος εφ´ όρου ζωής χωρίς ιδιωτική δαπάνη. Όποιος έχει παιδί με αναπηρία γνωρίζει, ότι μετά τα ειδικά σχολεία υπάρχουν μόνον τα ΚΔΑΠΑμΕΑ, που λειτουργούν με Vouchers του ΕΣΠΑ και τα ιδρύματα των σωματείων των γονέων, που λειτουργούν αυτοθυσιαστικά. Ακόμη χειρότερα είναι τα πράγματα με τους ανήμπορους γέροντες. Εκεί υπάρχουν μόνον τα γηροκομεία και οι κλινικές, που ζητούν ιδιωτική συμμετοχή τουλάχιστον διπλάσια των μέσων συντάξεων. Αυτό πρέπει, να αλλάξει.
-Ένα Δημόσιο Σύστημα Παιδείας με
- Ολοήμερο σχολείο, που θα χορηγεί και επάρκεια ξένων γλωσσών.
- Λειτουργία Λυκείου, που να επιτρέπει τμήματα αντίστοιχα των ιδιωτικών φροντιστηρίων.
- τεχνική εκπαίδευση με εξησφαλισμένα επαγγελματικά δικαιώματα. Στην οποία θα κατευθύνονται το 50% των μαθητών όπως στην Ευρώπη αντί του σημερινού 30%. Που θα μειώσει σημαντικά τη ζήτηση των ακαδημαϊκών ΑΕΙ καθιστώντας περιττά τα φροντιστήρια . Η ιδιωτική δαπάνη για υπηρεσίες παιδείας υπολογίζεται στο 3,2% του διαθεσίμου εισοδήματος. Χωρίς φυσικά να υπολογίζονται τα ιδιαίτερα και τα έξοδα των φοιτητών εκτός οικογενειακής εστίας. Χρειαζόμαστε επειγόντως τα φοιτητικά δάνεια, όπως εισηγήθηκα στη Βουλή.
Όλα αυτά βέβαια χρειάζονται ένα ασφαλές περιβάλλον. Στο Εξωτερικό και στο Εσωτερικό:
Όσον αφορά την Εξωτερική Ασφάλεια, η ελληνική εξωτερική πολιτική ευρίσκεται σε μια από τις καλύτερες στιγμές της. Τούτο σε συνδυασμό με την υπεροπλία, που αποκτούμε σε θάλασσα και αέρα μας δίνει την δυνατότητα, να αναπτύξουμε πλέον έναν διεκδικητικό πατριωτισμό: Δεν αρκεί, πλέον, να λέμε ότι είμαστε ισχυροί, ότι δεν μπορούν να πάρουν τίποτε από αυτά που έχουμε, αλλά να διεκδικήσουμε και αυτά που βάσει του διεθνούς δικαίου μάς ανήκουν.
Ο διεκδικητικός αυτός πατριωτισμός συγκεκριμενοποιείται σήμερα:
Στην επέκταση της κυριαρχίας μας στα 12νμ.
Ήδη το ξεκινήσαμε: την επεκτείναμε στο Ιόνιο ολοκληρώνοντας τη χάραξη των ΑΟΖ με την Ιταλία, θα το κάνουμε και οσονούπω νοτίως της Κρήτης, ξεκινήσαμε να χαράζουμε ΑΟΖ και με την Αίγυπτο και την Αλβανία.
Αλλά υπάρχει βέβαια και το Αιγαίο.
Εδώ πρέπει να εκμεταλλευθούμε την ευαισθησία των ευρωπαϊκών ακροατηρίων σε θέματα προστασίας του περιβάλλοντος. Οι Τούρκοι αλιείς είναι η μεγαλύτερη απειλή για το θαλάσσιο περιβάλλον στο Αιγαίο. Θα μπορούσαμε λοιπόν να επεκτείνουμε άμεσα την αλιευτική μας ζώνη στα 12νμ. Πράγμα που επιτάσσει άλλωστε ο Κανονισμός του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (1380/2013) σχετικά με την Κοινή Αλιευτική Πολιτική.
Θα μπορούσαμε ακολούθως να ανακοινώσουμε ότι εάν εντός ευλόγου και σαφώς ορισμένου χρονικού διαστήματος δεν υπάρξει ουσιαστική πρόοδος με την Τουρκία, όπως αυτή που επετεύχθη με την Ιταλία, τότε θα προχωρήσουμε στην επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12νμ, που είναι μη διαπραγματεύσιμο κυριαρχικό δικαίωμα. Κύριος στόχος εν προκειμένω είναι ο διεθνής παράγων να τεθεί προ συγκεκριμένου διλήμματος και να κινητοποιηθεί για τη διαφύλαξη της εννόμου τάξεως.
Μένει το Κυπριακό...
Εδώ είμαι απαισιόδοξος. Δεν είναι δυνατόν επ´ ουδενί να επιτρέψουμε να συμμετέχει σε Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Κορυφής Τουρκοκύπριος Πρόεδρος. Τα εξοπλιστικά προγράμματα της χώρας δίνουν τη δυνατότητα να θωρακίσουμε τον ενιαίο αμυντικό χώρο μας στην Ανατολική Μεσόγειο, σταθμεύοντας εκεί μονίμως ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις, όπως και να συναφθεί προγραμματική συμφωνία μεταξύ της Ελληνικής και Κυπριακής εταιρείας υδρογονανθράκων, που θα διασφαλίσει τις εξορύξεις.
Όσον αφορά τους Βόρειους γείτονες:
Η Αλβανία εγκαλείται για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητος της Βορείου Ηπείρου.
Η πολιτική της άλλωστε είναι απροκαλύπτως και εξοργιστικώς φιλοτουρκική.
Η αθλία «Συμφωνία των Πρεσπών» μόνον προσχηματικά εφαρμόζεται από τα Σκόπια. Η «πολιτική» μεταβατική περίοδος για την προσαρμογή εσωτερικών θεσμών και ονομασιών κατ´ ουσίαν ουδέποτε εκκίνησε. Εν ολίγοις μας εμπαίζουν.
Οι γείτονες θα πρέπει να αντιληφθούν ότι η ευρωπαϊκή τους προοπτική εξαρτάται από την προσαρμογή τους στο ευρωπαϊκό κεκτημένο και τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής. Και εν υστάτη αναλύσει τούτο θα το αποφασίσουμε εμείς...
Όσον αφορά την Ασφάλεια Στο Εσωτερικό, τον Νόμο και την Τάξη:
Γεγονός είναι ότι η Κυβέρνηση Μητσοτάκη μηδένισε σχεδόν τις μεταναστευτικές ροές. Ο πόλεμος στην Ουκρανία δημιουργεί όμως επισιτιστική κρίση, που πιθανώς θα εκτοξεύσει τις ροές οικονομικών μεταναστών. Το «Νέο Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για την Μετανάστευση», που προβλέπει την υποδοχή και αξιολόγησή τους αποκλειστικώς στα σύνορα και μάλιστα μετά ανεπιτυχείς προσπάθειες παραβίασής τους, είναι δυσλειτουργικό και ανεπαρκές. Η μόνη ανεκτή λύση είναι να δοθεί στους πραγματικούς πρόσφυγες από την Ασία και την Αφρική η πρακτική δυνατότης υποβολής αιτήσεων ασύλου στα εκεί προξενεία της Ενώσεως ή σε άλλες ασφαλείς ενδιάμεσες τρίτες χώρες.
Η συμφωνίας της Δανίας με τη Ρουάντα για την εκεί μεταφορά των αιτούντων άσυλο είναι προς τη σωστή κατεύθυνση.
Το πραγματικό πρόβλημα όμως έγκειται αλλού: Ο Υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής εδήλωσε ότι περί τους 30.000 αλλοδαπών που δεν δικαιούνται άσυλο παραμένουν αγνώστου διαμονής. Καθημερινώς πολλοί εξ αυτών συλλαμβάνονται και προσάγονται. Αντί όμως τα άτομα αυτά να μεταφέρονται αμέσως σε κλειστά προαναχωρησιακά κέντρα κράτησης (όπως ορίζει το άρθρο 50 του 4386/2020), οι υπεύθυνοι Αστυνομικοί Διευθυντές εφαρμόζουν προηγούμενες ευνοϊκές διατάξεις (των παρ. 1 και 2 του αρθ. 22 του Ν. 3709/2011) και χορηγούν προθεσμία οικειοθελούς αποχωρήσεως, έως και 1 έτους, αφήνοντάς τους κατ´ ουσίαν δηλαδή ελεύθερους. Ως αιτιολογία αυτής της επιλογής αναφέρεται η απόλυτος αδυναμία των υποδομών σε χώρους κρατήσεως. Αυτό πρέπει να διορθωθεί.
Όσον αφορά την αντιμετώπιση της εγκληματικότητος έχουμε αυστηροποιήσει ουσιαστικά τον Ποινικό Κώδικα, αυξήσαμε τις ποινές, και την παραμονή στη φυλακή. Υπάρχει όμως ακόμη θέμα με την καθημερινή μικροεγκληματικότητα. Παραβάτες με πολλές μικρές καταδίκες θα πρέπει να φυλακίζονται αμέσως, χωρίς αναστολή.
Έχω ζητήσει με ερώτηση μου στον Υπουργό τη θέσπιση της «ασφαλιστικής κράτησης» αορίστου διαρκείας για εξαιρετικά ειδεχθή εγκλήματα. Τα ισόβια δηλαδή να είναι πραγματικώς ισόβια, εάν δεν διαπιστωθεί μεταμέλεια και ασφάλεια. Αμετανόητοι Κουφοντίνες δεν επιτρέπεται να κυκλοφορούν ελεύθεροι.
Συμπερασματικώς: Η οικοδόμηση ενός δίκαιου Κοινωνικού Κράτους, η αδιατάρακτη διασφάλιση του Νόμου και της Τάξεως και η διεκδίκηση των εθνικών δικαιωμάτων μας είναι το επιτακτικό καθήκον των ερχομένων Κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας.